Έζησα τον καρκίνο του μαστού από κοντά. Πολύ κοντά… Και σας διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για άγριο ξυλοδαρμό. Σε ενηλικιώνει σε μια μέρα και σε γεμίζει τραγικούς φόβους, για σένα και για αυτούς που αγαπάς. Δεν μου συνέβη εμένα. Αλλά ήρθε τόσο κοντά που με κοίταξε στα μάτια και με απείλησε ανοιχτά. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό να προσφέρεις. Ακόμα χειρότερα προσπαθείς να συμπαρασταθείς, να δώσεις λύσεις, να κατευνάσεις φόβους, ακόμα και να το ρίξεις στη πλάκα. Δεν καταφέρνεις τίποτα. Αυτή που αγαπάς παραμένει μόνη της και εσύ γίνεσαι παρατηρητής ενός αγώνα… ανήμπορος…

4

Ο αγώνας αυτός είναι σκληρός, είναι αγώνας όχι με την ασθένεια αλλά με τον φόβο. Τόσο ισχυρός που σε απομακρύνει ακόμα και από τα ίδια σου τα παιδιά. Κρατάς αποστάσεις, βλέπεις, για να πονέσουν λιγότερο αν χρειαστεί. Είναι πολλές οι αδικίες που σου φορτώνει αυτή η ασθένεια στην πλάτη. Αλλά ο καιρός περνάει και αν και κλισέ είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι καταλήγεις να διαφέρεις από τους άλλους… καταλήγεις  “εκλεκτός” αυτής της παράλογης πραγματικότητας που είναι η ζωή.

Desktop2

Οι γυναίκες αυτές κάποια στιγμή επιλέγουν να αποκαταστήσουν χειρουργικά τα σημάδια του αγώνα. Και οι επιλογές τους είναι να μιμηθούν οι πλαστικοί  χειρουργοί την χαμένη φυσιολογικότητα… Και ποιος αναπολεί αυτή την χαμένη φυσιολογικότητα…; Τι σημασία μπορεί να έχει πια η τεχνητή αποκατάσταση μιας ζωής που άφησες πίσω; Δεν ξέρω, ούτε αναρωτιέμαι για λογαριασμό όλων των γυναικών. Αναρωτιέμαι μόνο για την γυναίκα που εγώ αγαπώ και στεκόμουν δίπλα της ανήμπορη. Εγώ λοιπόν θα την στόλιζα με μια διακόσμηση που θα συμβόλιζε τον πόλεμο… Ναι, τον πόλεμο. Θα στόλιζα την δική μου πολεμίστρια με τα χρώματα του πολέμου, και θα της έβαζα πανοπλία για να βλέπει τον θρίαμβο της.

Μετά θα της έδινα ένα φιλί και θα στεκόμουν πιο πέρα ανήμπορη και πάλι… αλλά περήφανη.

Πολύ περήφανη.

Μίμα Βαγενά-Εικαστικός-Εργαστήρια Τεχνών «ART-HOW?»