Θα θελά να είχα ένα παιδί. Θα έπρεπε να είχα ένα παιδί. Ή δύο, ή τρία ίσως… Τρία μάλλον… Θα ήθελα… μπορεί και να έπρεπε…δεν ξέρω. Δεν είμαι ειδική για να κρίνω. Και ίσως κανείς να μην είναι. Ούτε καν η μάνα μου. Που έκανε τέσσερα… και μέσες άκρες τα κατάφερε καλά. Μέχρι σήμερα… Κανείς από τους τέσσερις δεν έγινε δολοφόνος ή κλέφτης. Πιτσιτρίκια ποτέ δεν διανοηθήκαμε να ενοχλήσουμε τα δίπλα τραπέζια ή να πειράξουμε άλλα παιδάκια. Ήμασταν όλοι καλοί μαθητές, καλοί φοιτητές, καλοί εργαζόμενοι και μάλλον όχι ρατσιστές ή φασιστές στη ζωή μας. Μέχρι σήμερα… γιατί αύριο δεν ξέρεις…Ούτε η μάνα ξέρει… Έχει κάνει αυτό που πίστευε σωστό κι ελπίζει να πάνε όλα καλά…

Αυτό που σήμερα ευτυχώς έχει όνομα  (και λέω ευτυχώς γιατί όποιο πρόβλημα κατονομάζεται είναι πιο κοντά στη λύση) και λέγεται bullying εγώ δεν το έζησα ιδιαίτερα, έως καθόλου. Εντάξει μπορεί στο Γυμνάσιο να με είπανε μερικά παιδιά «φυτό» επειδή έβγαζα 19 και βάλε, μάθαινα τρεις ξένες γλώσσες και πήγαινα ταυτόχρονα μπαλέτο, ενόργανη γυμναστική, πιάνο, σκι, ορειβασία και προσκοπείο, αλλά ποτέ δεν έδωσα και μεγάλη σημασία. Πιο πολύ θυμάμαι ότι με σχολίαζαν κάποιοι καθηγητές, γεγονός το οποίο με σοκάρει περισσότερο σήμερα που το συνειδητοποιώ, παρά τότε. Τα μάθαινα με καθυστέρηση, αλλά έλεγαν ότι έχω, λέει, υφάκι, τουπέ και μιλάω με.. στόμφο. Όταν μου μετέφεραν αυτό για το «στόμφο», δεν ήξερα καν τι είναι «στόμφος». Εγώ νόμιζα πως ήμουν απλώς μια καλή, τυπική μαθήτρια. Και δεν έδωσα και πολλή σημασία. Ή έτσι νομίζω τουλάχιστον. Μπορεί και να έδωσα και να μην το κατάλαβα… Και κάπου τώρα να είναι μέσα μου. Και να με έχει κάνει να μη με νοιάζει να είμαι άριστη πια, γιατί ούτως ή άλλως και που ήμουν ποιος το αναγνώριζε; Αυτή η απαξίωση του καλού… Το να είσαι εντάξει και καλός με τις υποχρεώσεις σου μπορεί να έχει και αρνητικά αποτελέσματα… Μπορεί να σε κατηγορήσουν. Άρα μήπως να μην είμαι…; Να μην είμαστε..; Κάποιοι άνθρωποι αρέσκονται να απορρίπτουν και να κατηγορούν δύο ειδών ανθρώπους. Τους καλύτερους από αυτούς και τους διαφορετικούς από αυτούς.

Θυμάμαι 5-6 περιστατικά bullying σε γνωστά  μου άτομα όσο ήμουν παιδί. Όχι παραπάνω. Δε λέω ότι είναι λίγα. Ξέρω απλώς ότι πλέον στα σχολεία είναι πολύ περισσότερα. Όπως και στην κοινωνία των ενηλίκων. Τα παιδιά ότι βλέπουν και ότι τους αφήνουμε να διδαχτούν κάνουν. Εμείς, οι όποιοι ενήλικοι μπλεκόμαστε στη ζωή τους και πιο πολύ οι γονείς τους. Ότι τους δείχνουμε, ακόμα και χωρίς να το καταλάβουμε, κάνουν. Ή ότι δεν τους είπαμε ποτέ να μην κάνουν. Αλλά να που το κάνουν! Και μετά έρχεται η καταπραύντική δικαιολογία «Μα ήταν από καλή οικογένεια…» Και αναρωτιέμαι… Τι ακριβώς είναι η «καλή οικογένεια»; Τι την προσδιορίζει;

Έχουμε ακούσει για ενήλικους και ανήλικους εγκληματίες κάθε οικονομική τάξης και κάθε χωροταξικής προέλευσης. Άρα δε φταίει ούτε ο τόπος ούτε η οικονομική επιφάνεια. Είναι «κάτι πιο βαθύ… που μας λερώνει», που λέει και ο Καβαδίας, και γίνονται τα παιδιά μας εγκληματίες. Εμείς οι ίδιοι.

Που ίσως δεν ξέρουμε ή δεν μάθαμε σωστά ή δεν τους μάθαμε σωστά τι να κάνουν για να μη γίνουν. Κι έτσι γινόμαστε κι εμείς. Πρωτίστως εμείς. Βαριά ευθύνη έτσι;

Λένε πως ποτέ δε νιώθεις έτοιμος να κάνεις παιδιά. Μα όταν κάνεις παιδιά είναι δώρο. Όχι δώρο που παίρνεις! Δώρο που δίνεις! Και αυτό το δώρο που δίνεις πρέπει να το ακολουθείς μια ζωή. Οφείλεις να το ακολουθείς και να φροντίζεις να παραμένει δώρο και όχι κατάρα. Όχι κατάρα. Ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους.

Έχει χτυπήσει το βιολογικό μου ρολόι και βλέπω παντού μωρά. Όμορφα γλυκά μωράκια. Και λιώνω. Δεν κοιτάζω ποτέ άντρες γύρω μου. Μόνο μωρά. Και σκέφτομαι να ήταν δικά μου. Αλλά φοβάμαι. Γατί τα μωρά, δεν θα μείνουν για πάντα έτσι. Θα μεγαλώσουν, θα γίνουν παιδιά, έφηβοι, νεαροί ενήλικες. Και δεν θα είναι πια το χαριτωμένο μας «παιχνιδάκι» που καναμε ότι θέλαμε όσο ήταν βρέφος. Και τότε είναι που η ευθύνη γίνεται βαριά και ασήκωτη. Για όσους μπορούν να τη νιώσουν…

Ο φίλος μου ο Άρης, που πολλές φορές σας έχω αναφέρει, είναι ένα από τα χειρότερα περιστατικά bullying που έχω ακούσει. Γκει. Ξερνάει με τη στιγμιαία συμπάθεια όσων στηρίζουν το Βαγγέλη, γιατί ξέρει πως πολλοί είχαν την ευκαιρία να τον βοηθήσουν και δεν το έκαναν. Πως τον ίδιο κανείς δεν τον βοήθησε τότε, και πως αρκετοί περιμένουν να γίνει το κακό πρώτα για να στηρίξουν τέτοια παιδιά. Κι επίσης πως πολλοί ενήλικοι συνεχίζουν να κάνουν bullying σε «διαφορετικούς» ή «καλύτερους» μέχρι σήμερα. Εγώ ξέρω πως όταν περίμενα να πάρω κάποιες εξετάσεις υγείας που είχα κάνει και φοβόμουν πολύ, ο Άρης προσφέρθηκε να έρθει μαζί, ακυρώνοντας ραντεβού του, για να ήταν εκεί να τις δει πρώτος και να με στηρίξει αν κάτι δεν πήγαινε καλά. (Όλα καλά πήγαν).

Και επειδή και ο Βαγγέλης από όσο ακούγεται, ήταν ομοφυλόφιλος, θα ήθελα να μου επιτρέψεται να αναρωτηθώ κάτι φωναχτά γράφοντας. Τι είναι διεστραμμένο; Να σου αρέσει να κάνεις σεξ με ένα τρόπο που οι πολλοί δεν κάνουν ή να κρίνεις έναν άνθρωπο σύμφωνα με το διαφορετικό τρόπο που αρέσκεται να κάνει σεξ; Και η ομοφυλοφιλία είναι μόνο μία από τις αφορμές bullying. Υπάρχουν τόσες άλλες. Η αλλήθωρη, ο χαζός, ο χοντρός, ο κεκές, το φυτό, η κοντή, η κακοντυμένη, ο φτωχός, το πρεζάκι κτλ. Και ποτέ κάποιοι δεν σκέφτηκαν τι στ γα^$#ια υπάρχει στην ψυχή τους. Το οποίο είναι σίγουροι πως εκείνοι σε ποιότητα το ξεπερνάνε!

Θα θελα να είχα ένα παιδί. Θα έπρεπε να είχα ένα παιδί. Ή δύο, ή τρία ίσως… Τρία μάλλον… Θα ήθελα..μπορεί και να έπρεπε…δεν ξέρω. Ο λόγος που δεν τα έχω προς το παρόν είναι το υπέρμετρο συναίσθημα ευθύνης που αισθάνομαι απέναντι πρώτα σε αυτά και μετά απέναντι στην κοινωνία. Δεν αμολάς μια ψυχή κι ένα σώμα έτσι για «πλάκα» εκεί έξω επειδή η κοινωνία λέει πως αυτό πρέπει να κάνεις για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος. Και δεν το «παρατάς» δεκαοχτώ χρόνια μετά, ούτε σβήνει η ευθύνη σου, επειδή σου είπανε ότι από τότε και μετά μπορεί να ζήσει μόνο του. Δεν ξέρω με τι κριτήρια, με τι δυνατότητες και με τι εφόδια πρέπει να φέρνουμε ο καθένας στον κόσμο παιδιά και δεν θα το ψάξω τώρα. Απλά αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο; Να είσαι η μητέρα του Βαγγέλη, εκείνων που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία, όσων παιδιών ήξεραν και σιωπούσαν ή των ενηλίκων που δεν βοήθησαν και δεν καθοδήγησαν κανένα από τα παραπάνω παιδιά; Και να μην έχεις πάρει και χαμπάρι πότε έφταιξες… Γιατί οπωσδήποτε δεν το ήθελες… Αλλά ίσως και να μην το μπορούσες…

Θα θελα να είχα ένα παιδί…Αλλά φοβάμαι μήπως η άγνοια και η ανικανότητά μου το φέρουν στις παραπάνω καταστάσεις. Ή μήπως η άγνοια και η ανικανότητα των άλλων γύρω μου το φέρουν στις παραπάνω καταστάσεις κι εγώ δεν θα του έχω δώσει τα εφόδια να τις αντιμετωπίσει…

Απολογούμαι. Απολογούμαι για το φόβο που με έκανε να μην έχω δωρίσει ζωή μέχρι σήμερα. Απολογούμαι γιατί δεν έκανα τίποτα για τα παιδιά που υφίστανται bullying ούτε τότε, ούτε σήμερα. Απολογούμαι που ποτέ δεν είπα τη γνώμη μου σε κανένα γονιό που βλέπω ολοφάνερα ότι μεγαλώνει ένα παιδί ενισχύοντάς το, χωρίς να το καταλάβει, να γίνει θύτης bullying, δια βίου. Απολογούμαι που ποτέ δεν επέστρεψα σε εκείνους τους καθηγητές μου που έμαθα ότι με σχολίαζαν, να τους πω ότι τα παιδιά τα στηρίζουμε δεν τα βρίζουμε και δεν τα κουτσομπολεύουμε αισχρά στα διαλλείματα μας. Γιατί πρέπει να γίνουμε το παράδειγμά τους. Απολογούμαι γιατί ενώ πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ακριβό και πιο σημαντικό πράγμα από την παιδεία, όχι τη μόρφωση, την παιδεία, την ουσιαστική παιδεία στη ζωή μας λίγα πράγματα έχω κάνει μέχρι σήμερα γι αυτό.

Εσείς;

Λίγο το νου μας στο παιδί… η ευθύνη είναι αιώνια δική μας!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!