Ξέρεις, όλοι μας ζητάμε αγάπη. Σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Απλώνουμε το χέρι κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο φοβισμένοι. Απελπισμένα πολλές φορές. Γεμάτοι αμφιβολία. Ζητάμε «αγάπη» φίλε μου. Γιατί είμαστε άνθρωποι και στο τέλος της πορείας μας αυτό μας γεμίζει. Σκέφτηκες ποτέ σου ότι η «αγάπη» σου είναι ένα όμορφο ψέμα; Ένας γλυκός εγωισμός; Ένα συναίσθημα που θέλεις να λαμβάνεις για να νιώθεις πλήρης χωρίς να απαιτείς από τον εαυτό σου να κάνει το ίδιο;

Μια σειρά από πληγές. Χτυπήματα που δίνουμε ο ένας στον άλλο για να γίνουμε πιο δυνατοί. Φίλοι που προσπαθείς να αγγίξεις, σε ξεχνούν με μία απερίσκεπτη κίνηση. Άνθρωποι που έζησες δίπλα τους καιρό και απομακρύνονται θυμίζοντας σου πως είναι άνθρωποι. Όντα με αδυναμίες, λάθη που πρέπει να αναλογιστείς. Να σκεφτείς καλά πριν κρίνεις πιο θα είναι το επόμενο βήμα σου. Μετά πονάς, τα αρνείσαι όλα. Νιώθεις πως βρέθηκες στο περιθώριο. Τι έκανες λάθος; Πας να σκεφτείς με γνώμονα τη λογική σου ενώ παλεύεις να νιώσεις. Πράγμα ασύλληπτα σκληρό για έναν άνθρωπο.

Επίτρεψε μου να διαφωνήσω ευγενικά μαζί σου. Οι περισσότεροι από εμάς απαιτούν δεν αγαπούν. Προσπαθούν να ικανοποιήσουν το βαθύ κενό τους με μικρό αντάλλαγμα. Απαιτούν να κρυφτούν στην επιφάνεια, να αναπνεύσουν στο βυθό. Προσπαθούν να νιώσουν ικανοποίηση, για να εντοπίσουν ανεξερεύνητες  πτυχές του εαυτού τους. Λες και βεβιασμένα επιχειρούν  να αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους. Όμως αυτό είναι ένα γλυκό ψέμα. Ένα ψέμα που καλούμαστε όλοι να πιστέψουμε επιχειρώντας να του κολλήσουμε μια ικανοποιητική ταμπέλα. Και μετά τα ανυπόφορα λάθη μας, προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους να πιστέψουν από την αρχή, σε αυτό το «όμορφο ψέμα»

– Γιατί να είμαστε έτσι, μου λες γιατί;

– Γιατί πιστεύουμε σε όμορφα ψέματα. Όμορφα μεν, ψέματα δε.

George Mylonas

About George Mylonas

Είναι 26 και περίπου στα μισά της ηλικίας του κατάλαβε πως βαριέται ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί στατικό και σύνηθες. Γι’ αυτό ρίχτηκε με τα μούτρα στις σάλτσες της ζωής, όχι στο κυρίως πιάτο της. Έτσι γεννήθηκε. Μέσα στην τέχνη. Οι δοτικοί γονείς του, τον έσπρωξαν μαλακά και πριν το καταλάβει βρέθηκε να σπουδάζει την τέχνη και τον πολιτισμό στο πιο φιλότεχνο νησί της Ελλάδας. Τελείωσε και τώρα βγάζει το ψωμί του στο καζάνι της Αθήνας δουλεύοντας σε ένα περιοδικό. Έχει δύο χέρια. Ένα για την κιθάρα του και ένα για τη φωτογραφική του μηχανή. Λατρεύει τη μουσική και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Φωτογραφίζει μόνο αυτά που κάτι του λένε. Αυτά που πίσω τους κρύβουν μια ιστορία, που κάποιος πρέπει να την πει. Του αρέσει το χουχουλιαστό σινεμά, η σούπα με λεμόνι και τα eurotrips. Του τη σπάνε οι μισάνθρωποι, η αδικία και το blue cheese. Τον τρομάζουν τα αεροπλάνα και η έλλειψη χιούμορ.