Ο Παράδεισος έχει την γεύση του χαμένου χρώματος των αρχαίων μνημείων. Ιδανική και αθέατη μαζί. Ένας ζεστός άνεμος που στο πέρασμά του αφυδατώνει όλους τους φόβους μας και μάς κληρονομεί μια δίψα ελκυστική. Σηκωθείτε ένα πρωί και πριν προλάβετε να σκεφτείτε, πάρτε όλη την μέρα άδεια απ’ την δουλειά και πάτε μια βόλτα σε οποιαδήποτε μνημείο βρίσκεται κοντά σας. Θα εκπλαγείτε θετικά διαπιστώνοντας του λόγου το αληθές. Ελάχιστα είναι πια τ’ αγάλματα και οι τοιχογραφίες που έχουν διατηρήσει ψήγματα χρωμάτων. Κι όμως, αυτό το ελάχιστο φανερώνει το μέγεθος της ζωντάνιας και της ποικιλίας που επέλεγαν κάποτε οι πρόγονοί μας να τους συνοδεύει στην καθημερινή τους ζωή. Από την αρχή του κόσμου, το χρώμα εκφράζει όσο τίποτε άλλο τη νοσταλγία μας για την χαμένη εικόνα του Παραδείσου.

Αν δεν μπορείτε να φύγετε απ’ την δουλειά για μία μέρα, τότε σκαρφιστείτε μια απίθανη αρρώστια και λείψτε μία ολόκληρη εβδομάδα. Πιστέψτε με, κανείς δεν θα θέλει να κολλήσει οπότε και κανείς δεν θα σας πει τίποτα για την απουσία σας. Ταξιδέψτε με τραίνο στην γαλλική εξοχή με τα μάτια σας ανοιχτά και ένα οπλισμένο σημειωματάριο. Η αυγή δεν θα χρειαστεί ποτέ να εξηγήσει τον χρυσό της χαρακτήρα κι ούτε βέβαια θα παραπονεθεί αν τελικά σας πάρει ο ύπνος ανάμεσα σε δυο πολύτιμες σκέψεις. Μόλις φθάσετε στην θάλασσα, πάρτε αμέσως την πρώτη πτήση που περνάει πάνω απ’ τις Άλπεις. Το φως μοιράζει την φωνή του, εξίσου, στους πάγους και στα φτερά του αεροπλάνου. Το φως είναι αυτό που φρόντισε να μην μείνει μόνο του ποτέ το απόλυτο μαύρο και πεθάνει από μοναξιά.

Αν νιώσετε πως δεν έχουν δίκιο τα χρώματα που τόσες μέρες συναντήσατε και μιλήσατε, μην γυρίσετε. Καθίστε αναπαυτικά στ’ ανάκτορα των παιδικών σας χρόνων και προσπαθήστε ν’ ανακαλέσετε οτιδήποτε σας χαλάει τη μονοτονία της πόλης. Οτιδήποτε πυροδοτεί μέσα σας την συγκίνηση της αισθητικής. Θα σας βοηθήσω λέγοντας μερικά παραδείγματα.

Η πρώτη φορά που αντικρίσαμε μια μεγάλη βιβλιοθήκη ή την όχθη μιας ανοιξιάτικης λίμνης. Η τελευταία φορά που κοιτάξαμε τα μάτια ενός αγαπημένου προσώπου. Μια ασπρόμαυρη ταινία που παρακολουθήσαμε ο ένας σκαρφαλωμένος στο μυαλό του άλλου. Η χιλιοστή φορά που ρωτήσαμε τ’ άστρα πού είναι το λάθος και πόσες αμέτρητες ακόμα φορές που το ουράνιο τόξο των δακρύων μας έσκισε με θράσος την μαύρη εσάρπα της νύχτας. Τόσα χρώματα μας κατακλύζουν και κατά κάποιο τρόπο επιδιορθώνουν την εμπιστοσύνη μας στην ανθρώπινη φύση.

Σαν μια παλιά εκδρομή που τόσο όμορφα είχαμε περάσει κι όμως ο καθένας θυμάται διαφορετικές μικρές λεπτομέρειες. Μια παλιά ιστορία που τώρα σημαίνει πιο πολλά. Πάντοτε το ποτήρι του χρόνου γεμίζει με σημάδια από χέρια και χείλη… Η αίσθηση των πραγμάτων είναι ο ιδανικός σύντροφος της μνήμης, γι’ αυτό και ο Παράδεισος έχει το χρώμα του δαγκωμένου μήλου.

(Έργο της Όλγας Μπρούμα με τίτλο ” Ωραία κοιμωμένη ” – KNOT Gallery)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.