Είμαστε μόνο λίγες ημέρες μακριά από την πιο ιδιόμορφη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων χρόνων. Υποψήφιοι αρκετοί… για την ακρίβεια τόσοι πολλοί που έγιναν ανέκδοτο… και όμως οι επιλογή μας μοιάζει δυσκολότερη από ποτέ… Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι κατώτεροι των προσδοκιών μας μικρότεροι από τα κουστούμια που τους φτιάξαμε. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους Έλληνες και τους πολιτικούς που βρίσκονται στο προσκήνιο…

Δεν ήταν λίγες οι φορές που πιστέψαμε ότι ήρθε ένας πολιτικός διαφορετικός από τους προηγούμενους, ένα πρόσωπο με νεανική κουλτούρα για να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Ίσως και να ήταν έντιμος αλλά σίγουρα έδειχνε ανέμπνευστος. Ίσως επίσης να είχε καλές προθέσεις αλλά δεν αρκούν.

Και εμείς, μικροί και μεγάλοι μέρα με τη μέρα νιώθουμε ολοένα και πιο μουδιασμένοι για αυτά που έρχονται και που πρέπει να πληρώσουμε, για την ανεργία που δεν αφήνει κανέναν νέο να κάνει βήματα εμπρός, για τις τιμές που έχουν ανέβει στα ύψη και για την εκμετάλλευση που χτυπάει απανωτά κόκκινα. Με όλα αυτά μας κάνουν να νιώθουμε σαν τη μόνη πηγή εσόδων τους. Σαν να κλέβουμε τα λεφτά μας και σαν να μας χαρίζεται ο μισθός(ο θεός να τον κάνει) που καταλήγει στα χέρια μας μετά τα συνεχόμενα δωδεκάωρα.

Έρχονται οι εκλογές, αλλά ποιος πιστεύει πια στην πολιτική και στον τρόπο που οι άνθρωποί της διαχειρίζονται τις τύχες μας; Με έβαλε σε σκέψεις κάτι που διάβασα σε μια ξεχασμένη «Ελευθεροτυπία», από τον Γάλλο φιλόσοφο Μισέλ Ονφρέ: «Η πολιτική δεν είναι πια υπόθεση των κομμάτων, αλλά πολιτών και καταναλωτών ικανών να επινοήσουν εναλλακτικούς τρόπους στην καπιταλιστική παραγωγή και διανομή». Δεν ξέρω πως θα πραγματοποιηθεί αυτό αλλά με το που το διάβασα ένιωσα πως εκεί πρέπει να σταθούμε.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι κάθε μας επιλογή δεν πρέπει να βασίζεται στο θυμό ή την αγανάκτηση που νιώθουμε αλλά να είναι αποτέλεσμα μιας συνολικότερης προσέγγισης για το πώς στην ευχή θα κάνουμε αυτό το βήμα παρακάτω.

Ίσως κάπου εκεί να κρύβεται το μυστικό… ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε έξω από το κουτί… Μπορούμε;

Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου. Πλάτων, 427-347 π.Χ

mayro

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!