Εάν ο χρόνος μετριέται με ηλιακά έτη και αν έχουν οι μέρες μας τα ονόματα που τους έχουμε δώσει ο Δεκαπενταύγουστος είναι ο βασιλιάς. Ο βασιλιάς των ημερών! Από αυτόν αρχίζουν όλα και εκεί τελειώνουν όλα. Ο Δεκαπενταύγουστος ορίζει έναν τέλειο κύκλο. Κρύβει μέσα του μια τέλεια κορύφωση, όμοια με εκείνη του οργασμού που το μυαλό γίνεται ανίκανο για κάθε σκέψη και παραδίνεται σε κάτι ανώτερο από αυτή. Ίσως σε κάτι θείο… Κι αν δεν υπάρχει θεός μα μόνο εμείς και η ενέργειά μας, το Δεκαπενταύγουστο αυτή η ενέργεια θεριεύει και ανυψώνεται. Κορυφώνεται και είναι έτοιμη είτε για έκρηξη είτε για πτώση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος μετά την ολοκλήρωση.

Καλησπέρα από Ικαρία. Παλιότερα τόπος εξορίας, απομόνωσης και περισυλλογής. Σήμερα μια από τα ίδια αλλά αλλιώς ειπωμένα. Κανένα πνεύμα δεν απελευθερώθηκε περισσότερο παρά όταν εξορίστηκε. Αργά τη νύχτα, στη βεράντα του δωματίου μου παλεύω με τις λέξεις όσο ποτέ. Όχι, όχι με τις λέξεις. Με τα συναισθήματα. Έχουν στριμωχτεί στην έξοδο της πένας μου, τσακώνονται ποιο θα ξεφύγει πρώτο πριν πνιγεί. Δεκαπενταύγουστος. Αν δεν ξεφύγουν τώρα δεν θα το κάνουν ποτέ.

Πάντα ήθελα να γράψω για το Δεκαπενταύγουστο. Είναι η γιορτή μου και τυχαίνει να είναι σχεδόν ακριβώς απέναντι στο ημερολόγιο από τα γενέθλιά μου. Και αν εγώ είμαι αυτή η γυναίκα που γεννήθηκε μέσα στο μελαγχολικό Φλεβάρη στα αρνητικά των φωτογραφιών μου κρύβεται πάντα ο Δεκαπενταύγουστος, ένας άντρας μέσα μου που με πολεμάει και με τις σφαίρες του γεμίζει τα κενά μου. Το αντίθετό μας, ο «εχθρός» μας είναι συχνά ο καλύτερός μας σύμβουλος, καθώς μας υποδεικνύει τις αδυναμίες μας κι έτσι μας δίνει την ευκαιρία να τις αντιμετωπίσουμε. Ακόμα και αν χρειαστεί πρώτα να μας σκοτώσει. Άλλωστε τίποτα δε γίνεται να ξαναγεννηθεί αν πρώτα δεν πεθάνει.

Η κοιμήση της Θεοτόκου. Ο θάνατος της μητέρας του Χριστού. Αυτό. Τόσο απλά. Αυτό γιορτάζουμε το Δεκαπενταύγουστο. Καμιά άλλη γιορτή μέσα στο χρόνο δε γιορτάζεται με τόση λαμπρότητα και τόσο μυστικισμό συνάμα. Γιορτάζουμε ένα θάνατο. Γιορτάζω σε ένα θάνατο. Και όχι έναν τυχαίο. Το θάνατο της μητέρας του Σωτήρα. Τι συμβολισμός! Η πηγή που γεννάει σωτηρία στέρεψε. Και μείναμε μόνοι. Μόνοι να παλέψουμε για να σωθούμε. Χρειάζεται τόλμη για να το γιορτάσεις αυτό. Για να το πανηγυρίσεις. Χρειάζεται τόλμη για να γιορτάσεις τον Δεκαπενταύγουστο!

Ο Αύγουστος από μόνος του εμπεριέχει κάτι μυστηριακό. Κάτι μαγικό.  Έχει τραγουδιστεί και υμνηθεί όσο κανένας άλλος μήνας. Εμπεριέχει μια σιγή, μια εσωτερική σιωπηλότητα λίγο πριν το επόμενο βήμα. Κλείνει μέσα του ένα χρόνο, τον απολογισμό του, τα λάθη του, την τιμωρία και την επιβράβευσή του. Κανένας άλλος μήνας δεν δημιουργεί τόσο ξεκάθαρα και πλήρη συναισθήματα και κρίσεις για τον εαυτό μας. Κανέναν άλλο μήνα δεν χαλαρώνουμε τόσο πολύ, δεν θυμώνουμε τόσο πολύ, δεν ταξιδεύουμε τόσο πολύ, δεν μαθαίνουμε τόσο πολύ. Εμάς πρώτα. Και η δέκατη πέμπτη μέρα του είναι η κορύφωσή όλων αυτών. Μπορεί και το τέλος. Ναι, το τέλος. Και είναι στο δικό μας χέρι τι θα κάνουμε μετά.

Ο Δεκαπενταύγουστος. Δεν είναι τυχαία άντρας. Είναι «θάνατος» ναι, αλλά σε καθαρίζει από όλα. Σε αδειάζει. Σε πλένει. Η ζέστη του καλοκαιριού κορυφώνεται, οι άνεμοι λυσσομανάνε. Ο Δεκαπενταύγουστος σε σαρώνει. Και μόλις φεύγει είσαι εσύ μόνος και καθαρός για να προχωρήσεις στην αλήθεια σου. Χωρίς πηγές που γεννούν σωτηρίες. Τις έθαψες, και το γιόρτασες κιόλας. Κλείνεις τον κύκλο και προχωράς. Ή ισορροπείς, ή εκρήγνυσαι ή κατρακυλάς. Την επόμενη του Δεκαπενταύγουστου είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Φοβάσαι; Μόλις χτες το γιόρταζες…

Ο Δεκαπενταύγουστος κλείνει μέσα του τα δυο πιο ισχυρά αρσενικά. Τον έρωτα και το θάνατο. Είναι αυτό που αγαπάς και αυτό που πρέπει να αποχωριστείς ταυτόχρονα. Είναι εκείνο που μισείς και εκείνο που ελπίζεις να κατακτήσεις. Είναι ο απολογισμός και το χρέος σου. Είναι η κατάκτηση και το λάφυρό σου. Ποτέ καμία θλίψη δεν είναι ικανή να αγκαλιάσει τόση χαρά και καμιά ελπίδα να τσακιστεί σε τόση θλίψη όση τον Δεκαπενταύγουστο.

Ο βασιλιάς των ημερών. Το τέλος των ημερών. Το φως της επιλογής. Η υπόκλιση, η μεταβολή και το αντίο. Ο Δεκαπενταύγουστος. Αν ήταν πράξη θα ήταν θυσία και ανάσταση. Αν ήταν λόγος θα ήταν απειλή και υπόσχεση.  Αν ήταν άνθρωπος θα ήταν άντρας. Για να φιλήσει την κοιμωμένη. Και να ξυπνήσει το σύμπαν της. Το σύμπαν μας…

Είναι μια μέρα… και χρειάζεται τόλμη για να τη γιορτάσεις ειλικρινά… πόσο μάλλον για να γράψεις γι αυτή… για να γράψω γι αυτή… χρειάζεται τόλμη… χρειάζομαι τόλμη…

Γι’ αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο εύχομαι τόλμη!

Υ.Γ. Νωρίς το ξημέρωμα διαβάζω το άρθρο στο φίλο μου Γιώργο που γύρισε πριν μισή ώρα στο δωμάτιο μας και σιωπηλά μου έκανε παρέα όσο έγραφα. Του λέω πως δεν έγραψα όσα ένιωθα και πρέπει να το διορθώσω για να το στείλω. Μου λέει να κάνω αυτό που γράφω. Να ερωτευτώ και να «πεθάνω» μαζί, τώρα, λίγο πριν με βρει ο Δεκαπενταύγουστος και τα αλλάξει όλα.

Υ.Γ. 2 Γιώργο ευχαριστώ! Επίσης ευχαριστώ τον «Δεκαπενταύγουστο» που έχει μορφή στη ζωή μου και όλους εσάς που ελπίζω να δεχτείτε τον αντικομφορμισμό αυτού του άρθρου και να το αγκαλιάσετε όπως και όλα τα άλλα.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!