Φεύγοντας από το γραφείο ένα όμορφο απόγευμα, διέσχιζα το γνωστό δρόμο προς το σπίτι. Όταν νιώθω ήρεμη και χαλαρή, παρατηρώ καλύτερα τι συμβαίνει γύρω μου κάνοντας την καθιερωμένη επιστροφή μου πιο ευχάριστη.

Παρατηρώντας διάφορα σημεία στο δρόμο μου, όσα μπορούσα να κοιτάξω δηλαδή, το μάτι μου έπεσε σε ένα σύνθημα ενός τρελά ερωτευμένου. «Αναστασία σε αγαπώ μάτια μου». Αυτό το μήνυμα προς την Αναστασία ήταν γραμμένο με έμφαση σε έναν τοίχο. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που βλέπω συνθηματάκια γραμμένα σε τοίχους, αλλά όταν δεν βιάζεσαι και δεν τρέχεις να προλάβεις, κάποια πράγματα είναι σα να τα βλέπεις για πρώτη φορά. Κάθε μέρα περνάω και πρώτη φορά το παρατηρώ.

Ωραία τα συνθηματάκια, και ειδικά αυτά που διακηρύσσουν την αγάπη. Είμαι θερμή υποστηρίκτρια εκδήλωσης συναισθημάτων. Τα επικροτώ και το συστήνω ανεπιφύλαχτα. Και τα συνθήματα σε τοίχους είναι ένα είδος συναισθηματικής και εκφραστικής απελευθέρωσης και ορισμένα από αυτά βγάζουν απίστευτο ποιητικό δυναμισμό.

Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα αξιολάτρευτα κατά τ’ άλλα declarations είναι γραμμένα σε ξένο τοίχο; Σε ξένη περιουσία; Το συγκεκριμένο σύνθημα για παράδειγμα το εντόπισα στον υπέροχο τοίχο της «Αγοράς Αργύρη». Σε ένα διατηρητέο κτίριο κτισμένο το 1881 από τον αρχιτέκτονα Σπυρίδωνα Τζέτζο, υπό τις οδηγίες του Τσίλερ, η Αγορά Αργύρη από ερείπιο «ξαναζωντάνεψε» και στέκεται περήφανο στη συμβολή των οδών Αράτου και Αγίου Ανδρέου.

Στο κέντρο της Πάτρας, σε περιοχή που η πόλη υποδέχεται τους επισκέπτες της, το κτίριο είναι «ντυμένο» με συνθήματα που καταστρέφουν μία ανεκτίμητη περιουσία… για τα μάτια μιας Αναστασίας.

Δεν είναι βέβαια το μόνο κτίριο που πέφτει θύμα «συναισθηματικής έκρηξης». Υπάρχουν πολλά ακόμα όπως για παράδειγμα το Δικαστικό Μέγαρο που όποτε κι αν περάσω θα βρω απ’ έξω τους μπογιατζήδες που προσπαθούν μονίμως να καλύψουν τις ανεγκέφαλες πράξεις μας.

Δεν φταίνε για όλα οι αρχές. Μην τρελαθούμε. Πρέπει απλά ο καθένας μας να φέρεται στην πόλη του όπως το σπίτι του. Εκτός αν οι τοίχοι του σπιτιού διακοσμούνται με συνθήματα… Δεν ξέρω… Σε αυτή την περίπτωση σηκώνω τα χέρια ψηλά!

Κανείς δεν λέει να μην διακηρύσσουμε αυτά που επιθυμούμε και νιώθουμε. Τα συνθήματα μπορούν να περάσουν τα μηνύματα που θέλουν με άλλους, καλύτερους και γιατί όχι, παραδοσιακούς τρόπους.

Γιατί στο καλό δημιούργησε ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ τους τοίχους του  facebook;

Ας ξεσπάσουμε εκεί..!

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…