Οι λέξεις, οι εικόνες, οι σκέψεις, μάς μεταφέρουν συχνά πυκνά σε άλλους κόσμους αλλά στ’ αλήθεια…, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια πραγματική βόλτα μέσα σε έναν «εύπλαστο κόσμο»; Και αν ναι, πώς θα ήταν άραγε…; Ο κορεάτης καλλιτέχνης Do-Ho Suh το 2003 έβαλε σκοπό να μας πείσει πως είναι εφικτό και να μας μεταφέρει στη δική του «πραγματικότητα» χρησιμοποιώντας το πλαστικό για να δημιουργήσει μια εγκατάσταση στην έκθεση της γκαλερί Lehmann Maupin. Και πώς το κατάφερε; Με το «τέλειο σπίτι», ένα αντίγραφο κανονικών διαστάσεων του διαμερίσματός του στη Νέα Υόρκη.

Θέτοντας ερωτήματα στον εαυτό του, όπως “ποιος είναι ο χώρος που ορίζει ένα άτομο ή ένα σύνολο ατόμων”, εξετάζει τις πολυπλοκότητες του προσωπικού χώρου και μάς παρουσιάζει μέχρι και σήμερα πλήθος εφαρμογών. Αντιμετωπίζει τη ραπτική όπως την αρχιτεκτονική και επεκτείνει τα χωρικά όρια της ενδυμασίας για να παράγει κατοικήσιμες δομές, όπως αντικείμενα, δωμάτια και κτίρια φτιαγμένα από ύφασμα. Επαναδημιουργεί το εσωτερικό από τους ποικίλους χώρους κατοίκισης με τη χρήση ημιδιαφανούς νάιλον με αποτέλεσμα τα γλυπτά του να είναι αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα που αποτυπώνουν και την παραμικρή λεπτομέρεια. Συγκεκριμένα, το «τέλειο σπίτι» είναι μία εγκατάσταση στην οποία ο επισκέπτης, που μπορεί να περπατήσει ανάμεσα στα υφασμάτινα δωμάτια, ωθείται να εξετάσει τον δικό του εξατομικευμένο χώρο σε σχέση με το αντικείμενο. Το κεντημένο διαμέρισμα με το ροζ διάδρομο και τις πράσινες σκάλες και πάτωμα αποτελείται από λεπτομερείς επιφάνειες με πόμολα, υδραυλικές σωληνώσεις, διακόπτες και άλλα ευδιάκριτα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά επιμελώς αναδημιουργημένα.

do-ho-suhs-310-sqft-nyc-apartment-an-art-installation-03 - 2013

3 mazi

2 mazi

Το πλαστικό βοήθησε επίσης και στην πραγματοποίηση του οράματος των αρχιτεκτόνων Stephen Kieran και James Timberlake για μια επαναστατική επιδερμίδα, ενός συστήματος στο οποίο στοιχεία όπως δίοδοι (κυκλώματα) και μπαταρίες (ηλεκτρικές στήλες), θα μπορούσαν να τυπωθούν απευθείας σε μια μεμβράνη από μείγμα πολυεστέρα, όπως γίνεται με τους εκτυπωτές ψεκασμού (inkjet). Οδηγήθηκαν έτσι στο “smartwrap” μέσω του πειραματισμού τους με μια μεταπτυχιακή ομάδα σε ένα εργαστηριακό πρόγραμμα του πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας όπου διδάσκουν. Για πρώτη φορά το υλικό αυτό εφαρμόζεται το 2003, σε ένα περίπτερο στον κήπο του Cooper Hewitt Museum στη Νέα Υόρκη και προαναγγέλλει την ανατροπή της βιομηχανίας κτιρίου. Πρόκειται για μια λεπτή πλαστική ταινία αποτελούμενη από διάφορα στρώματα, σχεδιασμένη για να περιτυλίξει ένα κτίριο, λειτουργώντας ως ένας πολλά υποσχόμενος τοίχος. Ο συμβατικός «ογκώδης» τοίχος αντικαθιστάται, μιας και το smartwrap ενσωματώνει όλες τις λειτουργίες του (μόνωση, προστασία από φυσικά φαινόμενα, ηλεκτρικά κυκλώματα, ανοίγματα) και τις συμπτύσσει μέσα σε ένα υλικό πάχους μόνο λίγων χιλιοστών, δίνοντας έτσι την δυνατότητα να αλλάξει τελείως ο τρόπος με τον οποίο χτίζει ο άνθρωπος. Είναι ελαφρύ, μπορεί να μεταφέρεται και να εγκαθίσταται πολύ γρήγορα, ενώ μπορεί επίσης να ξαναχρησιμοποιηθεί άπειρες φορές. Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες για να κατασκευαστεί το πλαίσιο από αλουμίνιο και να τυλιχτεί από τα πλαστικά φύλλα. Μέσω της τεχνολογίας OLED, το smartwrap απομονώνει, αποθηκεύει ενέργεια και ρυθμίζει ψηφιακά τη θερμοκρασία, όπως επίσης παρέχει και ελέγχει το φωτισμό. Οι χρήστες μπορούν με τη χρήση ενός υπολογιστή, να προγραμματίσουν διαφορετικά πανέλα, να φωτίζουν, να εκθέτουν μια εικόνα ή να εναλλάσσονται από διαφανή σε αδιαφανή όποτε χρειάζεται. Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως χωρίς την ενίσχυση του υλικού με πλαστικό Kevlar , το smartWrap μπορεί να κοπεί ακόμα και με ένα μαχαίρι.

smartwrap

Στο επίπεδο της ενδυμασίας, ο Ιάπωνας σχεδιαστής Issey Miyake εκμεταλλευόμενος τις πιο σύγχρονες τεχνικές σε συνδυασμό με τα κατάλληλα υλικά, πειραματίζεται και δημιουργεί ενδύματα χωρίς να χρησιμοποιεί εργαλεία της συμβατικής ραπτικής. Το γνωστό “colombe” (1991) είναι ένα φόρεμα από κάτασπρο ύφασμα από πολυεστερική ίνα, η οποία κόβεται με τη βοήθεια υψηλής θερμοκρασίας σε ελάχιστα σημεία. Οι πτυχές του συγκρατούνται από μεταλλικά κουμπώματα που προσαρμόζονται στο ύφασμα, ενώ για τη στήριξή του χρησιμοποιείται στους ώμους μια δερμάτινη τιράντα. Όταν ξεκουμπωθούν όλες οι σούστες, το φόρεμα γίνεται ξανά ένα κομμάτι ύφασμα, που μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο ένδυμα.

colombe

Ο Miyake επανέρχεται και τη νέα χιλιετία με τη γραμμή “Fête” (2002), χρησιμοποιώντας για ακόμη μια φορά τον πολυεστέρα, θέλοντας να εκφράσει τη χαρά της καθημερινής ζωής. Το ένδυμα κόβεται αρχικά με τη βοήθεια υπερηχητικών κυμάτων που εκπέμπουν θερμικές δονήσεις, δίνοντάς του πολύπλοκα σχήματα με ιδιαίτερες καμπύλες, στη συνέχεια ράβεται και πτυχώνεται. Χρησιμοποιείται πολυεστέρας υψηλής ποιότητας που σε συνδυασμό με τη θερμότητα και την πίεση, “χαράζει” επ’ αόριστον τη πτύχωση στη “μόνιμη μνήμη” της ίνας.

fete

Elena Xipolia

About Elena Xipolia

Η Έλενα είναι Αρχιτέκτονας και μέλος της ομάδας Krama. Σπούδασε αρχικά Ανακαίνιση και Αποκατάσταση Κτιρίων αλλά ποτέ δε ξέχασε τον βασικό της στόχο και αυτός δεν ήταν άλλος από την Αρχιτεκτονική. Υποστηρίζει πως η αρχιτεκτονική είναι τρόπος ζωής, γι’ αυτό και κατά καιρούς έχει κάνει πολλές εθελοντικές εργασίες. Της αρέσει η απλότητα και εκτιμά το οτιδήποτε vintage. Αγαπημένο της μότο «η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά»…Μέχρι τώρα σχεδίαζε ρούχα μόνο στον ύπνο της, αλλά αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να το κάνει πραγματικότητα. Αν και κάποιες φίλες της την αποκαλούν “Madame Figaro”, την εξιτάρει η περιπέτεια και θα ‘θελε να κάνει extreme sports πριν ακόμα μεγαλώσει κι άλλο…!