Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Φίλους, γνωστούς, φίλους φίλων. Μοναξιά.. πολλή μοναξιά. Βλέπω ανθρώπους να κλείνονται ερμητικά στον μικρόκοσμό τους ενώ είναι παραπάνω από προφανής η ανάγκη τους για να εισπράξουν ενδιαφέρον. Νιώθω ότι προσπαθούν να κερδίσουν την πιο όμορφη σχέση, είτε φιλική είτε ερωτική, χωρίς να παραχωρήσουν χιλιοστό από τον “χωροχρόνο” τους, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μια ρωγμή στην τέλεια εικόνα τους, αυτή που έχουν επιλέξει να δείχνουν προς τα έξω.

Κάποτε με πλήγωνε όλο αυτό. Τώρα αρχίζω πια να αποδέχομαι πως οι αληθινές σχέσεις, αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά-είναι λιγοστές. ‘Οπως λέει και ο Τζ. Κρισναμούρτι “οι σχέσεις πια είναι κάτι πολύ λεπτό, κάτι πιο γοργό κι από την αστραπή, πιο αχανές κι από την γη, γιατί οι σχέσεις είναι ζωή”.

Δεν θέλω πια να σιωπώ. Κατανοώ ότι η εποχή που διανύουμε είναι ιδιαίτερη δύσκολη, τόσο σε οικονομικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Άνθρωποι θλιμμένοι με κατεβασμένα κεφάλια και άλλοι που δεν μπορούν να βρουν ένα σύντροφο να γαληνέψουν. Πώς είναι τελικά να μοιραζόμαστε την ζωή μας με κάποιον;

Οι άνθρωποι μάθαμε πλέον να ζούμε μόνοι και εγωιστικά. Φοβόμαστε να ερωτευτούμε, να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, να πληγωθούμε, να επενδύσουμε και ας τσαλακωθούμε. Φοβόμαστε να δείξουμε τι έχουμε μέσα μας παριστάνοντας κάτι που δεν είμαστε. Και το κάνουμε κι από φόβο κι από άμυνα. Η γνήσια αγάπη και οι γνήσιες σχέσεις ανθίζουν όταν αποδέχεσαι τον άνθρωπο δίπλα σου για αυτό που πραγματικά είναι. Όταν κι εσύ μπορείς και δεν φοβάσαι να αποκαλύψεις πόσο ευάλωτος κι ανασφαλής μπορεί να νιώθεις. Χρειάζεται αφοσίωση και ακεραιότητα. Ξέρω, είναι δύσκολο.

Ακόμα όμως προσπαθώ να καταλάβω. Μια τέτοια εποχή θα έπρεπε να μας φέρνει πιο κοντά. Πάντα πίστευα ότι οι δύο λύνουν τα προβλήματα καλύτερα από έναν. Μήπως τελικά κάτι σκέφτομαι λάθος; Πίσω από θλιμμένα πρόσωπα και “άδειες τσέπες” εγώ ακόμα αναζητώ την χαρά και την αγάπη, κάτι που έχουν ξεχάσει οι περισσότεροι από εμάς.

Πόσο πολύ θα ήθελα όλες οι σχέσεις μας να έχουν happy end. Μάλλον όμως αυτό δεν συμβαίνει. Ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς κι εμείς μαθαίνουμε τα βήματα που αλλάζουν αδιάκοπα όσο αλλάζει και ο καιρός.

Γιατί τελικά πάντα θα ελπίζουμε και πάντα θα ονειρευόμαστε. Και πάντα η αγάπη θα είναι η αιτία που αυτός ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει. Ακόμα κι αν αυτή η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, σε αυτή τα χρωστάμε όλα. Στην αγάπη. Και σε πρόσωπα που με ένα τρόπο θα είναι κάπου εκεί κοντά μας. Για πάντα.

…της Ιφιγένειας Κουτσουβά