Στιγμές. Με την οικογένεια, με φίλους, με τον σύντροφο σου ή με απλούς γνωστούς.

Με όποιον τρόπο επιλέγεις να τις ζήσεις, έρχεται εκείνη η μέρα που συνειδητοποιείς στα ξαφνικά πόσο σημαντικές είναι. Σαν να σε τράβηξε άτακτα κάποιος έξω από το σώμα σου, εκεί που δεν το περίμενες  και σε έκανε να παρακολουθήσες από μακριά πως είναι να ζεις τις στιγμές.

Ξέρεις, εμείς οι άνθρωποι είμαστε λίιιγο αχάριστοι. Πότε δεν αξιολογούμε τη σημασία μιας στιγμής ακριβώς –τη στιγμή που πρέπει-. Αφήνουμε πάντα κάτι για μετά. Βέβαια όταν φτάνουμε στο μετά αναπολούμε πρόσωπα και καταστάσεις λες και μας είπε κάποιος πως όταν ήμασταν εκεί δεν έπρεπε να το ζήσουμε στο εκατό τοις εκατό!

Μου έχει συμβεί πολλές φορές να βιώνω μία εξόχως έντονη στιγμή είτε όμορφη είτε άσχημη και με το πέρασμα του χρόνου να αναρωτιέμαι, γιατί όταν την έζησα δεν ήμουν εκεί ψυχή τε και σώματι. Ερωτήσεις τύπου -μα καλά έπρεπε να μην είχα πολύ όρεξη εκείνη τη μέρα; Έπρεπε να ήμουν τόσο αδιάφορη; – αυξάνονται και πληθύνονται και η σκέψη πως την επόμενη φορά δεν θα κάνεις το ίδιο λάθος είναι ολοένα και πιο έντονη.

Η ευτυχία για τον καθένα από εμάς είναι διαφορετική. Οι αντιλήψεις του καθενός για τον ορισμό της ευτυχίας έχουν μεγάλη ποικιλία. Και για την δυστυχία το ίδιο συμβαίνει.

Αν μπορούσαμε για μια στιγμή να κατανοήσουμε πόσο ρευστά είναι όλα στη ζωή μας, θα γλιτώναμε μεγάλη ταλαιπωρία.

Στη δική μου περίπτωση όσο μεγαλώνω (που λέει ο λόγος) τόσο περισσότερο εκτιμώ τις στιγμές με όποιο περιεχόμενο κι αν έχουν. Αφενός γιατί μόνο έτσι μπορείς να ζεις πιο ολοκληρωμένα και αφετέρου γιατί μόνο έτσι μπορείς να τους δώσεις την αξία που τους αναλογεί.

Στιγμές που συναντάς στο διάβα σου νέους ανθρώπους που θέλουν να σε βοηθήσουν χωρίς κανένα όφελος. Στιγμές που οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή σου εξακολουθούν να είναι εκεί. Στιγμές με κάποιους που γνώρισες χθες αλλά νομίζεις πως για κάποιο δυσνόητο λόγο τους ήξερες από πάντα. Δύσκολες στιγμές που αλλού πατάς και αλλού βρίσκεσαι και όμως ακόμα και σε αυτές βρίσκεις σύμμαχο.

Όμορφες στιγμές. Στιγμές που μας συγκλονίζουν, μας κάνουν να χαμογελάμε και να κλαίμε ενίοτε. Είναι όλες εκεί, πανέτοιμες να μας φέρουν πιο κοντά στην ολοκλήρωση.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις, που επιβάλλεται να κάνεις είναι να τις ζεις. Όσο πιο έντονα, όσο πιο δυνατά και όσο πιο γεμάτα μπορείς!!!

 

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!