Γνωριστήκαμε στο παρκέ της σχολής μπαλέτου και σε μία γωνία της τάξης  πριν αρχίσουν τα πλιέ, συζητούσαμε για διάφορα φλέγοντα νεανικά ζητήματα. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει μερικά χρόνια μέσα στα οποία η Ζέτα μεταπήδησε σε μία άλλη μορφή τέχνης, εκείνη του κινηματογράφου. Ανήσυχο πνεύμα και εξίσου δημιουργικό από τότε που ήμασταν μπαλαρινάκια… Άριστη μαθήτρια, συγγραφικό ταλέντο και στο μέλλον σίγουρα εξίσου εξαιρετική σκηνοθέτιδα.

Η μεγάλη οθόνη λοιπόν, της έχει κερδίσει την καρδιά και την έχει κάνει να ξεχωρίσει πριν καλά καλά ξεκινήσει. Είναι τελικά πολύ ωραίο να γνωρίζεις ανθρώπους από την ενασχόληση σου με μία τέχνη, αλλά είναι ακόμα καλύτερο να τους βλέπεις να μεταπηδούν σε μία άλλη με τον τρόπο που το κάνει η Ζέτα Σπυράκη.

Άλλωστε όπως έχει πει και η Μελίνα Μερκούρη “η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα, αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε ΚΑΝΕΙΣ”. Και εκείνη κάνει αυτό ακριβώς…
thisIMG_7342ed2

Στα 17 σου κέρδισες το πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Λογοτεχνίας. Τι πιστεύεις κέρδισε τους κριτές;

Ζ.Σ: Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό… Είχα γράψει απλά γιατί ήθελα να γράψω. Έστειλα στο διαγωνισμό γιατί μια υπέροχη φιλόλογος μας στο σχολείο μας προέτρεψε. Το βραβείο ήταν εντελώς αναπάντεχο… Θυμάμαι ένας απ’ τους κριτές με πλησίασε και μου έδωσε ένα αντίτυπο του βιβλίου του αφού μου είπε πως το κείμενο μου του είχε φανεί ξεχωριστό. Το βιβλίο λεγόταν «Παραλόγου Λόγοι» και το ενδιαφέρον είναι ότι με έκανε να δω τη δική μου δουλειά με άλλο μάτι.

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα εξέδωσαν το βιβλίο σου με τίτλο «Η άλλη πλευρά». Πώς ένιωσες όταν είδες στα ράφια των βιβλιοπωλείων την πρώτη σου έκδοση;

Ζ.Σ: Αμήχανα. Αναφερόταν από τους βιβλιοπώλες ως το βιβλίο «της Πατρινής». Ποτέ δε το συνειδητοποίησα, ακόμα μου φαίνεται σαν να μην έγινε.

Από πού αντλείς έμπνευση;

Ζ.Σ: Από παντού, και από πουθενά. Από βιβλία, μουσική, μόδα, ταινίες, πίνακες, παίρνω ιδέες. Από τα προσωπικά μου αισθήματα και τους ανθρώπους γύρω μου, χαρακτήρες. Από ερεθίσματα που ούτε και εγώ μπορώ να αναγνωρίσω, όλα τα υπόλοιπα. Καμιά φορά τα αναγνωρίζω όταν επανέρχομαι σε μια δουλειά μετά από καιρό.

Στις ταινίες σου, όσοι σε γνωρίζουν, καταλαβαίνουν ότι συμμετέχουν αρκετοί φίλοι σου. Πώς αντιμετώπισαν οι κοντινοί σου άνθρωποι την επιτυχία σου;

Ζ.Σ: Παρά πολλοί άνθρωποι έχουν σταθεί δίπλα μου και νιώθω απίστευτα τυχερή γι’ αυτό.  Φίλοι από την παιδική μου ηλικία, η οικογένεια μου, ο άνθρωπος μου, έχουν όλοι όχι μόνο υποστηρίξει όσα κάνω με τη στάση τους, αλλά και έμπρακτα συμμετάσχει σε όλες τις δουλειές μου. Είμαι τόσο ευγνώμων που δε περιγράφεται.

Στην δεύτερη ταινία σου στο ρόλο του Bartender βρίσκω το δάσκαλο χορού σου. Πιστεύεις πως η ενασχόλησή σου με τις τέχνες και ειδικότερα με το μπαλέτο ήταν το εφαλτήριο για να ασχοληθείς με τα κινηματογραφικά δρώμενα;

Ζ.Σ: Για να είμαι ειλικρινής, δεν το έχω συνδέσει στο μυαλό μου. Είναι αλήθεια όμως πως το μπαλέτο και γενικότερα ο χορός είναι πλέον κομμάτι του εαυτού μου. Και σίγουρα ο ψυχισμός μου έχει διαμορφωθεί από αυτό, άρα και η πορεία μου. Εκτός αυτού, μέσω του χορού ήρθα σε επαφή με υπέροχους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και με στήριξαν –φίλοι, και δάσκαλοι, όπως ο δάσκαλός που ανέφερες. Εξαιρετικός κινηματογραφικός Bartender, εξαιρετικός δάσκαλος, εξαιρετικός άνθρωπος.

PE4ed

Οι ταινίες σου έχουν φόντο την Πάτρα. Θεωρείς πως αυτή η πόλη είναι ένα ακόμη παράδειγμα περίπτωσης που «θάβει» τα παιδιά της ή σε βοήθησε να καλλιεργήσεις περαιτέρω το ταλέντο σου;

Ζ.Σ: Χμ… Η πόλη αυτή, όπως και όλες οι πόλεις (υποθέτω) έκανε και τα δύο για μένα. Υπήρξαν δυστυχώς κάποιοι λίγοι άνθρωποι που με αντιμετώπισαν με δυσπιστία, λόγω της κοινής καταγωγής με τους ίδιους, το οποίο ακριβώς σχετίζεται με τη νοοτροπία του να μη στοχεύεις ψηλά, γιατί αυτά είναι για «άλλους». Η συντριπτική όμως πλειοψηφία των ανθρώπων στη Πάτρα, και όχι μόνο των καλών φίλων αλλά και ανθρώπων που γνώρισα μέσω συνεργασίας, ήταν γεμάτη βοήθεια και υποστήριξη, ειδικά στο κινηματογραφικό κομμάτι. Δεν ξέρω ποιόν να πρωτοευχαριστήσω.

Η πρώτη σου ταινία με τίτλο «By my side» προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου στην Αθήνα. Πώς ένιωσες βλέποντας το έργο σου στην μεγάλη οθόνη;

Ζ.Σ: Συγκινήθηκα. Κοιτούσα τον κόσμο που παρακολουθούσε, και όχι τη ταινία. Και μόνο το γεγονός ότι ήταν εκεί, προσηλωμένοι, μου αρκούσε. Νομίζω όμως ότι ήταν μια μοναδική εμπειρία, γιατί πλέον στη σχολή, στη μεγάλη οθόνη απλά ψειρίζω για λάθη, χαχα!

Αυτή την περίοδο σε βρίσκουμε στο Λονδίνο και συγκεκριμένα στο London Film School. Σκέφτεσαι μια καριέρα στο εξωτερικό ή θα επιλέξεις να επιστρέψεις και να κυριαρχήσεις αποκλειστικά στην Ελλάδα;

Ζ.Σ: Πραγματικά, δεν ξέρω. Ούτε για τη χώρα, ούτε για τη κυριαρχία, χαχα. Πάντως προς το παρόν το Λονδίνο με έχει μαγέψει σε πολλά επίπεδα. Η αγάπη για την Ελλάδα δε φεύγει, όπως και η ανησυχία για τη πραγματικότητα της αυτή τη στιγμή. Προς το παρόν όμως, μένουμε Λονδίνο.

Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το χώρο αυτό, με βάσει την μέχρι τώρα διαδρομή σου;

Ζ.Σ: Να το πιστέψει. Να μη θάψει τις ιδέες του, να μη μείνει σ’ αυτές. Ένα πράγμα που έχω με σιγουριά μάθει ως τώρα είναι πως τα όνειρα απαιτούν κυρίως, σκληρή, πολύ σκληρή δουλειά.thisIMG_7355edthisIMG_7361ed

Ένα μήνυμα στους αναγνώστες του «Beau Sillage»

Ζ.Σ: Μην αφήνετε ποτέ ούτε έναν άνθρωπο στο κόσμο να σας πει ότι δεν μπορείτε να είστε αυτοί ακριβώς που είστε.

Δεν είναι δικό μου, αλλά το αφιερώνω με πολύ αγάπη σε σένα και στους αναγνώστες του υπέροχου site σου, στους οποίους και αφήνω να ανακαλύψουν από που το έκλεψα…thisIMG_7380ed

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!