Ξημερώνει Κυριακή. Μια ηλιόλουστη Κυριακή με περίσσια ζέστη που σε κάνει να θέλεις να αφήσεις τη ζέστη της πόλης και να μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο, παρά μόνο μακροβούτια σε μαγικές ακρογιαλιές… Σηκώνεσαι ξεκούραστος και αφού κάνεις τα απαιτούμενα τηλέφωνα για τον συνηθισμένο προγραμματισμό φτάνεις στο μεγάλο ερώτημα. Που θα πάμε οεο; Και η απάντηση έρχεται λίγα δευτερόλεπτα αργότερα να ισοπεδώσει όλες σου τις φρούδες ελπίδες για ένα μπάνιο σαν εκείνα της «Γαλάζιας Λίμνης». Και το ερώτημα παραμένει… Που θα πάμε; Έλα μου ντε!!!

Οι επιλογές φαινομενικά πολλές… Εύλογα θα αναρωτιόταν κάποιος, ζεις σε μία παραθαλάσσια πόλη και δεν έχεις μια κοντινή παραλία να απολαύσεις ένα μπάνιο;

Η αναζήτηση μας, για μία τέτοια παραλία, κατέληξε με μηδέν αποτελέσματα!! Ναι, καλά άκουσες μηδέν, ζίροου όπως το λένε και στα Εγγλέζικα.

Και αυτό γιατί, ή θα πηγαίναμε σε μία παραλία βαρβάρων ή σε μία από τις οικογενειακές…

Στην πρώτη περίπτωση κινδυνεύεις σοβαρά να ποδοπατηθείς ειδικά εάν βρίσκεσαι κοντά στο beach bar, να φας κανένα μπαλάκι στα μούτρα από τον κάθε επίδοξο τενίστα που βλέπει Wimbledon και θέλει να μοιάσει στον νικητή Novak Djokovic, να βουτήξεις στη θάλασσα και να βγεις σαν τηγανισμένος μπακαλιάρος από τα λάδια, να μην μπορείς να βρεις έναν υποτυπώδη χώρο για να απλώσεις την πετσέτα σου χωρίς να έχει συλλογή από δεκάδες διαφορετικά πατουσάκια όταν τη μαζέψεις και τέλος να μην μπορείς από τη δυνατή μουσική (γνωστή και ως ντάμπα ντούμπα) να αρθρώσεις λέξη.

Στη δεύτερη περίπτωση το πιθανότερο είναι να καταλήξεις σε μία άθλια καντίνα με ακόμα πιο άθλιο καφέ και να είσαι «όμηρος» του καθενός μικρού αλλά συμπαθέστατου κατά τ’άλλα μπόμπιρα, που ενώ θα κλαίει και θα πετάει άμμο προς πάσα κατεύθυνση, η μαμά του θα το κυνηγάει από πίσω με ένα αφράτο κεφτεδάκι.

ΕΕΕ όοοχι λοιπόν, εγώ θέλω μία τρίτη επιλογή που να περιλαμβάνει τη μαγεία της φύσης. Να μπορώ να ξαπλώσω σε μία γωνιά και να φορτίσω τις μπαταρίες μου χωρίς να κουβαλάω μαζί μου ένα σωρό από άχρηστα πράγματα. Μία παραλία χωρίς πολλά πολλά… το λέει και το ζώδιο μου άλλωστε!!

Ζητάω πολλά;;;

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!