Η περίφημη Cindy Crawford – και στα 50 της ακόμα κουκλάρα έτσι για να σκάσει η Kate Upton – δήλωσε πως αν επιθυμούμε ν’ απαλλαγούμε, μια και καλή, απ’ τη μανία μας για την τέλεια ομορφιά, απλώς πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε τα περιοδικά που, άμεσα ή έμμεσα, την διαφημίζουν. Απλά μαθήματα καπιταλισμού ή κάτι πιο σοφό; Το πρώην super-model μας δίνει δωρεάν την πιο ακριβή συμβουλή υγείας: η διαχείριση της προσωπικής μας εικόνας είναι δική μας υπόθεση (και απόφαση) και δεν πρέπει να την εκχωρούμε στις, όχι και τόσο αθώες, υποδείξεις τρίτων. Αφορμή ν’ ανακαλέσω στη μνήμη μου τα λόγια της Cindy ήταν το εξαίρετο θεατρικό έργο «Elle» του Ζενέ που παρακολούθησα στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Κατασκευάζουμε βολικές και ιδανικές εικόνες για τον καθένα γύρω μας ενώ η αλήθεια των προσώπων πάει περίπατο. Παραλείπουμε να διαθέσουμε τον εαυτό μας στον κόσμο των συναισθημάτων μα την ίδια στιγμή παραμένουμε πιστοί στην γραμμή του eye-liner και της ομάδας μας.

Χθες βράδυ γυρνούσα με μία φίλη, τους μεγάλους δρόμους της Αθήνας έχοντας μια σακούλα γεμάτη γλυκά. Μην μετράτε θερμίδες και ψήφους γιατί η δική μας δημοκρατία είναι ο Παράδεισος και η Σοκολάτα είναι η μητέρα των σκέψεων μας! Τα φώτα της πόλης μοιάζανε συναθλητές στον αγώνα ενάντια στο σκοτάδι της μοναξιάς. Κι όμως, μία ψεύτικη εικόνα είναι κι αυτά, που υπογραμμίζει το μόνο σοβαρό ερώτημα που μας νοιάζει πραγματικά μέσα μας από την εφηβεία ως τα βαθειά γεράματα. Αξίζει να υπάρχουμε για τον έρωτα και τον θάνατό του ή όχι;

Ας απαντήσουνε απευθείας τα μικρά παιδιά. Ερωτεύονται, έστω και ασυνείδητα, τα παιχνίδια τους, παίζουν και φαντάζονται μαζί τους, τα κουβαλούν πάντα στο τραπέζι το μεσημέρι, τους βγάζουν ονόματα και τα προικίζουν με απίθανες ιδιότητες. Στο τέλος τα διαλύουν με ευχαρίστηση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν τους μηχανισμούς της ουσίας τους. Και πάλι ξεκινούν με ένα νέο παιχνίδι για έναν νέο έρωτα και μία νέα καταστροφή. Καμιά εικόνα δεν είναι ψευδαίσθηση στην φαντασία τους μιας και έχουν τον απόλυτο έλεγχο της. Τα παιχνίδια, ως τρισδιάστατη αφήγηση, στα χέρια των παιδιών γίνονται ισότιμα με το ανθρώπινο και το γνήσιο (ομοίως το κορμί στα χέρια των εραστών, οι μούσες στο χαρτί των ποιητών, τα cupcakes στο πιάτο των φαγανών, κ.ο.κ.).

Οι νύχτες του Μαΐου ισχυροποιούν την αίσθηση πως η άνοιξη έχει κόψει πρώτη το νήμα. Η άνοιξη, όμως, δεν είναι η εικόνα ενός ανθισμένου λιβαδιού αλλά η σημασία του ανθισμένου λιβαδιού. Εγώ παλεύω να σκουπιστώ από τα σιρόπια με την ίδια χαρτοπετσέτα που πριν ένα λεπτό έγραψα τις σκέψεις μου μην τις ξεχάσω. Τις αντιγράφω γρήγορα γρήγορα στην παλάμη μου και συνειδητοποιώ ότι ο εσωτερικός μας κόσμος είναι το καλύτερο σκονάκι για να περάσουμε τις εξετάσεις της καθημερινότητας.

Όποιος είναι ερωτευμένος με το καθετί, εντυπωσιάζεται με την αληθινή αναπαράσταση της ζωής και απορεί πραγματικά με αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται αυτό το μεγαλείο. Διότι το πιο άσχημο που μπορεί να σου συμβεί δεν είναι η μοναξιά αλλά η εικόνα πως ούτε αυτή δεν σε εκπλήσσει πια.

Γύρισα σπίτι και άνοιξα το ραδιόφωνο. Τα σπουδαία τραγούδια δεν παύουν ποτέ να αιφνιδιάζουν την καρδιά μας και η επανάληψη τους βοηθάει στην κατάκτηση ακόμα μίας άγνωστης πτυχής του χαρακτήρα μας. Είμαι παραπάνω από βέβαιος πως ο Ρωμαίος, με την όραση της αγάπης, θα διάλεγε να πει τα ίδια λόγια σε όποια εποχή κι αν ζούσε και η εικόνα που θα ήθελε να έχουμε για αυτόν είναι οι πράξεις του για την Ιουλιέτα.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.