“Πολλοί άνθρωποι έχουν διδαχθεί να βάζουν τον εαυτό τους τελευταίο με αποτέλεσμα να προσελκύουν συναισθήματα που τους κάνουν να αισθάνονται ανάξιοι και λίγοι. Καθώς αυτά τα συναισθήματα υποβάλλονται εντός μας, συνεχίζουμε να προσελκύουμε περισσότερες καταστάσεις οι οποίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ανάξιοι και ανεπαρκής.” (από το βιβλίο “Το Μυστικό” της Rhonda Byrne)

Αυτή την ωραία φράση διάβασα προσφάτως. Μου έκανε τόση εντύπωση που θεώρησα καθήκον μου να τη μοιραστώ με όλους. Το διάβασα αρκετές φορές για να κατανοήσω ακριβώς αυτό που λέει και εννοεί. Είναι σίγουρο ότι πολλοί έχουν βάλει τον εαυτό τους, όχι μόνο σε δεύτερη μοίρα, αλλά τελευταία.

Όταν στη ζωή μας βάζουμε -είτε ασυναίσθητα είτε συνειδητά- τον εαυτό μας τελευταία προτεραιότητα για να ικανοποιήσουμε τα θέλω των άλλων, και όταν αυτό γίνεται κατά συρροή, τότε μας γίνεται συνήθειο. Ένα συνήθειο που γίνεται πλέον τρόπος ζωής με αποτέλεσμα να είναι τόσο έντονο που στο τέλος προσελκύουμε μόνο συναισθήματα κατωτερότητας.

Η φροντίδα του εαυτού μας είναι ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε μία όμορφη σχέση με τους άλλους. Όταν αναγνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό, αυτομάτως αλλάζει και η ενέργεια που εκπέμπουμε. Μοιάζει πολύ με τη διαφορά μεταξύ ηλιοφάνειας και μιας συννεφιασμένης μέρας σε αντίθεση με το λαμπρό, ζεστό, αναζωογονητικό ήλιο που λάμπει όταν οι ουρανοί είναι καθαροί. Ο ήλιος είναι ακόμα εκεί και στις δύο περιπτώσεις, όμως θα πρέπει να διώξουμε αυτά τα σύννεφα αφήνοντας το αληθινό φως να λάμψει! Όταν μάθουμε να λειτουργούμε με αυτό τον τρόπο, θα αρχίσουμε να επηρεάζουμε τους άλλους με τον πλέον θετικό τρόπο.

Βάζοντας λοιπόν τους άλλους πάνω από τα δικά μας θέλω, τα πιστεύω, πάνω από τις δικές μας επιθυμίες και τους δικούς μας στόχους, δημιουργείται ένα συναίσθημα που μας αδικεί και δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Αισθανόμαστε αμέσως λίγοι, κατώτεροι, άχρηστοι, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται το συναίσθημα της ανασφάλειας και ανεπάρκειας. Πιστεύουμε δηλαδή ότι δεν αξίζουμε παραπάνω από αυτά που έχουμε.

Αυτά τα συναισθήματα που έχουν ριζωθεί για τα καλά μέσα μας, βγαίνουν δε τόσο εύκολα στο πρόσωπό μας που οι άλλοι βλέποντάς το, καταλαβαίνουν αμέσως με τι έχουν να κάνουν και τον τρόπο που θα το εκμεταλλευτούν.

Είναι σημαντικό να κοιταζόμαστε, ο καθένας χωριστά, στον καθρέπτη μας, να αντικρίζουμε τον όμορφο εαυτό μας και να του λέμε καθημερινά πόσο σημαντικός είναι. Για να φτάσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο, χρειάζεται καταρχάς αυτογνωσία και θέληση να αλλάξουμε και να τον αγαπήσουμε όπως του πρέπει και του αξίζει.

Ψυχολόγος δεν είμαι. Κι ούτε θέλω να γίνω. Μία διαπίστωση κάνω σε κάτι που διάβασα και μου ερέθισε το μυαλό.

Ο καθένας μας είναι σημαντικός. Κι αν πρώτα δεν αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, δεν θα γίνουμε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένοι. Πρέπει να θυμίζουμε στο εγώ μας, ότι είμαστε σημαντικοί, ότι αξίζουμε το καλύτερο. Και πολύ σωστά το έγραψε η Πέπη Ρουμελιώτη στο εντιτόριαλ της Δευτέρας: “πρέπει να γίνουμε εγωιστές, να σκεφτούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να του δώσουμε τη δυνατότητα να διασκεδάσει, να τον ευχαριστήσουμε…”

Μια ιστορία που αντιπροσωπεύει άριστα την πρώτη παράγραφο, είναι η εξής:

Ένας παππούς συζητούσε με τον εγγονό του για το πώς αισθανόταν. Του είπε, “νιώθω σαν να πρέπει να παλέψω με δύο λύκους στην καρδιά μου. Ο ένας λύκος είναι εκδικητικός, θυμωμένος και βίαιος. Ο άλλος είναι τρυφερός και συμπονετικός.” Τότε ο εγγονός τον ρώτησε, “ποιος λύκος θα κερδίσει στο τέλος την καρδιά σου;” Και ο παππούς απάντησε: “Αυτόν που τρέφω”…

Για να κλείσω και να μη σας κουράζω καλοκαιριάτικα, το συναίσθημα που τρέφουμε, αυτό θα αναπτυχθεί. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ποιον από τους δυο λύκους που είναι στην καρδιά μας θα θέλαμε να ταΐσουμε…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…