11.39 το βράδυ. Σήμερα μόλις συνειδητοποίησα ότι μπήκε η Άνοιξη. Ήρθε χωρίς να το καταλάβω και διέκρινα ένα στράβωμα του στόματός μου. Αυτό το στράβωμα που κάνεις όταν παίρνεις είδηση ότι κάτι δεν έχεις κάνει ή κάτι ανέβαλες να κάνεις και ήρθε ο καιρός που ο κρύος ιδρώτας σε λούζει. Έχεις και αυτό το διαβολάκι και αγγελάκι στους ώμους σου που κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Πρέπει να σας πω ότι έχουν κάνει την παρουσία τους αρκετά αισθητή και απολύτως εκνευριστική. Όλη την εβδομάδα βρίσκεται το ένα αριστερά και το άλλο δεξιά να με παιδεύουν.

φωτογραφία 3

Τρέχουν όλοι στα γυμναστήρια και χτυπιούνται, μαζί κι εγώ, για να δεχτούμε το καλοκαιράκι. Και τσακώνεσαι με τον εαυτό σου… Να θες να φας και να πρέπει να δείξεις αυτοσυγκράτηση. Και να’ σου το διαβολάκι που μου ψιθυρίζει «φάε, και τι έγινε» και από την άλλη το αγγελάκι να μου φωνάζει «είσαι ανόητη! Δεν αξίζει! Αύριο θα το μετανιώσεις». Δεν μπορεί… Σίγουρα το βιώνετε κι εσείς… Δεν μπορεί να είμαι η μόνη που ακούω φωνές! Δεν μπορεί να συμβαίνει μοναχά σε μένα…!

Αυτό που κάνει εντυπώσει είναι το γεγονός ότι ο ψίθυρος είναι πιο ισχυρός από τη δυνατή φωνή… Να κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Γιατί είναι πιο ισχυρός; Μήπως γιατί δεν μου φωνάζει; Είναι πιο γλυκός σαν ήχος; Μήπως στο κάτω-κάτω είναι γιατί μου λέει αυτό που πραγματικά ζητάω να ακούσω; Το σίγουρο πάντως είναι ότι όταν μου ψιθυρίζει γέρνω γλυκά προς τη μεριά του και χαμογελάω. Και θέλω να φάω τη σοκολάτα μου (γάλακτος, μην κοροϊδευόμαστε…) και να πω «δεν βαριέσαι, μια ζωή την έχουμε». Εξάλλου το είπε και ο Όσκαρ Ουάιλντ: Ο μόνος τρόπος να αποδιώξεις έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις». Βολική δικαιολογία και το’ πε ο μεγάλος συγγραφέας! Ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω;

φωτογραφία 4

Αλλά το αγγελάκι; Τι θα το κάνω που με κοιτάζει με μισό μάτι και με τα χέρια στη μέση. Χτυπάει και επιδεικτικά το πόδι! Σαν την μάνα μου όταν ήθελε να με μαλώσει. Μήπως θέλει το καλό μου; Έχει και δίκιο. Να πω ότι δεν έχει; Αφού έχει. Και ξανά βυθίζομαι σε καταραμένο δίλημμα. Όλη αυτή η… πάλη με τον εαυτό μου γίνεται κάθε «σεζόν του τρόμου». Όταν έρχεται η ώρα να βγάλουμε τα χειμερινά «καλύμματα» από πάνω μας και λίγο πριν σκάσουν μύτη τα πρώτα κοντομάνικα.

φωτογραφία 1

Πέτυχα και τα πρώτα ρεπορτάζ στις ειδήσεις του «Star» για τα πρώτα μπάνια… Φυσικά, άλλαξα κανάλι. Δεν διανοούμαι η σκέψη μου να πάει προς τη λέξη μαγιό… Ούτε κατά διάνοια… Είμαι σε πλήρη άρνηση.

Και μείναμε ο καλός, ο κακός κι εγώ στη μέση που πρέπει να πάρω επιτέλους μια απόφαση.

Τα ψέματα τελειώσανε… (σνιφ)… για σήμερα…

Από Δευτέρα πάμε από την αρχή.

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…