Ξετύλιξα ευλαβικά το χαρτί σαν να πρόκειται για μία διαδικασία μύησης. Μόλις αποκαλύφθηκε ο μαύρος θησαυρός, ένιωσα για μία στιγμή τόση ευτυχία που ούτε εγώ η ίδια μπορούσα καλά καλά να καταλάβω. Δάγκωσα το πρώτο κομμάτι της σοκολάτας που μου αρέσει και κάπως έτσι συνέχισα μέχρι να φαγωθεί ολόκληρη… γιατί ωραίοι οι φόβοι, οι ανασφάλειες και η ανακάλυψη του εαυτού μας, αλλά πάντα ξεχνάμε να φέρουμε στη θύμηση μας όλες εκείνες τις στιγμές ευτυχίας που νιώθουμε και που νιώσαμε κάποτε και να τις ανακαλούμε, όταν όλα μπροστά μας έχουν την απόχρωση του μαύρου…

Εύλογα αναρωτιόμαστε συχνά, τι είναι ευτυχία; Και γιατί δεν κρατάει περισσότερο; Γιατί όλοι θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε μία μεγάλη θλίψη; Πότε αφήσαμε τη φαντασία μας ελεύθερη για τελευταία φορά; Και γιατί θα πρέπει να νιώθουμε περίεργα όταν φαντασιωνόμαστε σκηνές και εικόνες που μόνο σε ταινίες υπάρχουν; Και το κυριότερο, γιατί όλοι μας ξεχνάμε να απολαύσουμε τις μικρές χαρές της ζωής; Δεν ξέρω, αλλά δαγκώνοντας το πρώτο κομμάτι της σοκολάτας μου σκέφτηκα πως θα ήθελα να σταματήσω να είμαι αχάριστη και πως είναι κάτι που πρέπει όλοι μας να κάνουμε. Να αφήνουμε στην άκρη τα προβλήματα -που ξέρω πως είναι πολλά- και να δίνουμε χώρο στις ζωές μας, για πολλές μικρές στιγμές ευτυχίας σαν και αυτή που ένιωσα εγώ, όταν ξεδίπλωνα το ασημο-μπλέ χαρτί!

Μέχρι λοιπόν να την τελειώσω, είχα ήδη αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενο editorial μου. Θα γράψω για όλες εκείνες τις στιγμές ευτυχίας, που όποιο όνομα και αν τους δώσεις είτε έρωτας, είτε φιλία, είτε επαγγελματική καταξίωση, πάντα θα λειτουργεί σαν να τρως ένα κομμάτι από την αγαπημένη σου σοκολάτα.

«…Η στιγμή που με πήρες αγκαλιά και μου είπες… μπορείς. Η στιγμή που γελάσαμε μέχρι δακρύων για ένα αστείο σκηνικό που μόνο εμείς οι δύο μπορούσαμε να καταλάβουμε. Όταν σου κρύβαμε τα γυαλιά ηλίου και στα ψεύτικα κάναμε ότι ξεχάστηκαν στο μαγαζί. Τότε που γυρνάγαμε από το μπάνιο με τη μουσική τέρμα και το αεράκι να μας χτυπάει το πρόσωπο. Όταν το φαγητό του αεροπλάνου ήταν ότι πιο ωραίο είχα φάει στη ζωή μου. Τότε που όσο και να λερωνόμασταν δεν μας ένοιαζε πια. Όταν βλέπω τους φίλους μου να πετυχαίνουν τους μικρούς και τους μεγάλους στόχους τους. Τότε που ανακαλύψαμε ένα καινούργιο μαγαζί που φτιάχνει τις καλύτερες πίτες του κόσμου. Τότε που γυρνάγαμε όλα τα μαγαζιά για να δούμε τι θα φορέσουμε το Σαββατόβραδο. Όταν το τηλέφωνο έπιανε φωτιά αναλύοντας με κάθε λεπτομέρεια τι θα κάνουμε στη ζωή μας. Οι μέρες που ξεκινάγαμε να πάμε για καφέ και γυρίζαμε το βράδυ αφού είχαμε πάει και για ούζο και για δεύτερο καφέ αλλά και για ποτό. Οι νύχτες που βλέπαμε ταινίες παρέα με όλα τα γαριδάκια και τα δρακουλίνια του κόσμου. Τότε που μου ζητούσες την τελευταία μου μπουκιά από τα γεμιστά που ξέρεις πόσο μου αρέσουν και εγώ στην έδινα ακόμα και αν ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Όταν μου έμαθες πως είναι να ανυπομονείς να γευτείς όλα αυτά που θα σου φέρει ο χρόνος…»

Όταν βρήκα μία φωτογραφία που με έκανε να θυμηθώ πως όλοι όσοι υπάρχουν μέσα σε αυτές τις στιγμές είναι ακόμα ΕΔΩ!!!

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!