…Είσαι χωμένη στο ζεστό σου κρεβατάκι και το μαξιλάρι έχει πάρει εκείνο ακριβώς το σχήμα που σε αναγκάζει να μην θέλεις να κουνηθείς εκατοστό καθώς έχεις βολευτεί τόοοσο πολύ στο αναπαυτικό σου στρώμα, που φαντασιώνεσαι να μην είναι Δευτέρα η μέρα που ξημερώνει αλλά μια ακόμα Κυριακή ή τελοσπάντων μια μέρα από εκείνες που δεν σε υποχρεώνει κανείς να ξυπνάς από το ήχο του τρελού ξυπνητηριού που κουδουνίζει στα αυτιά σου. ..

Όμως αυτό το ξυπνητήρι σταματημό δεν έχει και αφού έχεις πατήσει την «αναβολή» κανά τριάρι φορές στο τέλος με βαριά καρδιά αποχωρίζεσαι το μυρωδάτο και πολύ σωστά βαθουλωμένο μαξιλάρι σου, για να ξεκινήσει μία ακόμα εβδομάδα στο άκουσμα της οποίας, το μυαλό σου με τρελούς υπολογισμούς κάνει τσεκ σε όποιες δουλειές έχουν ολοκληρωθεί και σημειώνει με φωσφοριζέ μαρκαδοράκι αυτές που είναι σε εκκρεμότητα.

Η μίνι κατάθλιψη ώρες πριν από το δευτεριάτικο πρωινό ξύπνημα για τη δουλειά, είναι ένα από τα πρώτα σημάδια της νέας μάστιγας που σαρώνει στους διαδρόμους των γραφείων. Ονομάζεται εργασιακό «κάψιμο» ή εξουθένωση και είναι σε έξαρση… Η συγκεκριμένη ασθένεια στην περίπτωσή μου εμφανίζεται μόνο τις Δευτέρες άντε και μερικές Τρίτες καθώς το Σαββατοκύριακο το μάτι μου είναι «γαρίδα» από τα χαράματα, λες και θα πάω «να αρμέξω τις αγελάδες» που λένε και στο χωριό που δεν έχω.

Τη λύση σε αυτό το πρόβλημα -μιας και δεν έχω καταφέρει να τη βρω εγώ- προσπάθησαν να τη βρουν τα στρουμφάκια και την έκαναν και τραγούδι με τους γνωστούς σε όλους μας στίχους..

Όμως σε τούτο εδώ το editorial αφού ανέλυσα την ασθένεια (δεν το λέω μόνο εγώ) που με έχει στιγματίσει, πρέπει να δώσω και μία λύση…

Ε λοιπόν! Η λύση είναι μία..

Όσο και αν βρίσκεσαι σε μία πραγματικότητα που σου τη δίνει, καλείσαι να αρπάξεις τη Δευτέρα από τα μαλλιά και να βρεις την ευτυχία, την εξέλιξη και την ολοκλήρωση.

Και αυτό ακριβώς να κάνεις… γιατί το να ξυπνάς κάθε πρωί ακόμα και αν είναι Δευτέρα, δεν στο έχει υπογράψει και κανείς…

Ω αγαπημένη μου Δευτέρα ήρθα ξανά για να πετύχω!

Καλή Εβδομάδα!!

 

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!