Από την Πέμπτη το βράδυ όλη η γη (ή σχεδόν όλη) ζει στους ρυθμούς της μπάλας. Παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Άθλημα παγκοσμίως αγαπητό, προσφέρει θέαμα και ατελείωτες ώρες χαλάρωσης. Το ποδόσφαιρο μου μοιάζει να έχει μια μοναδική ικανότητα ίδια με εκείνη του διαλογισμού ή της γιόγκα να σου αδειάζει το μυαλό από όλες τις κακές σκέψεις. Μετά από 2 ώρες μπάλα βγαίνεις καινούριος! Σε παρασέρνει τόσο δυνατά το συναίσθημα και οι κινήσεις που το μυαλό σου ξεφεύγει εντελώς από την καθημερινότητα. Αδειάζει, ηρεμεί ακόμα και μέσα από την ένταση, εκτονώνεται, χαλαρώνει. Άλλωστε τι είναι και το μυαλό και οι σκέψεις μας; Μια μπάλα είναι και γυρίζουν…

Επέστρεψα στη Γενεύη Πέμπτη μεσημέρι και για το βράδυ η αδελφή μου και η κολλητή μου είχαν ετοιμάσει έξοδο. Στο ομορφότερο καλοκαιρινό μαγαζί της πόλης και το μοναδικό πάνω στον νερό. Στη λίμνη. Les Voiles, τα Πανιά. Φτάσαμε νωρίς μήπως και βρούμε λίγο χώρο να σταθούμε, καθώς γίνεται πάντα χαμός.

Το μαγαζί είναι κάτι σαν λέμε «Ακρωτήρι» αλλά λίγο πιο μικρό, και πολυπολιτισμικό. Γενικά όταν ζεις στη Γενεύη δεν ξέρεις που ακριβώς βρίσκεσαι. Αν είσαι στην Αθήνα, καταλαβαίνεις πως είσαι στην Ελλάδα, αν είσαι στο Λονδίνο, καταλαβαίνεις πως βρίσκεσαι στην Αγγλία, αν είσαι στο Βερολίνο, νιώθεις πως είσαι στη Γερμανία. Όταν βρίσκεσαι στη Γενεύη δεν είσαι σίγουρος για την εθνικότητα του τόπου σου. Από τα κτίρια καταλαβαίνεις πως μάλλον είσαι κάπου στην κεντρική-δυτική Ευρώπη αλλά από τα υπόλοιπα χάνεις τη μπάλα. Μαζί σου, δίπλα σου, ζούνε όλες οι εθνικότητες της γης, κάθε μέρα ακούς 5-6 διαφορετικές γλώσσες και οι φάτσες στο δρόμο μόνο Ελβετοί δεν είναι. Γενεύη! Η πόλη με το ρεκόρ να έχει 50% γηγενείς 50% ξένους. Όταν ζεις στη Γενεύη ζεις παντού! Ή όπου διαλέξεις!

Εκείνο το βράδυ στο Les Voiles ζούσες κυρίως στη Βραζιλία. Πολλές οθόνες σε διάφορα σημεία μέσα στο μαγαζί να παίζουν την έναρξη και στη συνέχεια τον αγώνα Βραζιλία-Κροατία. Ο εκφωνητής της έναρξης μίλησε για τη σχέση έρωτα που έχει η Βραζιλία με το ποδόσφαιρό και ο κόσμος γύρω μου το επιβεβαίωνε. Γιατί στη Γενεύη μπορείς να βρεις όσους Βραζιλιάνους θες. Η πανέμορφη σαν άγαλμα βραζιλιάνα φίλη μας Ραφαέλα ήταν στο μαγαζί με την παρέα της, μας κάλεσε στο τραπέζι της και παρακολουθούσε τον αγώνα με κομμένη την ανάσα. Λες και βίωνε κάθε βήμα των παικτών. Ανάπνεε την ανάσα τους, έτρεμε με την αγωνία τους, ένιωθε τον παλμό τους. Σχεδόν δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει το πέναλτυ, αλλά το πανηγύρισε ξέφρενα, βραζιλιάνικα.

Η Ραφαέλα είναι από τις γυναίκες που έχω συμπαθήσει πολύ στη Γενεύη. Έχει πάθος για ζωή, είναι αγωνίστρια, είναι κούκλα, ότι ονειρεύεται ένα αντρικό μυαλό για μια βραζιλιάνα. Δυστυχώς φίλοι άντρες, δεν μπορώ να σας τη συστήσω, μόλις παντρεύτηκε τον Ιταλό φίλο μας Φραντσέσκο, που πανηγύρισε λίγες μέρες μετά τη δική τους νίκη. Όσο τη χάζευα να βλέπει ανεπιτήδευτα μπάλα μπήκα στον πειρασμό να τη ρωτήσω αν ξέρει τι είναι το offside αλλά ντράπηκα γιατί σίγουρα θα ήξερε καλύτερα από εμένα.

Εξάλλου στην Ελλάδα δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή από το να ρωτήσεις μια κοπέλα αν ξέρει τι είναι off side! Καλύτερα να τη ρωτήσεις αν ξέρει τον Louboutin. Λιγότερο θα προσβληθεί. Λες και η πλειοψηφία των γυναικών στη χώρα μας μαζεύονται κάθε Κυριακή σε έναν καναπέ, τρώνε πίτσες, πίνουν μπύρες και βρίζουν το διαιτητή. Τέλοσπάντων, δεν φταίμε εμείς. Οι άντρες, που όταν τους τελειώνουν τα επιχειρήματα, μας πετάνε ένα «ξέρεις τι είναι το off side»;

Προσωπικά δεν θα σας κάνω το μάγκα. Έμαθα το off side με όλο το γυναικείο κόπο, έχω πάει γήπεδο με το ζόρι δέκα φορές, αλλά σε μεγάλα παιχνίδια μου αρέσει να βλέπω τη μπάλα να γυρίζει, να ταξιδεύει η σκέψη μου την ώρα εκείνη, να αφοσιώνεται. Δεν θα φτάσω το πάθος της Ραφαέλας που μεγάλωσε με αυτό, που είναι χαραγμένο στο DNA της, αλλά είναι ωραία να βλέπεις τη μπάλα να γυρίζει. Δημιουργεί μια προσμονή, μια αγωνία και μια ελπίδα πως με κόπο, τεχνική και λίγη τύχη θα κερδίσεις. Όπως και στη ζωή.

Ένας αγώνας ποδοσφαίρου μου θυμίζει πάρα πολύ τους διάφορους «αγώνες» στη ζωή μας. Παραδίδει μαθήματα. Για να κερδίσεις χρειάζεσαι εξαιρετικές ικανότητες, ταχύτητα, ευστροφία. Πρέπει να ξέρεις καλά τον «αντίπαλο» και να μπορείς να προβλέπεις τις κινήσεις του. Απαιτείται ομαδικότητα, συνεργασία, ιδρώτας, αντοχή, ψυχική δύναμη. Δεν κερδίζει πάντα ο πλουσιότερος, ούτε ο φαινομενικά ισχυρότερος. Κερδίζει εκείνος που την εκάστοτε φορά θα συνδυάσει με τον καλύτερο τρόπο όλα τα παραπάνω μαζί με τον αστάθμητο παράγοντα τύχη. Τη μπάλα. Η μπάλα αντιπροσωπεύει την τύχη! Κι η τύχη είναι σαν τη μπάλα, γυρίζει!  Όπως και στη ζωή!

Το Σάββατο έπαιζε η Εθνική μας. Μαζευτήκαμε αρκετοί Έλληνες σε ένα ιταλικό εστιατόριο να το δούμε. Όταν βγαίναμε από το πάρκινγκ με το αυτοκίνητο για να πάμε στο μαγαζί, μας σταμάτησε ένα αυτοκίνητο να ρωτήσει πληροφορίες για ένα δρόμο εκεί κοντά. Από το παράθυρο του αυτοκινήτου ξεπρόβαλε η Κολομβιανή σημαία. Αφού τους δώσαμε την πληροφορία που θέλανε, τους είπαμε ότι είμαστε Ελληνίδες. Γέλασαν, χειροκρότησαν, έκαναν αυθόρμητες προβλέψεις σχετικά με την έκβαση του αγώνα και τέλος μας ευχήθηκαν καλή τύχη!

Στο γυρισμό από το παιχνίδι με τη γνωστή σε όλους έκβαση, συναντήσαμε μπαίνοντας αυτή τη φορά στο πάρκινγκ, ένα γείτονα επίσης Κολομβιανό. Τι τύχη κι αυτή! Ή ατυχία! Σταμάτησε δίπλα μας, κατέβασε το παράθυρο και μας πείραζε γελώντας καλόκαρδα για το αποτέλεσμα. «Δεν ήσασταν κακοί» μας είπε «ήταν ωραίο παιχνίδι… απλώς τα παρατήσατε από την απογοήτευση και ξεχάσατε πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο 90, αλλά μετά το τέλος των καθυστερήσεων. Γιατί μπάλα είναι και δεν ξέρεις πότε θα γυρίσει…»

Σπουδαίο μάθημα ζωής κι αυτό. Ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάμε. Ακόμα κι αν χάνουμε. Όπως και στους αγώνες ποδοσφαίρου έτσι και στη ζωή, πρέπει να δείχνουμε πυγμή και να «παίζουμε» με όλη μας την ψυχή μέχρι το τέλος των καθυστερήσεων. Η τύχη είναι μπάλα… Δεν ξέρεις πότε θα γυρίσει…και για ποιον!

Όπως επίσης σπουδαίο μάθημα ήταν που και οι δύο «αντίπαλοι» μας, που συναντήσαμε και πριν και μετά τον αγώνα μας αντιμετώπισαν με χαμόγελο και σεβασμό. Ακόμα και μετά την ήττα μας. Μας σχολίασαν μάλλον θετικά, με εκτίμηση και όχι με αλαζονεία, κακή κριτική και απαξίωση, όπως αρκετοί από τους «δικούς μας» έσπευσαν να κάνουν. Γιατί ξέρουν πως οι αγώνες δεν τελειώνουν εδώ. Θα υπάρξουν κι άλλοι. Και τότε οι ρόλοι μπορεί να αντιστραφούν. Όπως και στη ζωή. Μπάλα είναι και γυρίζει…

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης αυτές τις μέρες βλέπεις σημαίες όλων των συμμετοχών να κρέμονται από τα μπαλκόνια, μαζί σχεδόν πάντα με μια ελβετική. Έμαθα πως το επιβάλλει ο τοπικός νόμος. Παρόλα αυτά όσοι ξένοι κατοικούμε εδώ, πέρα από τη χώρα μας, υποστηρίξαμε και την Ελβετία που μας φιλοξενεί. Μετά τη νίκη της, βγήκαν πολλά αυτοκίνητα κορνάροντας στους δρόμους και πιστέψτε με, δεν ήταν όλοι Ελβετοί. Σεβασμός, εκτίμηση, ευγενής άμιλλα. Κάπως έτσι δεν πρέπει να είναι και στους αγώνες της ζωής;

Το επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης έχει τίτλο «Είμαστε ένα!» Τόσοι διαφορετικοί λαοί, τόσες εθνικότητες, όλοι ένα, για ένα σκοπό. Το ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό, τον αγώνα, τη νίκη. Δεν θα πω ότι είναι όλα καθαρά και ιδανικά. Δεν θα πω ότι δεν υπάρχουν παρατράγουδα. Όμως αν κάτι πρέπει να μας μένει από τέτοιους είδους παγκόσμιες διοργανώσεις είναι πως αυτό που κυρίως μας ενώνει είναι μεγαλύτερο από όσα μας χωρίζουν. Ο αγώνας. Ο αγώνας ποδοσφαίρου, ο καθημερινός αγώνας στις ζωές μας. Σε αυτόν είμαστε όλοι ίσοι. Είμαστε ένα.

Κάποιος θα κερδίσει και κάποιος θα χάσει. Κάποιος θα επιβραβευτεί και κάποιος θα τιμωρηθεί. Αλλά αυτό μπορεί κάθε στιγμή να ανατραπεί. Δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα και το κουράγιο μας. Γιατί μπάλα είναι και γυρίζει…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!