Από πού είσαι; Πόσο συχνά ακούμε αυτή την ερώτηση! Η πατρίδα μας προσδιορίζει. Μας χαρακτηρίζει. Μοιάζει να δίνει στον άλλο πληροφορίες για το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά μας. Προσωπικά, από παιδί μου δημιουργούσε μια σύγχυση αυτή η ερώτηση. Και συνεχίζει. Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουν οι άλλοι να ξέρουν; Ρωτάω πριν απαντήσω. Άλλοι μου λένε που γεννήθηκα, άλλοι που μεγάλωσα και άλλοι από πού είναι οι γονείς μου. Άλλοι πάλι το πάνε πιο μακριά και ρωτάνε από κατάγονται οι παππούδες μου. Έλα μου όμως που όλα αυτά τα μέρη για μένα είναι διαφορετικά. Όλα όμως.

Όπως αναφέρεται και στο σύντομο χιουμοριστικό βιογραφικό στο τέλος της σελίδας, σε άλλη πόλη γεννήθηκα και σε άλλη τέλειωσα το σχολείο, αλλά οι γονείς μου δεν είναι από καμία από τις δύο. Σαββατοκύριακα και γιορτές πηγαίναμε στους γονείς του μπαμπά, αλλά κι αυτοί δεν ήταν από εκεί όπου έμεναν. Σπούδασα και δούλεψα πολλά χρόνια στην πόλη που μεγάλωσε ο πατέρας μου, αλλά δεν καταγόταν από εκεί. Λίγο πριν τα τριάντα μετακόμισα και δημιούργησα ένα σπίτι κάπου αλλού. Και πριν λίγους μήνες μετακόμισα στο εξωτερικό. Από πού είμαι;

Έψαξα στο λεξικό. Πατρίδα (wikipedia): «Η χώρα όπου κάποιος γεννήθηκε, το χωριό του, ο τόπος καταγωγής.» Τώρα μάλιστα… Και ποιος είναι δηλαδή ο τόπος καταγωγής; Στο εξωτερικό τα πράγματα δεν είναι λιγότερο απλά. Για τους Ευρωπαίους είμαι Ελληνίδα. Για τους Αμερικανούς και τους Ασιάτες είμαι Ευρωπαία. Όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας… ή όπως του επιτρέπει η εμβέλεια της αντίληψής του για τον κόσμο.

Την Παρασκευή, από το πρωί είχα ξεκινήσει να ετοιμάζω τις βαλίτσες μου. Μπουγάδες, σιδερωτήρια, σκόρπιες φανέλες στους καναπέδες, παπούτσια παντού. Χάος. Το Σάββατο πετούσα για Ελλάδα. Στις βαλίτσες δεν μπορούσα να χωρέσω ότι ήθελα κι εκνευριζόμουν. Κάτι έπρεπε να αφήσω. Βράδιασε σχεδόν μέχρι να τελειώσω αυτή τη φρικτά βαρετή και στρεσογόνα διαδικασία. Μη μου πείτε πως λίγες ώρες πριν αφήσετε το σπίτι σας για να φύγετε για διακοπές δεν αισθάνεστε ένα μικρό ξεβόλεμα! Πως πριν κλείσετε την πόρτα δε ρίχνετε μια μικρή νοσταλγική ματιά πίσω σας, ειδικά στον καναπέ και το κρεβάτι σας! Για λίγο μόνο ανυπομονείτε για τη στιγμή που θα τα ξαναδείτε. Μετά κλειδώνετε, και το ταξίδι ξεκινά.

Προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος φορτωμένη σαν το γαϊδούρι, ένας μήνας είναι αυτός… Με φρίκη διαπίστωσα πως δεν λειτουργούσαν ούτε οι κυλιόμενες σκάλες ούτε το ασανσέρ για να κατεβάσω τα πράγματα μου στην αποβάθρα του μετρό. Την φρίκη ακολούθησε η τσαντίλα. Ωραία υποδεχόμαστε και φροντίζουμε τους τουρίστες! Και μετά η λύπη. Τι κρίμα! Δεν μας αξίζει αυτή η εικόνα.

Έμεινα το πρώτο βράδυ στην πρωτεύουσα. Δεν ξέρω αν θα ακουστεί φετιχιστικό αλλά με ερεθίζει αφάνταστα η μυρωδιά της Αθήνας, ειδικά το καλοκαίρι. Έφαγα δυο περιποιημένα πιτόγυρα πίσω από τον Αγ. Σώστη, παραδοσιακό ελληνικό ελαφρύ βραδινό και κοιμήθηκα. Ξυπνούσα με ανυπομονησία κάθε μια ώρα. Άντε πότε θα ξημερώσει! Μόλις ήρθε εκείνη η ώρα κατέβηκα στο πιο κοντινό καφέ της γειτονιάς στο Παγκράτι. Φρέντο!!! Παράγγειλα με καμάρι και χαμόγελο ηδονής. Λες και είχα παραγγείλει την πιο ακριβή σαμπάνια. Τον ήπια σχεδόν μονορούφι και παράγγειλα δεύτερο. Το παιδί πίσω από το μπαρ με κοίταξε περίεργα και γέλασε. Του εξήγησα πριν γίνω τελείως ρεζίλι και μου είπε πως αν αντέχω τρίτο θα είναι κερασμένος!

Την άλλη μέρα πήγα στην πόλη που μεγάλωσα. Αιγιάκι! Από το σχολείο έχω μια παρέα εκεί. Φιλίες τουλάχιστον 20 χρόνων, μπορεί και παραπάνω. Μόνο δυο-τρεις από εμάς βέβαια ζουν μόνιμα εκεί, οι υπόλοιποι λείπουμε, αλλά βρισκόμαστε πάντα στις γιορτές όλοι μαζί και είναι όπως τότε, στο σχολείο! Με τη μόνη διαφορά ότι κάποιοι είναι ήδη παντρεμένοι με παιδάκια. Ο ένας μάλιστα από αυτούς γέννησε το δεύτερο κοριτσάκι του εκείνη την ίδια μέρα που έφτασα. Να μας ζήσει! Είναι το τέταρτο της παρέας και τέλος του επόμενου μήνα περιμένουμε και το πέμπτο. Εκτός αυτού έχουμε ακόμα έναν πολυαναμενόμενο γάμο στην παρέα καθώς και μία ερωτική επανασύνδεση! Τι ομορφιά!

Πέρασα τρεις μέρες στο Αίγιο και σήμερα Τετάρτη τα μάζεψα για να ξεκινήσω ένα τουρ στα νησιά. Τα νησιά της πατρίδας! Ξεκίνησα με το αυτοκίνητο, πήρα προαστιακό, λεωφορείο και τέλος έφτασα στη Ραφήνα και μπήκα στο καράβι. Πρώτος σταθμός, Μύκονος! Κλισέ; Τετριμμένο; Ψωνίστικο; Δε με νοιάζει. Η Μύκονος είναι λατρεμένος προορισμός, το μέρος που έχω επισκεφτεί περισσότερες φορές μετά από τα μέρη που έζησα. Πανέμορφη. Για όλα τα βαλάντια και για όλα τα γούστα. Μας κάνει και αυτή διάσημους στο εξωτερικό και βγαίνει αλώβητη από κάθε χτύπημα κάτω από τη μέση, από εκείνους που αγαπούν να την κατακρίνουν κοιτάζοντας μόνο ένα από τα πρόσωπά της. Ίσως το χειρότερο. Αυτό που μισώ κι εγώ.

Μπήκα στο καράβι και βγήκα στο κατάστρωμα. Τι όμορφα που μυρίζει η θάλασσα! Έχει μια μυρωδιά γνώριμη, οικεία, σπιτική, σχεδόν χειροποίητη. Όταν μου μυρίζει θάλασσα, αισθάνομαι ότι κάπου κοντά είναι το… σπίτι. Φτάνουμε στην Άνδρο. Ξεχύνομαι στο λιμάνι να δώσω ένα φιλί στον κολλητό μου που είναι εκεί και έχουμε ραντεβού την επόμενη βδομάδα στην Ικαρία. Ένα φιλί μόνο και επιστρέφω στο καράβι.

Κάθομαι σε έναν από τους καναπέδες των σαλονιών, ξυπόλητη, με τα πόδια επάνω του και αγκαλιά με το laptop. Γράφω άρθρο. Έξω ο αέρας όσο πάει ηρεμεί και η θάλασσα γαληνεύει. Μέχρι να φτάσω στη Μύκονο θα είναι νύχτα. Αλλά ποιος νοιάζεται; Σκοπεύω να κάνω έκπληξη στην κολλητή μου από Ελβετία που δεν με περιμένει, ενώ μου ζήτησε πολλές φορές να πάω. Θα εμφανιστώ μπροστά της εκεί που θα είναι για φαγητό, θα με αγκαλιάσει σφιχτά και θα περάσουμε μαζί δύο υπέροχες μέρες. Είμαι τόσο σίγουρη. Αν δεν είναι η σιγουριά πατρίδα τότε τι είναι;

Ξεκινώντας το ταξίδι μου για την Ελλάδα και στην Ελλάδα αναρωτιόμουν τι είναι πατρίδα. Και όταν θα με ρωτάνε στα νησιά, από πού θα λέω πως είμαι. Μπορεί όμως η πατρίδα να μην είναι ένας τόπος. Μπορεί να είναι συναίσθημα, να όπως η σιγουριά ότι η φίλη σου θα χαρεί με την έκπληξή σου. Ή όπως ο αυθορμητισμός να κάνεις μια μονόλεπτη στάση σε ένα νησί για να δώσεις μόνο ένα φιλί σε ένα αγαπημένο φίλο και να του φτάνει.

Πατρίδα είναι όλες οι μυρωδιές που αγαπάμε και μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς και ήρεμοι, όπως αυτή της θάλασσας ή της Αθήνας κάποιο καλοκαιρινό ξημέρωμα. Πατρίδα δεν είναι μόνο ο τόπος που γεννηθήκαμε αλλά και ο τόπος που αγαπάμε ή ο τόπος που περνάμε καλά και μας ξυπνάει ζεστές ευτυχισμένες αναμνήσεις.

Και αν δεν είναι πατρίδα να ζεις και να μοιράζεσαι όλες της χαρές της ζωής, γάμους, βαφτίσια, επανασυνδέσεις, γέννες, μπάνια, παγωτά με μια παρέα 20 χρόνια, τότε τι είναι; Ίσως η γεύση από ένα φρέντο καπουτσίνο μέτριο που έρχεται να σκεπάσει εκείνη από τα βραδινά πιτόγυρα με από όλα. Ίσως πάλι πατρίδα να είναι ο τόπος που πονάς γι αυτόν όταν έχει ελλείψεις. Που θα ήθελες το καλύτερο γι αυτόν γιατί του αξίζει. Ίσως από την άλλη πατρίδα να είναι απλώς εκεί που είναι ντουλάπες σου, τα ρούχα σου, εκεί που ετοιμάζεις βαλίτσες κι εκεί που σε περιμένει καρτερικά ένας καναπές να γυρίσεις.

Μικρές πατρίδες. Όλα αυτά είναι οι μικρές μου πατρίδες που συνδυάζονται και συνυπάρχουν μέσα μας και δημιουργούν μια ενιαία μεγαλύτερη. Πατρίδα είναι εκεί που κυκλοφορούν ελεύθερα τα όνειρά μας, εκεί που κλειδώσαμε τα λάθη μας, εκεί που η αγκαλιά είναι ειλικρινής και το τοπίο εύφορο. Οι πατρίδες είναι μέσα μας. Τις κουβαλάμε. Τις έχουμε πάντα μαζί μας. Και ας μην μπορούμε να απαντήσουμε μονολεκτικά στην ερώτηση «Από πού είσαι;»

Πιάνουμε Τήνο. Έχει μια Παναγία (εκκλησία) εδώ με το όνομά μου. Που γιορτάζει την ίδια μέρα με μένα. Πατρίδα. Βγαίνω στο κατάστρωμα να δω. Και να καπνίσω. Σας φιλώ. Συνεχίζεται…

Υ.Γ. Επειδή δέχτηκα μικρά γλυκά «παράπονα» για το ότι δεν υπήρχε άρθρο την προηγούμενη βδομάδα, θα ήθελα να απολογηθώ, αλλά ήταν αδύνατο λόγω φόρτου εργασιών και προετοιμασιών.

Υ.Γ. Ποτέ άλλοτε τα «παράπονα» δεν ήταν τόσο τιμητικά!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!