Κυριακή πρωί. Η μέρα ξεκίνησε μελαγχολική. Το πρωινό ξύπνημα βαρύ κι ασήκωτο. Δεν είχα διάθεσή για το παραμικρό. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να λιώσω στο κρεβάτι. Να βυθιστώ στο στρώμα με το μαξιλάρι αγκαλιά και τον ανεμιστήρα στο «ένα» απλά να με χαϊδεύει. Τα πατζούρια κλειστά, το φως ήθελα να το αφήσω απ’ έξω. Δεν ήθελα να το καλοδεχτώ.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Ήθελα να’ ξερα ποιος ήταν… Η αδελφή μου. Με καλημέρισε. Η φωνή της ήταν επίσης βαριά. Με ρώτησε αν θα πηγαίναμε για μπάνιο. Πάμε, της απάντησα με μισή καρδιά. Μέσα μου δεν ήθελα. Δεν είχα καμία διάθεση να δω κόσμο. Το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν το στρώμα. Την εύκολη λύση.

Ζορίζω το βαρύ μου σώμα να σηκωθεί. Σύρθηκα να νιφτώ για να ανοίξουν τα μάτια μου. Η Κυριακή ήταν ήσυχη. Έξω δεν ακουγόταν ψυχή με αποτέλεσμα να διογκώνει τη μελαγχολία μου. Πήγα να ετοιμαστώ και κατευθύνθηκα στης αδελφής μου για να φύγουμε. Στο σπίτι χαμός. Τα παιδιά από δω κι από κει. Κάθισα στον καναπέ υπομονετικά και περίμενα μέχρι ότου συντονιστούν όλοι για να φύγουμε. Φασαρία και κακό! Φυσικό όταν έχεις οικογένεια. Κοίταζα τον ανιψιό μου να τρέχει ενθουσιασμένος μες το σπίτι και απορούσα πού έβρισκε την ενέργεια. Μα τι χαζή ερώτηση… Ούτε μία έγνοια στον κόσμο…

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ο ανιψιός μου και ο αδελφός του κάθισαν μαζί μου στο πίσω κάθισμα. Εκείνη τη στιγμή πήρε το αυτί μου ότι θα κάνουμε άλλη μια στάση για ένα ακόμα φίλο των παιδιών. Κοιτάζω την αδελφή με ένα βλέμμα δολοφονικό! Άλλο ένα παιδί! Ηλικίες; 13, 12, 4! Καταλαβαίνετε τι έγινε στο αυτοκίνητο, ε;

Η διάθεση άρχιζε σιγά-σιγά να αλλάζει. Τα στόματα δεν σταματούσαν να μιλάνε. Τρία παιδιά! Το τι λέγανε, άλλο πράγμα! Το μόνο που κατάφεραν -χωρίς να το καταλάβουν και να το κάνουν επιτηδευμένα- είναι να με παρασύρουν στην ξέγνοιαστη διάθεσή τους! Δεν μπορούσα να αντισταθώ και το αυτοκίνητο μετατράπηκε σε παιδική χαρά! Χωρίς να το καταλάβουμε, φτάσαμε στο Γιαννισκάρι! Είχα χρόνια πολλά να πάω! Είχα ξεχάσει πόσο όμορφη παραλία είναι! Μια απέραντη χρυσαφένια αμμουδιά, που βέβαια για να φτάσεις ως τη θάλασσα οι πατούσες παίρνουν φωτιά, η θάλασσα ζεστή και υπέροχη, ο ήλιος καταπληκτικός και το σπουδαιότερο, κόσμος λίγος!

10544969_10152169091441246_262877817_n

Απλώσαμε τις πετσέτες και χρόνο δεν χάσαμε! Βουτήξαμε κατευθείαν στη θάλασσα και από κείνη την ώρα, ξεχάσαμε να βγούμε έξω. Το παιχνίδι δεν σταμάτησε. Χρόνια είχα να αφεθώ ελεύθερη για να παίξω με τα παιδιά! Τα μάτια κατακόκκινα και τα χέρια μουλιασμένα! Η μπάλα πήγαινε κι ερχόταν, το γέλιο δεν σταματούσε, ο «λασποπόλεμος» δεν είχε τελειωμό! Μέχρι και κάστρα στην άμμο φτιάξαμε! Στο τέλος της ημέρας απολαύσαμε τα παγωτάκια μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

10543380_10152169079881246_202357438_n

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Εμείς οι μεγάλοι ξεχάσαμε κάποια βασικά πράγματα. Ξεχάσαμε πώς είναι να είμαστε παιδιά. Τα ξανάπαμε αυτά και σε άλλα editorial. Οι στιγμές είναι αυτές που γεμίζουν την καρδιά μας. Είναι αυτές που μετατρέπονται σε αναμνήσεις και θυμάσαι με νοσταλγία όταν μεγαλώνεις ακόμα πιο πολύ. Το γέλιο, τα αστεία και τα αυθόρμητα παιχνίδια των παιδιών σε παρασύρουν και σου θυμίζουν ότι η ζωή είναι ωραία.

Κυριακή. Η μέρα μου ξεκίνησε με τις χειρότερες προδιαγραφές. Χάρη όμως σε τρία παιδιά, η μέρα μου «έκλεισε» ξέγνοιαστη και χαρούμενη.

Για μία ημέρα, έγιναν ξανά παιδί… Υπάρχει καλύτερο;

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…