Η έννοια της μη-δόμησης είναι στενά συνδεδεμένη με την αινιγματική ερμηνεία του κενού. Πώς όμως μια τέτοια θεωρία παρουσιάζεται στο χτισμένο περιβάλλον, πώς ερμηνεύεται στο επίπεδο της ενδυμασίας και πώς εν τέλει δημιουργείται ένα απτό αποτέλεσμα μιας και αναφερόμαστε σε κάτι που «δεν υπάρχει»…; Κι όμως, ενώ φαντάζεται κανείς το κενό ως κάτι άδειο, ελεύθερο, χωρίς περιεχόμενο, ο ίδιος ο χώρος του επαναπροσδιορίζει ολόκληρες δομές δίνοντας μια σειρά από απρόσμενες διαστάσεις.

Στην αρχιτεκτονική, άλλοτε το κενό αντιμετωπίζεται σαν περιοχή κατοίκησης και άλλοτε διαμορφώνονται επιφάνειες που ρέουν μέσα σε αυτό. Τα «φουσκωτά κενά» αναπτύχθηκαν αρχικά τη δεκαετία του ’60, αντικρούοντας εν μέρει τις ευθείες  γραμμές, τις έντονες γωνίες και τις άκαμπτες συνδέσεις που υπήρχαν έως τότε. Οι βρετανοί καινοτόμοι Archigram  σχεδίασαν δομές που είχαν περισσότερα κοινά με την ένδυση παρά με την αρχιτεκτονική. Φορητά, πλαστικά και γεμισμένα με αέρα κτίρια αντικατέστησαν τις σκληρές επιφάνειες  των τοίχων, των δαπέδων και των οροφών με ευλύγιστα πανέλα. Κατασκευασμένα όπως τα ρούχα, συγχωνεύθηκαν με ραφές και η εσωτερικότητά τους αντιμετωπίστηκε ως ένα κενό για κατοίκηση.

archigram1

Τη λογική τους ενστερνίστηκαν και οι veech.media.architecture, οι οποίοι ασχολήθηκαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν, με το σχεδιασμό προσωρινών δομών που παίρνουν μορφή από τα κενά γεμισμένα με αέρα. Οδηγήθηκαν έτσι σε κατασκευές που χρησιμοποιούνται ως εγκαταστάσεις μέσα σε ένα κτίριο ή ως φορητά περίπτερα στον εξωτερικό χώρο και αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα της  «φουσκωτής» αρχιτεκτονικής.

Ανεξάρτητα από το μέγεθός τους, οι δομές αυτές αναπτύσσονται και συρρικνώνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσέγγισή τους για την έκθεση «Latent  Utopias» στο  Graz (2003), με τη δημιουργία ενός διαδραστικού περιβάλλοντος κατασκευασμένο από ελαφριές δομικές μεμβράνες. Η εικόνα του χώρου μεταβάλλεται συνεχώς, καθώς τεχνολογικές καινοτομίες μεταχειρίζονται τις φόρμες, με αποτέλεσμα τη  δημιουργία διαφορετικών κάθε φορά καθισμάτων, τοίχων και επίπεδων επιφανειών.

Veech-VMA-LATENTUTOPIAS-w031

Veech-VMA-LATENTUTOPIAS-w021

Στο χώρο της ένδυσης, οι σχεδιαστές χρησιμοποιούν τμήματα αέρα για να δημιουργήσουν όγκο γύρω από το σώμα και να αναπτύξουν τη δομή των φορεμάτων σε μια μορφή που μπορεί να συγκεντρώνει μια ποικιλία σχημάτων. Διεκδικούν τα κενά που είχαν χαθεί ή βίαια καταπιεστεί κατά την πάροδο των δεκαετιών και χρησιμοποιούν ξανά το κρινολίνο, το οποίο προσθέτει όγκο στη φούστα περικυκλώνοντας αυτόν που τη φοράει με ένα κενό, που  ορίζεται από το ύφασμα και το σώμα. Τα φουσκωτά φορέματα της δεκαετίας του ’60 επαναπροσδιορίζουν τη σιλουέτα και διαποτίζουν την ένδυση με τεχνικές καινοτομίες. Οι σχεδιαστές μόδας ελκύονται από την ικανότητα του κενού να εκφράζει και να δημιουργεί αισθήσεις πυκνότητας και περιεχομένου, ελευθερίας και ευρυχωρίας.

Η σχεδιάστρια Rei  Kawakubo, επιδιώκει με την εισαγωγή του κενού, να εξαλείψει τα όρια μεταξύ υφάσματος και σώματος, επιτρέποντας στο χώρο να κατακτηθεί από το ένδυμα και με τις καινοτομίες της προκαλεί τον κόσμο της μόδας. Μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές δουλειές της, αποτελεί η συλλογή “Lumps” που δημιούργησε για τους “Comme des Garcons” την άνοιξη/καλοκαίρι 1997. Στα φορέματα που σχεδίασε, τα λεγόμενα “Quasimodo”, χρησιμοποίησε στρογγυλεμένο αφρώδες υλικό, φουσκωτά πανέλα και διαστελλόμενες ραφές για να παραμορφώσει σε μεγάλο βαθμό το σχήμα των μοντέλων και να διαμορφώσει ανεξήγητα περιγράμματα. Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκαν φορέματα από διπλό ελαστικό νάιλον ύφασμα με αλλόκοτα εξογκώματα στην πλάτη, τους ώμους, την κοιλιά και τους γοφούς, που μετέτρεπαν το φόρεμα σε ένα άλλο δέρμα, μιας και με αυτό τον τρόπο τα όρια μεταξύ αυτού και του σώματος εξαλείφονταν.

Untitled-1

Ο Yohji  Yamamoto πειραματιζόμενος με το κενό, σχεδίασε πλήθος ενδυμάτων που θύμιζαν το κρινολίνο, εκ των οποίων το πιο εντυπωσιακό μπορεί να θεωρηθεί ένα νυφικό φόρεμα μαζί με καπέλο που δημιούργησε για τη συλλογή του φθινόπωρο/χειμώνας  1998. Το φόρεμα  αποτελείτο από ένα απλό αεροδυναμικό μπούστο που βυθιζόταν μέσα σε μία υπερμεγέθη  φούστα περίπου δώδεκα μέτρα κατά περιφέρεια. Με αυτή τη δημιουργία του, ο Yamamoto ήθελε να συμβολίσει το συνολικό ποσοστό των κενών που έχουν περάσει από την μακροχρόνια ιστορία της μόδας.

1998.2-www.detnk_.com+files+node_images+43473bf9b6258379.jpg

Elena Xipolia

About Elena Xipolia

Η Έλενα είναι Αρχιτέκτονας και μέλος της ομάδας Krama. Σπούδασε αρχικά Ανακαίνιση και Αποκατάσταση Κτιρίων αλλά ποτέ δε ξέχασε τον βασικό της στόχο και αυτός δεν ήταν άλλος από την Αρχιτεκτονική. Υποστηρίζει πως η αρχιτεκτονική είναι τρόπος ζωής, γι’ αυτό και κατά καιρούς έχει κάνει πολλές εθελοντικές εργασίες. Της αρέσει η απλότητα και εκτιμά το οτιδήποτε vintage. Αγαπημένο της μότο «η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά»…Μέχρι τώρα σχεδίαζε ρούχα μόνο στον ύπνο της, αλλά αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να το κάνει πραγματικότητα. Αν και κάποιες φίλες της την αποκαλούν “Madame Figaro”, την εξιτάρει η περιπέτεια και θα ‘θελε να κάνει extreme sports πριν ακόμα μεγαλώσει κι άλλο…!