Πάει λίγος καιρός που πέρασα μια ολόκληρη μέρα με το μικρό μου βαφτιστηράκι. Είναι τεσσάρων χρονών και φυσικά το μόνο που θέλει είναι να παίζει συνέχεια ..όλη την ώρα.. κάπως σαν να λέμε «σταματημό δεν έχει;». Και όμως δεν έχει.. αφού λοιπόν παίξαμε με κουζινικά, απλώσαμε ρούχα και κάναμε τις τηλεφωνήτριες καταλήξαμε να παίζουμε κρυφτό.  Και κάπου εκεί μετρώντας πέεντε – δέκα – δεκαπέεντε φτου και βγαίνω, μου ήρθαν στο μυαλό μνήμες από την παιδική μου ηλικία. Από τότε που στα θρανία του δημοτικού σχολείου περιμέναμε τη δασκάλα για να ξεκινήσει το μάθημα της πρώτης ώρας και αν αργούσε έστω μερικά λεπτά, η σκέψη μας πεταγόταν ευθύς στην αυλή και ο νους μας αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στην αμπάριζα και στο κρυφτό. Ενίοτε και στο κυνηγητό αλλά επειδή κέρδιζαν πάντα τα αγόρια εμείς τα κορίτσια σαν σωστές κυρίες δεν το προτιμούσαμε.

Σε περίπτωση λοιπόν που η δασκάλα μας δεν εμφανιζόταν πρώτα θα βγαίναμε στην αυλή να παίξουμε αμπάριζα. Ύστερα η “κυρία” διευθύντρια θα μας έδιωχνε γιατί θα κάναμε θόρυβο και θα ενοχλούσαμε τις “μεγάλες”. Μέχρι που στο τέλος κορίτσια και αγόρια θα παίρναμε θέση μάχης για το επόμενο παιχνίδι και πάει λέγοντας.. Όταν δε άνοιγε λίγο ο καιρός, κάθε παιδί του δημοτικού που ήθελε να σέβεται τον εαυτό του έπρεπε να έχει μία γειτονιά. Εκεί το παιχνίδι συνεχιζόταν μέχρι τελικής πτώσεως αφού τα παραπάνω διαδέχονταν το ποδήλατο, το κουτσό και τα «αγαλματάκια ακούνητα μέρα ή νύχτα;»

γαιδουρα

Θα μου πείτε, πως θυμάμαι ύστερα από τόσα χρόνια τα γεγονότα της πρώτης παιδικής μου ζωής. Ψάξτε καλά στις αναμνήσεις σας. Με λίγη καλή θέληση, θα βρείτε παλιές εικόνες γεμάτες δροσιά και αθωότητα. Τα μικρά μας χρόνια είναι τόσο λίγα, και τόσο χαρακτηριστικά, ώστε να μην μπορούν ν’ ανακατευτούν με εκείνα της μεγάλης μας ζωής. Όταν πια περάσουν αρχίζει ο λαβύρινθος και τα ζιγκ-ζάγκ της αγωνιώδους και απαιτητικής υπόστασής μας. Είμαστε μεγάλοι. Θέλουμε, θέλουμε, χωρίς να ξέρουμε τι θέλουμε. Είμαστε μεγάλοι και ξεχάσαμε να παίζουμε. Σταματήσαμε το σχοινάκι, το περνά περνά η μέλισσα και το χαλασμένο τηλέφωνο μόνο και μόνο για να φαινόμαστε σοβαροί. Μια σοβαρότητα που μας κατέκλυσε και μας έπνιξε. Μας έκανε επίσης να ξεχάσουμε πώς να γινόμαστε παιδιά που και που…

Κορυφαία στιγμή της δικής μου καριέρας στα παιχνίδια της ενήλικης ζωής, ήταν το κρυφτό που είχαμε παίξει πριν από μερικά χρόνια, στον κήπο ενός φιλικού σπιτιού. Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ όπου φίλοι, αδέρφια και ξαδέρφια καμιά εικοσαριά άτομα από 20 ετών μέχρι 30 μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων, όταν κάποιος πετάει την ιδέα..“Ρε! δεν παίζουμε κρυφτό;”…και κάπως έτσι παίξαμε ίσως το καλύτερο κρυφτό της ζωής μας. Κρυβόμασταν σε δέντρα, σε αυτοκίνητα, σε αποθήκες, σε γλάστρες (ΜΕΣΑ σε γλάστρες), μέχρι και σ’ ένα παλιό ψυγείο σκέφτηκε να κρυφτεί κάποιος. Και καθώς περνούσε η ώρα καταλάβαμε, πως όσα χρόνια και αν περάσουν όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας, αρκεί να το θυμόμαστε πιο συχνά…

Άλλωστε μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ακόμη και όταν μεγαλώσουμε λίγο ή περισσότερο… Συνήθειες των παιδικών μας χρόνων που ασυναίσθητα συνεχίζουμε να τις έχουμε. Είμαι σίγουρη πώς διαβάζοντας την παρακάτω λίστα θα διαπιστώσετε ότι κάποια από τις αναφορές είναι και δική σας συνήθεια και θα χαμογελάσετε…

• Τρώμε πρώτα την ψίχα του ψωμιού και μετά ή καθόλου την κόρα

• Σκίζουμε το χάρτινο τραπεζομάντηλο στις ταβέρνες

• Προσποιούμαστε ότι καπνίζουμε κρατώντας ένα πουράκι σοκολάτας

• Περπατάμε στο πεζοδρόμιο προσέχοντας να πατάμε μόνο στο εσωτερικό των πλακών και όχι στις γραμμές. Ούτε μικροί τα καταφέρναμε ούτε τώρα!

• Όταν τρώμε κοφτό μακαρονάκι προσπαθούμε να περάσουμε τα μακαρονάκια στα δόντια του πιρουνιού

• Ανοίγουμε το ψυγείο χωρίς να θέλουμε κάτι συγκεκριμένο, καθόμαστε το κοιτάζουμε, αποφασίζουμε ότι δε θέλουμε τίποτε, το κλείνουμε και μετά από λίγη ώρα επανερχόμαστε.

• Στα τυρογαριδάκια κρατάμε μερικά στρογγυλά για το τέλος

• Φορούσαμε τα «δαχτυλίδια» των αναψυκτικών και αργότερα, μεγαλώνοντας λιγάκι (και όταν τα δαχτυλίδια των αναψυκτικών άλλαξαν κι έγιναν πιο τετράγωνα) απαγγείλαμε την αλφάβητο μέχρι το δαχτυλίδι να σπάσει –προφανώς, το γράμμα στο οποίο θα σταματούσε ήταν ένα σημάδι του σύμπαντος για κάποιο έτερο ήμισυ, που μας σκεφτόταν εκείνη την στιγμή, επειδή εμείς πίναμε πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό.

• Βάζουμε τα δρακουλίνια στο στόμα μας και κάνουμε πως είναι τα δόντια μας

Για το τέλος άφησα μία πρόταση από το βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, “Ο Μικρός Πρίγκιπας”.

Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα.

 

 

 

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!