Σε όλους μας έχει τύχει να ερωτευθούμε παράφορα. Να κάνουμε μία λάθος επιλογή στην διάρκεια της πορείας μας της οποίας οι συνέπειες να είναι καθοριστικές και να στοιχειώνουν το παρόν μας. Να ονειρευτούμε, πως θα ζήσουμε τρομερές ιστορίες δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά καθώς περνάει ο καιρός να ακυρωνόμαστε για την επιλογή που κάναμε. Να ανακαλύπτουμε ότι οι άλλοι δεν είναι αυτοί που περιμέναμε. Ότι ήταν κατώτεροι των προσδοκιών μας, μικρότεροι από τα κοστούμια που τους φτιάξαμε. Κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά όμως τώρα το αίσθημα αυτό έχει πάρει μια διαφορετική μορφή καθώς στο παιχνίδι έχει μπει και ο φόβος. Φόβος, που μας κάνει να χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας ειδικά τώρα που ζούμε σε έναν κόσμο ο οποίος μέρα με τη μέρα χάνει όλες του τις βεβαιότητες.

Πολύ ωραία το είχε γράψει η Νατάσα Μπαστέα στα «Νέα» (ήμουν σίγουρη ότι κάποια μέρα θα βρω έναν τρόπο για να το χρησιμοποιήσω) αναφερόμενη στα σοφά λόγια ενός ηλικιωμένου Αργεντίνου: «Όποια κι αν είναι η θέση σου, οι φιλοδοξίες ή οι φόβοι σου τώρα είναι ο χρόνος, ο μόνος χρόνος πάνω στον οποίο έχεις έλεγχο. Μην πιστεύεις στα λάθη είναι μία άχρηστη έννοια. Βυθίσου στον εαυτό σου, καθάρισε τις σκέψεις σου και αποφάσισε τι θα κάνεις με αυτή την παλιοσυνήθεια να ζεις». Και όπως παρακάτω επισημαίνει η ίδια: «Καλούμαστε να διορθώσουμε “λάθη του παρελθόντος” χωρίς να ξέρουμε εάν τα καινούργια είναι “σωστά”. Να περάσουμε βράδια κλεισμένοι στο σπίτι λέγοντας στην τηλεόραση τον πόνο μας. Να ζήσουμε ζωές άλλων, διαφορετικών από αυτών που είμαστε μέχρι τώρα. Να διαχειριστούμε το φόβο που έχει κάτσει σαν ενοχλητική σκόνη παντού. Ή να φτιάξουμε ένα καινούριο μονοπάτι, δικό μας, έστω “ανάποδο”, αναπάντεχο, γεμάτο “λάθη” και ακριβώς γι’ αυτό εντελώς σωστό».

choices

Έτσι είναι. Πρέπει να φτιάξουμε μια ασπίδα γύρω μας. Με τα μέσα που διαθέτει ο καθένας μας ξεχωριστά. Εγώ για παράδειγμα θα ήθελα να δω πολλές ακόμα ταινίες σαν την «Κλέφτρα των βιβλίων», να διαβάσω πολλά ακόμα βιβλία σαν «Το δρόμο» του Jack Kerouc» και να γνωρίσω ανθρώπους, που θα μου ανοίξουν παράθυρα στο μυαλό και την ψυχή. Γιατί στο τέλος το θέμα είναι  να βρούμε ένα μέρος μέσα μας στο οποίο να καταφεύγουμε για να βρούμε την ηρεμία και τη δύναμη.

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!