Έχουμε δίκιο μόνο εκεί που ανήκουμε… και όταν λέω δίκιο, εννοώ την αίσθηση της δικαιοσύνης.

Ένα πρωινό του καλοκαιριού ξεκίνησα νωρίς νωρίς να πάω με τα πόδια στην δουλειά. Θα έκανα διπλάσιο χρόνο απ’ το αν έπαιρνα το αμάξι αλλά έτσι θα είχα και διπλάσιο χρόνο ν’ ακούσω μουσική και να χαζέψω τους δρόμους και τον κόσμο. Είχα ονειρευτεί στον ύπνο μου την πεθαμένη μου γιαγιά και κάτι μου έλεγε μα δεν έδωσα προσοχή γιατί στο όνειρο έπαιζε και η κοπέλα που μου αρέσει εδώ και καιρό (ήθελα να ήξερα ποιος κάνει επιτέλους το casting για τα όνειρα μας… μεταξύ μας, δεν είναι και κανένας σοβαρός επαγγελματίας). Τελικά μόλις σηκώθηκα, είχα ξεχάσει και τα λόγια της γιαγιάς μου και της κοπέλας. Τηλεφώνησα στη μαμά μου και μου είπε να περάσω από μια εκκλησία ν’ ανάψω ένα κερί στην γιαγιά μου. Για την δεσποινίδα του ονείρου μου δεν είπε να ανάψω κάποιο κερί μιας και παρέλειψα να την αναφέρω, αν και μόλις την βλέπει κανείς κάνει τον σταυρό του από τον θαυμασμό!

Μπήκα, λοιπόν, στην πρώτη ανοιχτή εκκλησία που βρήκα. Δεν είχα ψιλά παρά είκοσι λεπτά του ευρώ. Τα έριξα ίσα ίσα να κάνουνε τον απαραίτητο θόρυβο, ξέρετε αυτό το γκλινγκ, ώστε να το ακούσουν όσοι βρίσκονται κοντά στην πώληση των κεριών και μετά με ευλάβεια έβαλα το χέρι μου και πήρα δεκαπλάσιας αξίας κεριά. Τώρα θα σκεφτείτε πως είμαι υποκριτής και πολύ καλά θα κάνετε! Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.

Φυσικά, τόσο αξημέρωτα που είχα πάει, βρήκα μόνο έναν παπά και τη νεοκόρη – καντηλανάφτισσα. Αυτός μια ευγενική μορφή που προσευχόταν μπροστά απ’ το ιερό και αυτή, με μια απλότητα που θα ντρόπιαζε και τον πιο ισχυρό άνθρωπο του πλανήτη, τριγυρνούσε φροντίζοντας τις ανάγκες του χώρου. Άναψα τα κεριά μου, προσευχήθηκα και κατευθύνθηκα να φιλήσω την μεγάλη εικόνα της Παναγίας. Ακούω συνεχώς να λένε, φωνές που έρχονται από τα βάθη του εαυτού μου, πως η πίστη σώζει.

Ο πάτερ μού χαμογέλασε και δίχως να τον ρωτήσω τίποτα, μου είπε «τέκνο μου, ο Θεός θα είναι πάντα δίπλα σου σε όποια απόφαση και να πάρεις». Βγήκα από το ναό και ήμουνα τόσο χαρούμενος που με είχαν ενημερώσει ότι έχω τον μεγαλοδύναμο συμπαραστάτη σε κάθε επιλογή που θα κάνω, ώστε άλλαξα πορεία και δεν έφτασα ποτέ στην δουλειά! Η πίστη μου με έβγαλε στην παραλία και φυσικά δεν είχα καμία ενοχή. Αφού το είπε ξεκάθαρα ο πάτερ, ποιος είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω; Η πίστη σώζει στ’ αλήθεια!

Εκείνο το υπέροχο ζεστό πρωινό, αποφάσισα πως θέλω να γίνω επαγγελματίας ονειροπόλος, έστω και χαμηλόμισθος. Όσα μου έλειπαν, θα μου τα συμπλήρωνε η ίδια η ζωή με αυτό το κορίτσι που ονειρεύτηκα που έχει τα μάτια μιας αριστοκρατικής γαλλικής ακτής.

Αποφασίζεις να ζήσεις τη μία και μοναδική ζωή που σου έχει δοθεί, αν έχεις ευτυχήσει σε τουλάχιστον μία από τις υπόλοιπες ζωές που έχεις φανταστεί. Διότι, κορίτσια με τα super mini σορτσάκια και αγόρια με την super mega φαντασία, το παράλληλο σύμπαν του καθενός είναι, εν τέλει, και αυτό που τον ισορροπεί και δεν τον αφήνει να πέσει και να φάει τα μούτρα του στην πραγματικότητα. Η ύπαρξή του είναι επιλογή και μονόδρομος.

Το ίδιο βράδυ οδηγούσα σε ένα ερημικό δρόμο και το ραδιόφωνο έπαιζε το αγαπημένο μου τραγούδι “Goddess on a highway” των Mercury Rev. Παραλίγο να μην επιστρέψω ποτέ στον κανονικό κόσμο. Ίσως την επόμενη φορά.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.