Μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν χρησιμοποιούσα ποτέ τον όρο «τέλειος» ή «τελειότητα» για να περιγράψω μια κατάσταση ή να προσδιορίσω ένα πρόσωπο. Θεωρούσα πως είναι «όρος» βαρύς, δύσκολος, έννοια ακατόρθωτη. Άκουσα πρώτη φορά πριν εφτά χρόνια να χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις ένας παλιός φίλος. Στην αρχή μου ξένιζε στα αυτιά, σταδιακά τη συνήθισα, με τον καιρό κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να εκφράσει και τελικά άρχισα κι εγώ να τη χρησιμοποιώ χωρίς τέλος.

Λένε πως ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο σε έξι μέρες και όσο μεγαλώνω αυξάνεται η πίστη μέσα μου ότι τον έφτιαξε τέλειο. Σαν κι εκείνον. Γιατί να κάνει κάτι λιγότερο άλλωστε; Θεός είναι!

Ζω στην πόλη που διεξάγεται το μεγαλύτερο πείραμα του κόσμου (ATLAS στο CERN), εκείνο που απέδειξε ότι δεν υπάρχει θεός. Ή σύμφωνα με άλλους τον επιβεβαίωσε. Παρόλα αυτά όταν επισκέφτηκα το πείραμα και τον επιταχυντή (θα σας το διηγηθώ σε άλλο άρθρο) δεν μου περιέγραψαν πως γίνεται ένα τέλειος κόσμος σε έξι μέρες. Δεν ξέρω και ούτε καν πάει η φαντασία μου. Αν υποθέσουμε όμως ότι για τον καθένα μας «κόσμος» είναι η πραγματικότητά του τότε έχω έξι τέλειους «κόσμους» να σας διηγηθώ.

«Κόσμος 1ος» Η Αγγλίδα φίλη μας Λούσυ είχε γενέθλια πριν λίγες μέρες και είχε καλέσει λίγους φίλους στο Les Voiles (το εστιατόριο-κλαμπ τύπου «Ακρωτήρι» που σας περιέγραψα στο προηγούμενο άρθρο). Επειδή η πόλη είναι μικρή, ένα χωριό είμαστε, μαζεύτηκαν και κάποιοι ακόμα γνωστοί μας και όλοι μαζί καταλήξαμε σε ένα υπόγειο κυριλέ κλαμπάκι να χορεύουμε πάνω στους βελούδινους καναπέδες. Θα ήταν τέλειο από μόνο του να σπας την τελειότητα ενός κυριλέ μέρους, αν δεν συμπληρωνόταν από το γεγονός ότι την τελική παρέα αποτελούσαν άνθρωποι από 6 διαφορετικές εθνικότητες. Και κάποιοι είχαν μόλις γνωριστεί. Όπως η Λούσυ με ένα γνωστό γνωστού που της έδωσε το καλύτερο φιλί γενεθλίων, κρυμμένοι κάπου στα βάθη του καπνιστήριου του κλαμπ. Πιο τέλειο πεθαίνει.

«Κόσμος 2ος» Μετά από τη βραδιά που κύλισε τόσο έντονα μα και τόσο χαλαρωτικά για όλους, τα βήματά μας ή μάλλον τα τιμόνια μας, μας οδήγησαν στο Πακί. Όπου Πακί, η underground γειτονιά της πόλης. Μόλις στρίβεις στον πρώτο δρόμο νομίζεις ότι όχι μόνο άλλαξες πόλη, αλλά πλανήτη. Τόσο μεγάλη είναι η αντίθεση. Σε κάθε γωνία υπάρχουν ιερόδουλες και σε κάθε δεύτερη, ντίλερς (έμποροι ναρκωτικών). Η περιοχή είναι γεμάτη καμπαρέ, στριπτιζάδικα, μπαράκια αναλόγου ύφους και πορνεία με βιτρίνες όπου κάθονται πανέμορφες κοπέλες από όλες τις γωνιές της γης. Είναι γεμάτη χρώματα, φωνές και μουσικές. Θα πλήρωνα για να μιλήσω με κάποιους από όλους αυτούς τους ανθρώπους που τους έβγαλε η ζωή στη πιο μαύρη και ταυτόχρονα την πιο φωτεινή μεριά της Γενεύης. Ποια όνειρα και ποια απογοήτευση οδήγησαν εδώ τα βήματά τους. Ποια ευτυχία και ποια ελπίδα τους κρατάει; Πιο τέλειοι πεθαίνουν.

«Κόσμος 3ος» Εμείς φυσικά, και λέω αλήθεια, δεν βρεθήκαμε εκεί ούτε για τους μεν ούτε για τους δε. Αλλά γιατί σε αυτή την περιοχή και μόνο μπορείς να βρεις στη Γενεύη ανοιχτά μαγαζιά για να φας το ξημέρωμα. Όλα τα άλλα έχουν κλείσει από τις 12 το πολύ. Και μπορείς να κυκλοφορήσεις ελεύθερα, άνετα και με σχετική ασφάλεια στο Πακί χωρίς να σε ενοχλήσει κανείς, λες και είσαι από άλλο κόσμο και όχι από τον δικό τους, αρκεί να μην τους ενοχλήσεις κι εσύ. Διπλοπαρκάραμε σκεπτόμενοι η αστυνομία και να περάσει μόνο σε μας δεν θα δώσει σημασία και μπήκαμε σε ένα από τα κορυφαία λιβανέζικα (και όχι μόνο) εστιατόρια της πόλης. Ναι, εννιακόσια έχει η πόλη και είναι στη δεκάδα! Λιβανέζικο πιτόγυρο στις 6 το πρωί και ο ιδιοκτήτης να σου παίρνει παραγγελία στα ελληνικά. Είχε περάσει και από Ελλάδα. Κέρασε και τα γλυκά. Πάντα το κάνει όταν μπαίνουμε Έλληνες. Τέλειο; Βγαίνοντας για να πάμε στο αυτοκίνητο είδαμε ένα όχημα της αστυνομίας σταματημένο δίπλα να παίζει τα φώτα. Δεν κόρναρε, μόνο έπαιζε τα φώτα. Δίπλα τους πόρνες και έμποροι κάθε είδους και αυτοί σταματημένοι να ψάχνουν ποιος διπλοπάρκαρε. Σηκώσαμε και το χέρι από μακριά και γνέψαμε ότι φεύγουμε και έφυγαν κι εκείνοι (ανήκουστο για οπουδήποτε αλλού στην πόλη). Είναι η ατέλεια που ολοκληρώνει την τελειότητα.

«Κόσμος 4ος» Το επόμενο μεσημέρι μου τηλεφώνησε ο Γερμανός φίλος μας Κρίστιαν. Είχε ξυπνήσει πρώτος και είχε κατέβει για μπάνιο στη λίμνη. Ο Κρίστιαν είναι καινούριος στην πόλη και μου μίλησε με ενθουσιασμό για το μαγαζί όπου βρισκόταν, την παραλία και το περιβάλλον. Οι υπόλοιποι ήξεραν, εγώ όμως όχι… The Wake Board. Πήγαμε. Ήταν εκεί αρκετοί φίλοι μας σε ένα τραπέζι. Αντιλαμβανόμαστε καθυστερημένα πως στην καντίνα δεν μπορούμε να πληρώσουμε με κάρτα. Όλα στην Ελβετία πληρώνονται με κάρτα. Κανείς δεν κουβαλάει μετρητά! Θέλουμε ένα μπουκάλι κρασί. Αδειάζουμε τις τσέπες μας από ψιλά, οχτώ άνθρωποι, και τα μετράμε. Μέχρι και τα 10λεπτα, έτσι για να σπάσουμε τα νεύρα του μπάρμαν. Από φοιτητές είχαμε να το κάνουμε. Γελάμε, το διασκεδάζουμε. Κοιτάζω γύρω μου. Το σκηνικό περιλαμβάνει μια πρέζα παραλία με βότσαλο, δυο καντίνες, μερικά τραπέζια, και πάπιες μέσα στα νερά που θα κολυμπούσαμε. Με προειδοποιούν ότι οι πάπιες έχουν ψείρες και οι πέτρες γλίτσα από το γλυκό νερό, δεν είναι θάλασσα. Εννοείται πως βούτηξα! Και ήταν τέλεια μέσα σε αυτό το χάλι!

«Κόσμος 5ος» Η εταιρεία της Ελίν (γνωστής πια φίλης) είχε την ετήσια μεγάλη καλοκαιρινή γιορτή της. Έγινε στον ιππικό όμιλο της Νυόν, λίγο έξω από τη Γενεύη. Ήταν θεματική η γιορτή και πήγαμε ντυμένοι με ρομαντικά φορέματα και μεγάλα καπέλα. Όπως πραγματικά επιβάλλεται όταν πηγαίνει κανείς σε ιππικό όμιλο να δει Πόλο. Με συνάρπασε το Πόλο. Ο τρόπος που άλογα και άνθρωποι ήταν ένα για τον ίδιο σκοπό. Έβγαλα και το καπέλο μου και πλησίασα και κοντά για να βλέπω. Αποτέλεσμα; Κάηκα από τον ήλιο. Τέλειο; Έχω και καλύτερο!

Μεταξύ καπέλων, ωραίων γεύσεων και διάφορων δραστηριοτήτων που λάμβαναν χώρα στο πάρτι, όπως μαθήματα τάνγκο και άλλα, οι φίλοι μας Κάρλα και Φερνάρντο που είναι παντρεμένοι και δουλεύουν και οι δύο στην εταιρία έχουν τσακωθεί. Ήμασταν μια στον ένα μια στον άλλο, όλη την ώρα. Και μεταξύ τους να μη μιλιούνται! Να καταλαβαίνεις και να αισθάνεσαι ότι αγαπιούνται, αλλά να έχουν φέρει την καταστροφή και ανάμεσά τους αλλά και σε όσους τους μίλησαν, και να μην μιλιούνται. Αλλού το κεφάλι αυτός, αλλού εκείνη. Και η καρδιά εκεί, να σβήνει! Ο εγωισμός του έρωτα. Πιο τέλειος πεθαίνει.

«Κόσμος 6ος» Βλέπουμε το Ελλάδα-Ακτή Ελεφαντοστού. Με το μπαμπά μου, τα τρία αδέρφια μου και τη σύντροφο του αδερφού μου (που έχει γίνει αδερφή μας) έχουμε μια κοινή συνομιλία στο viber εδώ και καιρό και σχολιάζουμε τα πάντα κάθε ώρα και στιγμή από όπου και αν βρισκόμαστε ο καθένας. Τέλειο; Έτσι και σήμερα. Σχολιάζαμε τον αγώνα και ήμασταν όλοι ξεχωριστά και αλλού! Ενώ σχολιάζουμε ρωτάω ως λογοπαίγνιο και για πλάκα αν παίζει και ο παππούς του Ρε (επειδή υπήρχε παίκτης στην Ακτή Ελεφαντοστού, Γιαγιά Τουρέ). Ο μπαμπάς απαντάει σοβαρά πως παίζει ο αδερφός του και ο πως χτες πέθανε ο τρίτος μικρός αδερφός τους, αλλά αυτοί έμειναν για να παίξουν. Πιο πολύ μου κόπηκαν τα γόνατα με αυτό παρά  όταν βάρεσε ο Σαμαράς το πέναλτι. Τη χάρηκα τη νίκη μας, ήταν νίκη ελληνική, με όλη τη σημασία. Πάθος, τελευταία στιγμή… ξέρετε εσείς… Αλλά θαύμασα πολύ αυτή την ομάδα και τη σεβάστηκα που δυο παίκτες της αγωνιζόντουσαν ενώ είχαν χάσει το πρωί τον αδερφό τους. Τι ψυχή! Τι δύναμη! Τι νίκη από μόνη της! Τι τελειότητα!

Ο κόσμος είτε έχει φτιαχτεί από το «θεό», είτε από αυτό που απέδειξαν στο CERN είναι τέλειος. Είναι τέλειος μέσα στην ομορφιά, τη διαφορετικότητα, τη διαφωνία, την αδυναμία, την ατέλειά του! Είναι όλα αυτά που ολοκληρώνουν την τελειότητά του! Και δεν θα μπορούσε να είναι τέλειος χωρίς αυτά.

Μετά το πάρτι της εταιρείας της Ελίν πήγαμε γνωστοί, συνάδελφοι και φίλοι στο Les Voiles. Ήταν Κυριακή, ήταν νωρίς και ήμασταν σχεδόν μόνοι μας. Αλλά όταν είμαστε όλοι μαζί, πόσο μόνοι μας μπορούμε να είμαστε; Τέλειο; Κάτσαμε στα τραπέζια δίπλα από τη λίμνη, ήπιαμε μερικά μπουκάλια ροζέ κρασί. Το ροζέ κρασί κρύβει μέσα του πάντα μια ένωση. Το πίνουν και όσοι προτιμούν το κόκκινο και όσοι προτιμούν το λευκό. Τέλειο;

Εκεί στην άκρη στα τραπέζια του Les Voiles έβγαλα φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες, από όλη την παρέα πλάι στη λίμνη και σε ένα αριστουργηματικό ηλιοβασίλεμα. Όταν τις ανέβασα και έκανα tag τα άτομα κάποιοι μου είπαν να προσέχω τι γράφω μην μας πάρουν με τις πέτρες! Να σου τη λένε και να έχεις να υποστηρίξεις. Τέλειο;

Ανέβασα τις φωτό στο προσωπικό μου προφίλ στο fb και έγραψα «Η τελειότητα όπως θα έπρεπε να είναι, ή απλά όπως είναι» Και το εννοώ. Και μου είναι παγερά αδιάφορο ποιοι θα σχολιάσουν κόντρα ή αρνητικά σε αυτό. Η τελειότητα είναι εκεί έξω, είναι ανάμεσά μας, είναι μέσα μας, είναι παντού! Ορίζει κυρίως όλες μας τις αδυναμίες. Τίποτα δεν μας ορίζει πιο τέλειους από την αδυναμία μας. Και όσοι την προσβάλουν είναι απλά αυτοί που δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμα! Μέσα τους κυρίως!

Υ.Γ. Όπως πάντα τα περιστατικά είναι αληθινά και τα ονόματα αλλαγμένα.

Υ.Γ. Θα ήθελα να αφιερώσω ολοκληρωτικά και τέλεια το άρθρο στον παλιό φίλο που μου έμαθε να κοιτάζω και να βλέπω την τελειότητα γύρω μου! Δείτε τη κι εσείς!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!