Αυτή εδώ η στήλη είναι μια ιδιαίτερη στήλη. Πρέπει να καθαρίσουμε όλοι τα μυαλά μας. Να πατήσουμε reset. Ύστερα, να ξεκινήσουμε να διαβάζουμε αυτή τη στήλη. Σε αυτή εδώ τη στήλη κάθε εβδομάδα, μέχρι να μου το απαγορεύσουν, δε θα μιλάω ούτε για πολιτική, ούτε για μόδα. Ούτε για φωτογραφία, ούτε για σινεμά. Ούτε για αθλητικά ,ούτε για σεξ. Το μόνο πράγμα με το οποίο θα ασχολούμαι θα είναι η μουσική. Η μουσική σαν έννοια, όχι σαν κατηγορίες. Η μουσική σαν μουσική.

Θα μιλήσω για μπάντες, ξένες ή ελληνικές. Για μουσικές επιρροές, για soundtracks του κινηματογράφου που με συγκλόνισαν. Για μουσικές περσόνες. Για ανθρώπους που άλλαξαν τα δεδομένα στο παγκόσμιο στερέωμα. Για μουσικά όργανα. Για συναυλίες που ερωτεύτηκα. Για μαγαζιά, για χώρους, για μουσικές σκηνές με ατμόσφαιρα.

Αν θες λοιπόν μια φορά την εβδομάδα να διαβάζεις κάτι μικρό, που θα σου μένει στο μυαλό, θα σε προβληματίζει, θα σε κάνει να γελάς και τέλος, αν ΔΕΝ είσαι από αυτούς που χωρίζεις τη μουσική σε κατηγορίες, get on board.

Άντε, καλή αρχή να έχουμε!

 

George Mylonas

About George Mylonas

Είναι 26 και περίπου στα μισά της ηλικίας του κατάλαβε πως βαριέται ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί στατικό και σύνηθες. Γι’ αυτό ρίχτηκε με τα μούτρα στις σάλτσες της ζωής, όχι στο κυρίως πιάτο της. Έτσι γεννήθηκε. Μέσα στην τέχνη. Οι δοτικοί γονείς του, τον έσπρωξαν μαλακά και πριν το καταλάβει βρέθηκε να σπουδάζει την τέχνη και τον πολιτισμό στο πιο φιλότεχνο νησί της Ελλάδας. Τελείωσε και τώρα βγάζει το ψωμί του στο καζάνι της Αθήνας δουλεύοντας σε ένα περιοδικό. Έχει δύο χέρια. Ένα για την κιθάρα του και ένα για τη φωτογραφική του μηχανή. Λατρεύει τη μουσική και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Φωτογραφίζει μόνο αυτά που κάτι του λένε. Αυτά που πίσω τους κρύβουν μια ιστορία, που κάποιος πρέπει να την πει. Του αρέσει το χουχουλιαστό σινεμά, η σούπα με λεμόνι και τα eurotrips. Του τη σπάνε οι μισάνθρωποι, η αδικία και το blue cheese. Τον τρομάζουν τα αεροπλάνα και η έλλειψη χιούμορ.