Δευτέρα σήμερα και τελειώνοντας αργά το απόγευμα ότι δουλειές είχα να κάνω, πήρα αγκαλιά το laptop και κατευθύνθηκα στο μοναδικό καφέ σε ολόκληρη τη Γενεύη που επιτρέπεται το κάπνισμα. Βρίσκεται σε μια υπέροχη, γραφική, καλλιτεχνική γειτονιά και τις κρύες, βροχερές μέρες σαν τη σημερινή μου θυμίζει παράδεισο! Γιατί μπορεί κανείς να καπνίσει στη ζέστη. Τεκές, αλλά παράδεισος! Αύριο είναι Τρίτη και έχω να παραδώσω άρθρο για το αγαπημένο μας beausillage.com. Μπήκα στο καφέ και διάλεξα ένα γωνιακό τραπέζι που διαλέγω πάντα, αν είναι άδειο. Η σερβιτόρα μου γνέφει από μακριά «καλησπέρα» και ταυτόχρονα «το γνωστό;». Απαντώ θετικά, ανοίγω laptop, στρίβω τσιγάρο και… μπαίνω στο facebook!

Ε, μη γελάτε, αφού ακόμα δεν είχα αποφασίσει τι θα γράψω. Ήθελα να γράψω για την ομορφιά, αλλά δεν είχα αποφασίσει πως! Τι καλύτερο αν θες να καθυστερήσεις μια απόφαση από το να μπεις στο fb; Βλέπω μια φωτογραφία από την κόρη μιας παλιάς συναδέλφου από το «Έθνος» και σοκάρομαι. Μια κούκλα! Τελευταία φορά που την είδα πρέπει να ήταν 5-6, μπορούσα να τη σηκώσω αγκαλιά και τώρα φαινόταν μια κοπέλα έτοιμη να πάμε μπαρότσαρκα. Αναρωτιέμαι, αν αυτή φαίνεται έτσι σε μένα, πώς στο καλό θα φαίνομαι εγώ τώρα σε αυτή. Προτιμώ να μη μάθω κι έτσι δε ρωτάω. Μόνο σχολιάζω τη φωτό. Μια άλλη παλιά συνάδελφος βλέπει το σχόλιο και μου μιλάει, ρωτάει νέα. Χρόνια έχω να της μιλήσω. Ναι, έχω να γράψω άρθρο, αλλά ενδίδω στον πειρασμό και ανταλλάσσουμε έστω βιαστικά τα νέα μας.

Έρχεται και ο καφές, πίνω λίγο και ανοίγω τις σημειώσεις που κρατάω μέσα στην εβδομάδα από όλα όσα με εντυπωσίασαν και όλα όσα θα ήθελα να σχολιάσω. Με συγκλόνισε το θέμα με την Ιρανή μητέρα που συγχώρεσε το φονιά του γιου της και τον έσωσε από την κρεμάλα. Τι υπερδύναμη η συγχώρεση! Πόσο ανώτερη και ελεύθερη ψυχή πρέπει να έχει κανείς! Στο χωριό μου το λένε να’ χεις και κάτι άλλο αλλά θα λογοκριθώ αν το πω. Ήταν μπροστά και η μητέρα του δολοφόνου. Πιο πολύ μου έμοιασε σαν να έσωσε η μια μάνα την άλλη. Γι αυτό θα γράψω απόψε. Άσε την ομορφιά. Άλλη φορά. Ανοίγω word και ξεκινώ.

Έρχονται και κάθονται στο διπλανό τραπέζι δυο γυναίκες στην ηλικία μου (προς στιγμήν πήγα να γράψω «κορίτσια», αλλά μετά θυμήθηκα ότι κορίτσι είναι η κόρη της συναδέλφου και το άλλαξα). Μιλούν δυνατά και έντονα πριν κάτσουν, η συζήτηση κρατούσε από το δρόμο. Η «μητέρα των μαχών» που έχουμε πει σε άλλο άρθρο ήταν το θέμα τους. Η μία είχε χωρίσει πρόσφατα. Αυτός της είπε. Παρόλα αυτά την ενοχλούσε ακόμα με μηνύματα και αλλεπάλληλα Likes σε ότι ανέβαζε στο fb. Αυτή τον ήθελε ακόμα, τόσο πολύ που δεν είχε όρεξη ούτε να γνωρίσει ούτε να κάνει τίποτα με κανέναν άλλο. Η άλλη, είχε χρόνια να κάνει μόνιμη σχέση, αλλά έβγαινε με διάφορους ραντεβού. Δεν της άρεσε κανείς! Ο ένας είχε το ένα ελάττωμα και ο άλλος το άλλο. Παραδεχόταν όμως ότι δεν θα έβρισκε ποτέ κάποιον χωρίς «ελάττωμα».

Όχι, παιδιά, δεν κρυφάκουγα! Μιλούσαν δυνατά! Γύρισα και τις κοίταξα μερικές φορές με ύφος προβληματισμένο. Με πήραν χαμπάρι. «Προβλήματα με άντρα κι εσύ;» με ρώτησε τελικά η μία. «Όχι καλέ, που τέτοια τύχη» της απάντησα γελώντας «εγώ ένα άρθρο θέλω να γράψω για αύριο και δεν έχω αποφασίσει το θέμα».  «Α, εγώ θα σου πω! Να γράψεις πως τέλειος άντρας δεν υπάρχει και πως πρέπει απλώς να διαλέξουμε με ποιο ελάττωμα θέλουμε να ζήσουμε» είπε η μία. «Όχι, όχι. Γράψε πώς χάνεται η όρεξη για casual sex όταν ερωτευτεί κανείς!» διαφώνησε η άλλη.

Χαμογέλασα και αναστέναξα. Ήπια τον καφέ μονορούφι. Εκεί δεν θα έγραφα ήταν σίγουρο. Οι δυο κοπέλες με κάλεσαν στην παρέα τους αλλά αν πήγαινα η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη. Έκλεισα το laptop, πλήρωσα, τις χαιρέτησα ευγενικά και βγήκα στο δρόμο. Έβρεχε. Γαμώτο και δεν είχα ομπρέλα. Τα έχουμε παίξει όλοι, τα έχει παίξει και ο καιρός. Νωρίτερα είχε λιακάδα. Και το πρωί πάλι έβρεχε. Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα γίνει μούσκεμα αλλά ευτυχώς είχα σώσει το laptop κάτω από το μπουφάν.

Μπαίνω σπίτι, πάω κουζίνα, ανοίγω μπαλκονόπορτα τέρμα (ναι για να καπνίζω) και στρώνομαι να γράψω. Ανοίγω πάλι τις σημειώσεις μου. Είχα δει πριν λίγες μέρες ένα βιντεάκι στο οποίο κάποιο άνθρωποι ντύθηκαν άστεγοι και κάθισαν στο δρόμο από εκεί που θα περνούσαν συγγενείς τους. Οι συγγενείς τους δεν τους αναγνώρισαν και τους προσπέρασαν. Το βιντεάκι είχε διάφορες κριτικές, με πιο πολλές αρνητικές, δεδομένου ότι δεν είναι ευγενικό να κοιτάμε τους αστέγους. Μια τελευταία γνώμη ήταν ότι σκοπός του βίντεο και του εγχειρήματος ήταν να αφυπνίσει το κοινό και να δείξει ότι στην εποχή μας άστεγος μπορεί να είναι αλήθεια ο συγγενής μας και όχι κάποιο περιθωριακό άτομο όπως ήταν η παλιά επικρατούσα αντίληψη. Γι αυτό θα γράψω.

Η αδερφή μου μπαίνει στην κουζίνα. «Μαρία, έχουμε να ετοιμάσουμε τη λίστα για το τραπέζι την Τετάρτη». Όπως οι περισσότεροι αναγνώστες θα ενημερωθήκατε η Αιμιλία είχε γενέθλια, και λέμε να κάνουμε ένα τραπέζι. Ναι, να ετοιμάσουμε τη λίστα. Αφήνω το laptop και πιάνω μολύβι και χαρτί. Ποιος σας είπε ότι ένα τραπέζι είναι εύκολη υπόθεση;

Τελειώνουμε κι εγώ ξανακάθομαι ταλαίπωρα μπροστά από τον υπολογιστή. Μπαίνω fb. Έρχεται μήνυμα από τη Βασιλεία (ναι, την Καμάρα, που το διευθύνει) «Μαράκι να περιμένω άρθρο αύριο ε;». Ναι, της λέω και σηκώνομαι. Κάπου έχω ένα κρασί. Το ανοίγω, βάζω μια γενναιόδωρη δόση! Δεν πίνω, το κοιτάζω. Κάνω δίαιτα. Και το Σάββατο τρέχω αγώνα. Και σε ένα μήνα πρέπει να βγω στην παραλία και είμαι χάλια. Και αυτό το κέρατο παχαίνει! Το κοιτάζω.. αναμετριόμαστε. Απόφαση. Οριστική. Θα το πιω. Ανάβω και τσιγάρο για να μη νιώθει μοναξιά.

Οι σκέψεις μου είναι πολλές και μου είναι αδύνατο να τις μαζέψω. Πρέπει να πάρω μια απόφαση και να γράψω κάτι. Μπαίνω στο beausillage.com, έτσι μήπως χαλαρώσω και εμπνευστώ. Βλέπω τον υπότιτλο κάτω από το όνομα. «Beauty is everywhere. but not everyone sees it». Η ομορφιά είναι παντού, αλλά δεν τη βλέπουν όλοι. Μ’αρέσει. Το είπα από την αρχή ότι για την ομορφιά θα γράψω. Συνηθίζω να λέω ότι «Η ομορφιά είναι στο μάτι αυτού που τη βλέπει» (Beauty is in the eye of the beholder). Θα γράψω για την ομορφιά. Και σε πόσα πράγματα κρύβεται που δεν μπορούμε να φανταστούμε ή να δούμε. Γιατί άλλο να κοιτάς και άλλο να βλέπεις.

«Μαρία πάω για ύπνο» λέει η αδερφή μου «βρήκες τι θα γράψεις;» Της εξηγώ. Εκείνη πάει στο δωμάτιο της κι εγώ ανοίγω καινούριο word και πρέπει να γράψω που κρύβεται η ομορφιά. Καινούριο τσιγάρο, καινούριο ποτήρι κρασί. Πόσες θερμίδες έχει; Εντάξει θα τρέξω και αύριο. Σκέφτομαι… για την ομορφιά… και ξαφνικά έρχονται όλα μπροστά μου.

Ομορφιά είναι

Να καπνίζεις στη ζέστη.

Να θυμάται η σερβιτόρα πως πίνεις τον καφέ.

Να αναγνωρίζεις πόσο μεγάλωσες μέσα από την κούκλα κόρη μιας παλιάς συναδέλφου.

Να ξαναμιλάς βιαστικά αλλά με ουσία με μια άλλη παλιά συνάδελφο.

Να μπορείς να συγχωρείς, όπως εκείνη η μάνα στο Ιράν.

Να μην μπορείς να κάνεις σεξ με κανένα άλλο γιατί έχεις ερωτευτεί τον ένα.

Να έχεις το ρομαντισμό και τον κυνισμό να αποδεχτείς πως πρέπει να διαλέξεις ελάττωμα για να ζήσεις με κάποιον.

Να έχει τρελαθεί ο καιρός κι εσύ το ίδιο.

Να συνειδητοποιείς σκληρά ποιοι θα μπορούσαν να είναι άστεγοι και να σκεφτείς έστω μια φορά τι θα μπορούσες να κάνεις γι αυτό.

Να σχεδιάζεις ένα τραπέζι γενεθλίων.

Να διαπραγματεύεσαι με τον εαυτό σου ένα ποτήρι κρασί, ή κι ένα δεύτερο.

Να μη σε νοιάζουν για μισή ώρα τα επιπλέον κιλά σου.

Να πρέπει να πάρεις μια απόφαση.

Και να την παίρνεις.

Βγαίνει η αδερφή μου από το δωμάτιο, κι είναι ήδη δύο τη νύχτα. Νόμιζα πως κοιμόταν. Μου έστειλε μια φωτογραφία που βρήκε από ένα νεογνό που ακριβώς την ώρα που γεννιέται πιάνει το χέρι του γιατρού. «Μου είπες πως θα γράψεις για την ομορφιά και σκέφτηκα πως θα ταιριάζει» μου είπε.

Ομορφιά είναι να σου φέρνει μέσα στη νύχτα η αδερφή σου και ενώ θα έπρεπε να κοιμάται, ένα θέμα για να γράψεις.

Ομορφιά είναι να αναζητάς την ομορφιά. Και να τη θέλεις! Γιατί αν τη θέλεις, υπάρχουν άπειροι τρόποι να τη δεις!

Υ.Γ. Θα επανέλθω για τα θέματα που σχολίασα στο κείμενο.

Υ.Γ. Ευχαριστώ την αδερφή μου και τη φίλη μου Ιωάννα Μ. για την έμπνευση σε κάποια καθοριστικά σημεία.

 

 

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!