Από παιδί είχα την αίσθηση ότι το Πάσχα μυρίζει. Θες η άνοιξη, θες τα λουλούδια του επιτάφιου, θες τα κουλούρια, τα αβγά, η μαγειρίτσα, δεν ξέρω τι, αλλά το Πάσχα όταν πλησιάζει μπορεί κανείς να το αντιληφθεί από τη μυρωδιά του. Άλλες φορές με μελαγχολεί και άλλες με ανεβάζει, αλλά τη λατρεύω αυτή τη μυρωδιά.

Όχι, «καλή Χριστιανή» δε με λες. Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που συνήθως εννοούμε. Και δεν με αφορά και πολύ αυτός ο τρόπος. Τα τυπικά των θρησκειών έχουν φτιαχτεί από ανθρώπους, όχι απ’το θεό και μάλιστα από ανθρώπους άλλων εποχών, με άλλες ανάγκες και συνήθειες. Τις σέβομαι τις θρησκείες. Όλες! Όλες προσπαθούν να εκφράσουν εκείνη την ίδια ανάγκη κάθε ανθρώπου να σώσει την ψυχή του και να ξεπεράσει το φόβο του θανάτου. Αν δεν είχαμε θρησκεία, θα έπρεπε να εφεύρουμε μία.

Όμως το να βάλω τα καλά μου ρούχα, να πάω μέχρι την ενορία μου τις μέρες της Μ. Εβδομάδας για να κοιταχτούμε ποιοι πήγαμε και τι φορούσαμε, να ανέχομαι το σπρώξιμο της κυρίας πίσω μου στην ουρά για να προσκυνήσουμε τον Εσταυρωμένο, τη μυρωδιά όποιου βαριέται να πλυθεί και την αφόρητη ορθοστασία πάνω στα τακούνια μου (δεν κάνει με αθλητικά) γιατί είμαι «κοπελίτσα» και δεν πρέπει να κάτσω, δεν είναι ούτε πίστη, ούτε σωτηρία. Μόνο να βλαστημάω με κάνει. Προτιμώ να κάτσω στο σπίτι μου και να προσευχηθώ με δικά μου λόγια για όλα όσα με πονάνε.

Όταν όμως έρχεται το Μ. Σάββατο πάντα κάτι κραδαίνει μέσα μου. Όχι, δεν πιστεύω πως ένα νεκρό σώμα μπορεί να σηκωθεί και να περπατήσει και ας με «αφορήσετε» κάποιοι. Πιστεύω όμως βαθιά πως αυτό μπορεί να το κάνει μια ψυχή. Και αν κάτι εκτιμώ στον τρόπο που είναι φτιαγμένη η θρησκεία μας είναι πως έχει επιλέξει αυτό τον υπέροχο συμβολισμό ως υπέρτατη γιορτή της.

Την Ανάσταση. Ανά-ίστημι. Σημαίνει ξαναστέκομαι. Και κάθε Μ. Σάββατο αυτό το βάρος με νικάει και αυτή η ελπίδα με στηρίζει. Να ξανασταθώ. Να «σηκώσω» το πνεύμα μου για να σώσω το σώμα μου ή και το αντίθετο. Και αν θα ήθελα να κάνω μια ευχή προς όλους για τις μέρες που έρχονται (και όχι μόνο της Μ. Εβδομάδας) θα ήταν μία. Ξανασταθείτε!

Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου είναι μια ιδέα του αγαπημένου μου φίλου Σπύρου Ματθαιόπουλου.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!