Βράδυ Σαββάτου προχτές. Αυτό το πολυτραγουδισμένο και μυστηριακό. Που ζούμε στη σκιά του, που φωτιά για να μην ξαναγυρίσει, που δεν γίνεται να μην μας αγαπάνε κτλ. Αποφάσισα κι εγώ να βγω με μερικές φίλες. Κυριλέ clubάκι που έπαιζε live ένα φοβερό γκρουπάκι. Λίγο ροκ, λίγο mainstream, λίγο jazz κι ένας τραγουδιστής όπως έπρεπε να είναι. Γεμάτο το μαγαζί από παρέες. Γυναικείες, αντρικές, μικτές. Νότες, ποτά και χαμόγελα. Βλέμματα, ψέματα και λικνίσματα. Η μητέρα των μαχών είχε ξεκινήσει για τα καλά. Εκείνη του «παντρέματος» των δύο φύλων.

Μπροστά από την πίστα μόνο γυναίκες. Πολλές γυναίκες! Άλλες πολύ όμορφες, άλλες λιγότερο (άσχημες δεν υπάρχουν), άλλες καλοντυμένες, άλλες το παίζω «απλή και casual γιατί δεν έχω ανάγκη make up και τακούνια». Όλες κουνιόντουσαν, έπιναν και κοίταζαν ξελιγωμένα στα μάτια περιμένοντας ένα βλέμμα από τον κατά τα άλλα αρρενωπότατο και εμφανίσιμο τραγουδιστή. Λες κι ένα βλέμμα και μια χειρονομία προς το μέρος τους σημαίνει «θα φύγουμε μαζί μετά» ή για τις πιο ρομαντικές «ράψε νυφικό». Πόσος ανταγωνισμός για τέτοιο αμφίβολο έπαθλο. Αυτό το αφροδισιακό της κάθε μορφής εξουσίας! Αλλά αυτές εκεί! Τόσο έτοιμες! Τόσο μόνες!

Και τριγύρω δεκάδες άντρες να κοιτάζουν. Αλλά να μην πλησιάζουν. Αναρωτήθηκα αν μπορούσαν να αισθανθούν πόσο εύκολο θα ήταν εκείνη τη στιγμή να προσεγγίσουν κάποια ή όλες από αυτές τις κοπέλες. Αφού τους έδειχναν πως θέλουν. Απλώς επειδή κυρίες ούσες ή βάσει της κοινωνικής επιβολής, δεν μπορούσαν να το δείξουν άμεσα, το έδειχναν έμμεσα. Τίποτα αυτοί! Κουβέντα! Βλέμματα και χαμόγελα από μακριά. Κάποιες φορές και απογοητεύσεις και απώλειες. Και για τις δυο πλευρές.

Μπήκε μια παρέα φίλων μας αντρών. Η μία μου φίλη, η Ελένη, είναι ξετρελαμένη με έναν από αυτούς, τον Αντώνη και μέχρι το βράδυ του Σαββάτου υποθέταμε το ίδιο και για εκείνον. Μέχρι που είδαμε πως κουβαλούσε και κοπέλα μαζί του. Φίλη; Φλερτ; Δεν καταλάβαμε. Μόνο μιλούσαν.

Ένας άλλος από την παρέα, ο Τάκης, ήξερα πως θέλει μια από τις φίλες μου, την Ελπίδα. Εκείνη επειδή το είχε το «σίγουρο» και ήθελε να το «δέσει» παρίστανε την αδιάφορη. Μια, δυο, το παιδί κατέληξε να μιλάει με άλλη γυναίκα από την παρέα, την Εύη.

Δύο από τα αγόρια, ο Πέτρος και ο Κώστας συζητάνε. Τους πλησιάζω καθόλα επιδεικτικά να ακούσω τι λένε και χωθώ στη συζήτηση. «Έλα, φύγε, λέμε για μια γκόμενα» μου λέει ο Πέτρος. Μάταια προσπάθησα να τον πείσω ότι καλύτερα να συμβουλευτεί εμένα γι αυτό το θέμα παρά τον άντρα. Αν θες να λανσάρεις προϊόν, το πιθανό κοινό που στοχεύεις θα συμβουλευτείς, όχι το διευθυντή από το δίπλα γραφείο. Που μπορεί να είναι και ανταγωνιστικός…

…Και γίνανε κι άλλα…

Όταν τέλειωσε το live, οι κοπέλες μείνανε ξεκρέμαστες στην πραγματικότητα.

Όσοι τις κοιτούσαν αναμετρήθηκαν με το χρόνο που τους απέμενε για να τις πλησιάσουν.

Η Ελένη εκνευρίστηκε, μάζεψε τις σφαίρες που τις απέμειναν και οπισθοχώρησε άτακτα προς το σπίτι. Οδύνη, στεναγμός κι ένα «λογοτεχνικά» επιβαλλόμενο ουίσκι συνοδεύουν τέτοιες αποχωρήσεις. Δεν έχουμε μάθει ακόμα αν η «άλλη» ήταν απλή φίλη ή κάτι παραπάνω.

Που κατέληξαν ο Τάκης και η Εύη μετά δεν μπορώ να το γράψω. Ούτε τι έγινε μεταξύ της Εύης και της Ελπίδας το επόμενο μεσημέρι (Κυριακάτικο πρωί μετά από Σαββατιανή «μάχη» δεν υφίσταται)… Η δε Ελπίδα ξαφνικά ερωτεύτηκε τον Τάκη.

Η… «γκόμενα» που ενδιαφερόταν ο Πέτρος τον «ακύρωσε» (το χάρηκα λίγο, να μάθει να ακούει). Ο Κώστας έφυγε λίγο ξενερωμένος μιας και από την πολλή «αντροσυζήτηση» δεν φλέρταρε καθόλου.

Μια σελίδα κείμενο και δεν περιέγραψα κανένα συναίσθημα όπως συνηθίζω, παρά μόνο πράξεις. Πράξεις που είμαι σίγουρη ότι όλοι αναγνωρίζετε ή έχετε προβεί. Και που είναι αυτές που γεννούν το πρωτογενές συναίσθημα του έρωτα με όλα τα παρελκόμενα…

Πόση παράνοια και πόση ομορφιά! Στο τέλος της βραδιάς μοιάζει να μην συνεννοήθηκε κανείς με κανένα, να μην πέτυχε κανείς τον πρωταρχικό σκοπό, να άλλαξαν οι ρόλοι, να αναδιοργανώθηκαν στρατηγικές, να μετατράπηκαν συμμαχίες, να υπήρξαν παράπλευρες απώλειες… και δεν σας είπα ούτε τα μισά!

Βράδυ Σαββάτου, να βρίσκεσαι στο τέλειο πεδίο βολής και να βιώνεις ένα σίκουελ από τη μητέρα των μαχών. Θα το έλεγες και ανεκτίμητο… Ειδική στις σχέσεις των δύο φύλων δεν είμαι, ούτε λυμένα τα δικά μου έχω. Αλλά at the end of the night σκέφτηκα πως όλα θα ήταν πιο εύκολα και πιο λειτουργικά αν απλοποιούσαμε τις συμπεριφορές μας… Ίσως πάλι και όχι…

Υ.Γ.1 Έβαλα στον τίτλο το vol.1 γιατί σκοπεύω να επανέλθω στην εν λόγω «μάχη» που καλά κρατεί.

Υ.Γ.2 Το εν λόγω βράδυ είναι πραγματικό γεγονός, αλλά τα ονόματα, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις είναι αλλαγμένα. Η ουσία όμως είναι η ίδια!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!