Η αλήθεια, όταν σηκώνεται όρθια μπροστά μας, δείχνει μεσάνυχτα. Τέτοια ώρα τα μικρά παιδιά κοιμούνται, μιας και τα ξέρουνε όλα, ενώ οι μεγάλοι ξενυχτάνε στο φως της τηλεόρασης και του ψυγείου. Πού να βγαίνουν άλλωστε με τον κακό λύκο να κυκλοφορεί ελεύθερος εκεί έξω! Άσε που μπορεί να τους ρίξει κάποιος κάτι κακό στο ποτό τους!! Καλύτερα για εμάς… Δική μας η νύχτα και όσα άστρα πέσουν κάτω, δικά μας! Να κυνηγάμε και να κυνηγιόμαστε, να ερωτευόμαστε και να χωρίζουμε, να φοβόμαστε και να παίρνουμε θάρρος. Τα τραγούδια που αγαπάμε, να τα χτυπάμε νοητά tattoo πάνω στις αναμνήσεις μας. Κι όποτε τ’ ακούμε ξανά σε κάποιο τυχαίο μέρος και στιγμή, να χαμογελάμε ή να δακρύζουμε και οι γύρω μας να μην καταλαβαίνουν. Η νύχτα μας δίνει την πολυτέλεια μιας μυστικής ζωής.

Μα ποιος προξενεύει κάθε φορά τα νιάτα στη νύχτα;

Το μέλλον κάθε γενιάς φαίνεται από την τρέλα της, από την διάθεσή της δηλαδή να ζήσει την άγρια πλευρά της αρετής και να ρισκάρει. Αυτό συνειδητοποίησα παρακολουθώντας την υπέροχη θεατρική διασκευή του Βασιλιά Ληρ στο Θέατρο Τέχνης. Ο πιο σημαντικός ρόλος του Σαίξπηρ είναι αυτός του τρελού. Ενός ανθρώπου, που γυρνάει μέσα στο σκοτάδι της εξουσίας και εναντιώνεται με όπλο τη νεότητα του μυαλού του και την τόλμη του. Κάποιος σαν και εμάς, που υπερασπίζεται το δικαίωμα στην διαφορετικότητα της σκέψης, που σπάει την βιτρίνα του κόσμου χωρίς την πρόθεση να κλέψει, μα με σκοπό να δείξει την γύμνια του προϊόντος.  Έχει φαντασία, μα δεν είναι φαντασμένος. Πρέπει όμως να θυμόμαστε πως ό,τι όμορφο ανθίζει στο σκοτάδι, πάντα θα χρειάζεται το φως για να μεγαλώσει και να στεριώσει.

Ας ρίξουμε λίγο φως  λοιπόν, για να διαβάσουμε τους ορισμούς της τρέλας.

Τρέλα είναι να ψάχνεις τι νούμερο γοβάκι φοράει η Σταχτοπούτα και σε ποιο bar της πόλης συναντάει κάθε βράδυ τον πρίγκιπά της. Να ρεμβάζεις ασκόπως από τον βράχο του Αρείου Πάγου στην Ακρόπολη και ν’ αφήνεις μηνύματα μες στα μπουκάλια της ανακύκλωσης . Ν’ αναρωτιέσαι αν ο Όλιβερ Τουίστ μεγαλώνοντας έφτιαξε μια ευτυχισμένη οικογένεια και αν το Κογιότ αγαπούσε τόσο πολύ το Μπιπ Μπιπ που δεν άντεχε να ζει μακριά του. Αν ο Σαρλό έγραφε μόνος τις σιωπές του και τι θα γινόταν αν ο Φρέντι Κρούγκερ ήταν αλλεργικός στις λεύκες. Τρελός είναι αυτός που πιστεύει πως η Μπόνι και ο Κλάιντ δεν έκλεψαν ο ένας τον άλλον και πως ο Σκρουτζ δεν άνοιγε ποτέ τα μάτια του όταν βουτούσε μέσα στα δολάρια του, μην και τρομάξει από την μοναξιά. Τρελός είναι αυτός που εύχεται να συλληφθεί επ’ αυτοφώρω, την ώρα που ονειρεύεται έναν κόσμο πιο ζεστό.

Τρελός είμαι και εγώ, που από μικρός διαδίδω πως τα ζιβάγκο και τα φουλάρια τα σκέφτηκε κάποιος ερωτευμένος έφηβος, που δεν ήθελε να δει η μάνα του τον κατακόκκινο λαιμό του. Προσοχή του κόσμου τεντιμπόηδες και τεντιμπόησες! Είναι επικίνδυνα τα νυχτερινά φιλιά γιατί, αν σε δαγκώσει η αλλαγή, μπορεί να σου αρέσει και τότε ποιος σε γλιτώνει από τόση νιότη.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε πει στον εαυτό μας «θα έβγαινα έξω απόψε, μα δεν έχω ούτε μια ελπίδα να φορέσω». Κι όμως… ας ψάξουμε καλύτερα τις ντουλάπες μας κι ας βρεθούμε απόψε κάτω από ένα σύνθημα σε κάποιο τοίχο.

( * Σχέδιο της Βασιλικής Σύρμα – ακρυλικό σε χαρτί )

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.