Παρόλο που στο παρελθόν έχω ασχοληθεί με τα «κοινά», και υπό ορισμένες συνθήκες μπορεί και να το ξανάκανα, είχα αποφασίσει πως δεν θα έγραφα σε αυτή τη στήλη ποτέ κανένα πολιτικό άρθρο ή κάποιο άρθρο που να αφορά την πολιτική. Ήθελα να έχει έναν πιο λογοτεχνικό και κοινωνικό χαρακτήρα, να εξιστορεί περιπέτειες, προβληματισμούς και εικόνες της καθημερινότητάς μας.

Παρόλα αυτά μετά τις χτεσινές εκλογές και το αποτέλεσμα δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Όχι, δεν σκοπεύω να κάνω πολιτικο-ιδεολογική ανάλυση του αποτελέσματος, ούτε εκτίμηση για την έκβαση της κάλπης την επόμενη Κυριακή. Δεν είμαι ειδική για να το κάνω άλλωστε. Προσωπικά δεν με εξέπληξε καθόλου το αποτέλεσμα των ποσοστών των κομμάτων. Με εξέπληξε όμως από το ποσοστό της αποχής. Και για την εποχή που βαδίζουμε και τη βαθιά κρίση, αξιών πρώτα, που περνάμε, το θεωρώ ντροπή!

Να πω σε αυτό το σημείο πως ανήκω σε αυτούς που δεν ψήφισαν. Είμαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και τα αεροπορικά εισιτήρια δεν είναι και τόσο οικονομικά. Έχω φροντίσει όμως εδώ και καιρό να είμαι εκεί και να ψηφίσω την επόμενη Κυριακή. Είμαι σίγουρη ότι πολλοί ακόμα είχαν κάποιο πάρα πολύ σοβαρό λόγο για να μην ψηφίσουν. Όπως μπορεί να είναι λόγοι υγείας ή οικονομικοί. Όμως όλοι αυτοί μαζί δεν είμαστε το 30%-50% του πληθυσμού. Τόσο έφτασε η αποχή σε κάποιες περιοχές.

Στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία. Δεν είμαι επίσης η ειδική να κρίνω δημοσίως αν είναι το σωστό πολίτευμα ή όχι. Αλλά αυτήν έχουμε. Και υποτίθεται πως τη θέλουμε, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, όλοι. Πως είμαστε ο λαός που τη γέννησε. Οι εκλογές είναι η πιο μεγάλη γιορτή και η κύρια έκφανσή της. Στη δημοκρατία η ψήφος είναι δικαίωμα και υποχρέωση μαζί! Έχει χυθεί αίμα για να έχουμε σήμερα όλοι αυτό το δικαίωμα και ταυτόχρονα είναι υποχρέωσή μας απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Επίσης μας δίνει το δικαίωμα να έχουμε και άποψη και φωνή στη συνέχεια. Μην ακούσω να παραπονιέται κανένας για την προσωπική του κατάσταση ή την κατάσταση στη χώρα αν δεν ψήφισε συνειδητά και από επιλογή.

Η εύκολη απάντηση «Δεν με εκφράζει κανένας» είναι πλέον αναχρονιστική και φτηνή. Μπορεί να μην ταυτιζόμαστε με κανέναν από αυτούς που ηγούνται των παρατάξεων αλλά δεν μπορεί ανάμεσα στους χιλιάδες υποψηφίων των συνδυασμών να μην ξέρουμε κανέναν που να τον εμπιστευόμαστε και είναι κοντά στα πιστεύω μας. Δεν μπορεί να μην υπάρχουν καινούρια πρόσωπα να στηρίξουμε, και ας μην είναι επικεφαλής. Τα στηρίζουμε τώρα για να γίνουν αύριο. Δεν μπορεί να μην υπάρχει το «μη χείρον βέλτιστο». Ναι, ακόμα και αυτό, προτιμότερο από την αποχή είναι.

Αλλά και στην περίπτωση που συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, και πράγματι δεν μας αρέσει κανείς, τότε ας πολιτευτούμε εμείς οι ίδιοι. Ναι, ακριβώς αυτό. Αν κάποιος κρίνει ότι κανένας δεν είναι άξιος, μπορεί πάντα να προσπαθήσει ο ίδιος. Και που ξέρει μπορεί και να τον στηρίξουμε. Η παραίτηση από την ψήφο και η αδιαφορία για τα κοινά δεν είναι κάποιου είδους μαγκιά, ούτε στιλάτο trend, ούτε απάντηση σε κανενός είδους κατεστημένο. Η αποχή από τις εκλογές δεν είναι απεργία για να διεκδικήσουμε κάτι.

Ίσως η συμμετοχή μας να μην είναι πάντα ικανή να αλλάξει όλα όσα θα θέλαμε προς το καλύτερο, αλλά η αποχή οδηγεί οπωσδήποτε προς το χειρότερο. Αν αυτό το 30%-50% που απείχε χτες είχε ψηφίσει, μπορεί μερικά από τα αποτελέσματα που μας σόκαραν να ήταν διαφορετικά. Γιατί ο «εχθρός» του «εχθρού» μου είναι «φίλος» μου και μπορεί να είναι και αυτός μια επιλογή.

Η αποχή δεν είναι λύση. Και δεν περνάει κανένα απολύτως μήνυμα σε κανένα! Είναι πολύ εύκολο να κρίνει κανείς τους πάντες όταν δεν έχει πάρει θέση και άρα ευθύνη. Αυτή την ευθύνη όμως την οφείλει πρώτα στον εαυτό του, αφού είμαι σίγουρη πως δεν θέλει να αποφασίζουν οι άλλοι γι αυτόν. Η ψήφος και η συμμετοχή είναι πολύ σημαντικά, αυτή την εποχή περισσότερο από ποτέ! Μην μπερδεύεστε, απαξιώνοντας τις εκλογές, δεν απαξιώνουμε τους όποιους «ένοχους» για τη σημερινή κατάσταση. Απαξιώνεται η δημοκρατία, η έννοια του δικαιώματος και της υποχρέωσης, η ευθύνη, η ελεύθερη επιλογή, οι ιδεολογίες, η κοινωνική συνοχή, οι θεσμοί και οι αξίες μας.

Μιλούσα χτες αργά στο τηλέφωνο με τον Αντώνη, ένα φίλο ψυχίατρο που δεν τα μασάει τα λόγια του. «Στο σεξ τίποτα δεν θεωρείται διαστροφή» μου είπε «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει στο κρεβάτι του ό,τι θέλει εφόσον είναι νόμιμο και δεν προσβάλει τη δημόσια αιδώ. Μοναδική σεξουαλική διαστροφή (αφορά άτομα με πλήρη σωματική και πνευματική υγεία, καθώς και οργανική-ορμονική ικανότητα) είναι η συνειδητή αποχή. Κάπως έτσι είναι και με τις εκλογές. Αυτοί που δεν πήγαν συνειδητά να ψηφίσουν μου φαίνονται πιο διεστραμμένοι και από εκείνους που ψηφίζουν φασιστοειδή ή άλλους αλητήριους. Γιατί θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι γι αυτό και δεν έκαναν. Γιατί θα μπορούσαν να αναλάβουν μια ευθύνη για να αλλάξουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και το αρνήθηκαν. Η αποχή είναι διαστροφή.»

Δεν είμαι γιατρός ή ψυχολόγος για να σας επιβεβαιώσω τι είναι σεξουαλική διαστροφή. Είμαι όμως πολίτης και ως πολίτης συμφώνησα μαζί του ότι η συνειδητή αποχή από τις εκλογές είναι πολιτική «διαστροφή».

Ας το πάρουμε λίγο πιο σοβαρά λοιπόν το θέμα γιατί τα πράγματα στη χώρα μας, και όχι μόνο, είναι σοβαρά. Οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει, όλοι ξέρουμε μέσα μας, και από εδώ και πέρα ας αναλάβει ο καθένας το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Για αρχή ψηφίζοντας…

Ραντεβού την Κυριακή!

Υ.Γ. Θα ήθελα και πάλι να πω, ότι δικαιολογώ απόλυτα για την αποχή, ανθρώπους με προβλήματα υγείας, κινητικότητας, οικονομικά ή επαγγελματικά. Αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο σε άτομα που ενώ καθόλα μπορούσαν, συνειδητά απείχαν.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!