Έβρεχε για πάνω από μια βδομάδα στη Γενεύη. Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε. Φως και ήλιος πουθενά. Συννεφιά και μαυρίλα. Την πρώτη μέρα είπαμε εντάξει, δεν πειράζει, μας είχε κάνει ηλιόλουστη άνοιξη. Τη δεύτερη εκνευριστήκαμε. Την τρίτη θυμώσαμε. Την τέταρτη μελαγχολήσαμε. Την πέμπτη απογοητευτήκαμε. Από την έκτη μέρα βροχής και μετά θυμίζαμε αυτό που έγραψε ένα φίλος στο facebook: «Τα λιοντάρια στην κιβωτό άρχισαν να κοιτάνε απειλητικά τα υπόλοιπα ζώα».

Αρχίσαμε να παρανοούμε. Ιούλιος μήνας, οι φίλοι από Ελλάδα να ποστάρουν φωτό αγκαλιά με το κύμα, σκεπασμένοι με την άμμο να συνομιλούν με κάποιο πολύχρωμο εξωτικό κοκτέιλ. Κι εμείς στη βροχή. Έβδομη μέρα, όγδοη μέρα… Αισθανόμουν σαν παξιμάδι που το μουσκεύουν πριν το κάνουν σαλάτα. Ήμουν κρυωμένη και με κακό βήχα. Δεν θέλει πολύ το μυαλό του ανθρώπου… Και ο καιρός είναι κάτι που το επηρεάζει… καίρια. Γι’ αυτό είναι αλλιώς οι άνθρωποι του βορρά και αλλιώς του νότου…

Μπήκαμε στο ένα site μετεωρολογικών προβλέψεων με την Αιμιλία και ψάξαμε απελπισμένα την πιο κοντινή περιοχή, προσβάσιμη με το αυτοκίνητο που το Σαββατοκύριακο θα είχε ήλιο. Βόρεια ούτε λόγος. Βροχές και χιόνια. Όχι, για σκι το Νοέμβρη πάλι. Νότος. Ψάξαμε το νότο. Αλλά κι εκεί δεν ήταν πολύ ελπιδοφόρα τα πράγματα. Μέσα στο χάρτη υπήρχε μόνο μία και μοναδική περιοχή που έφεγγε από πάνω της το σηματάκι του ήλιου. Η Μασσαλία και πλάι της οι δυτικές ακτές της Γαλλικής Ριβιέρας.

Κλείσαμε δωμάτιο αργά τη νύχτα της Παρασκευής, βάλαμε στα γρήγορα δυο πετσέτες και μια αλλαξιά ρούχα σε ένα σάκο και φύγαμε Σάββατο πρωί. Σύννεφα παντού! Και βροχή. Αλλά δεν μας ένοιαζε πια. Κυνηγούσαμε τον ήλιο. Ήταν κάπου μπροστά μας, θα τον φτάναμε, θα τον πιάναμε. Επιτέλους. Ήταν κάπου εκεί. Εκεί στο νότο. «Που τρίζει ο θάνατος και η αγάπη κάνει κρότο».

Μετά από έξι ώρες ταξίδι φτάσαμε επιτέλους στο φως! Σχεδόν το πανηγυρίσαμε. Πιο πολύ από όταν περάσαμε στους 16 του μουντιάλ. Δυο Ελληνίδες μεγαλωμένες μέσα στον ήλιο και τη θάλασσα. Τα είχαμε σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν δεν διακρίναμε την ομορφιά τους. Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα έβλεπα δίπλα μου μεσογειακό τοπίο και θα το θεωρούσα εξωτικό! Ναι, εξωτικό! Πέτρα και πεύκο. Χαμηλοί θάμνοι και πολύχρωμα λουλούδια. Τον μύριζα το νότο όσο κατεβαίναμε. Και τον άκουσα. Τζιτζίκια! Τον αναγνώρισα. Γκράφιτι σε βράχους και γέφυρες. Και κάπου εκεί στο βάθος πίσω από τους πρώτους λόφους της Μασσαλίας είδαμε το μπλε της Μεσογείου. Τη βασίλισσα. Τη θάλασσά μας. Σχεδόν χειροκροτήσαμε. Και το πρώτο πράγμα που κάναμε μπαίνοντας στη Μασσαλία ήταν να πάμε να την… προσκυνήσουμε. Νομίζω πως συγκινήθηκα όταν πάτησα την άμμο με γυμνά πόδια. Και άκουγα το κύμα και δεκάδες νότια πιτσιρίκια δίπλα μου να σκούζουν παίζοντας μπάλα. Εκεί στο νότο…

New folder11

Η Μασσαλία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας και το τρίτο σημαντικότερο λιμάνι της Ευρώπης. Αυτό που περιμένεις να δεις και βιώσεις είναι τελείως διαφορετικό από την πραγματικότητα. Δεν έχει καμία σχέση με την καλοβαλμένη γαλλική μπουρζουαζία. Αν η Γαλλία ήταν γυναίκα, θα ήταν και του σαλονιού (Παρίσι) και του λιμανιού (Μασσαλία). Με όλη την κυριολεξία της μεταφοράς που έχει αυτή η έκφραση.

Όταν φτάνεις στην πόλη δεν μπορείς να μην παρατηρήσεις πόσο βρώμικη είναι. Σκουπίδια παντού. Έχει παλιά, πολύ παλιά κτίρια, κρυμμένα σοκάκια και ανθρώπους από όλες τις φυλές. Μόνο πλούσια δε μοιάζει. Φτωχομάνα. Λιμάνι. Αρμύρα. Όνειρα. Αποθήκες ονείρων, προβλήτες σχεδίων. Τα λιμάνια είναι ο πιο δημοφιλής προορισμός για να ψάχνουν οι απελπισμένοι τα όνειρά τους. Γιατί ενώ σου εξασφαλίζουν τη φυγή, σου παρέχουν καταφύγιο. Είναι αφετηρία και προορισμός ταυτόχρονα. Τα λιμάνια κρύβουν μια πρόστυχη αρχοντιά, μια «βρώμικη» σαγήνη και ταυτόχρονα έναν χαρακτήρα ντόμπρο και ξεκάθαρο, σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει. Αυτός είναι. Σαν την πόρνη την πλούσια, που είναι αρχόντισσα στους τρόπους της και τίμια στους λογαριασμούς της. Αυτή είναι η Μασσαλία. Εκεί στο νότο.

10544403_10152344786529807_3436737868862879600_n

Το βράδυ κατεβήκαμε στο λιμάνι και τα γύρω δρομάκια για να φάμε κάτι και οι συμβουλές του Μασσαλού σερβιτόρου μας οδήγησαν στα trendy μπαράκια της πόλης. Μας πλησίασαν δυο κύριοι από το δίπλα τραπέζι. Και όπως φάνηκε στην πορεία με το Κ κεφαλαίο! Μασσαλοί, πιάσαμε τη συζήτηση και μας έβαλαν για τα καλά στο πνεύμα της πόλης. Ο Σαβέρ και ο Ντιντιέρ. Ο ένας ηλεκτρολόγος, ο άλλος μάνατζερ γυναικείου γκρουπ τραγουδιστριών. Δεν έχω ακόμα διασταυρώσει περί τίνος πρόκειται αν και μου έδωσε την κάρτα του. Του είπαμε ότι σκοπεύαμε να πάμε την επόμενη στο Σαν Τροπέ και μας αντιπρότειναν το Κασσίς. Άλλος έχει το όνομα κι άλλος έχει τη χάρη μας είπαν. Όσο μιλούσαμε μας πλησίασαν δυο νεαροί και ρωτούσαν από πού είμαστε. Ο Σαβέρ πετάχτηκε πάνω να τους την πει που μας ενοχλούν. Αυτός ο ανεξήγητα ξηγημένος τσαμπουκάς του νότου. Να προστατέψει τις γυναίκες της παρέας του. Τον έπιασα από τον ώμο απαλά και τον κάθισα κάτω. Είναι αργά για τέτοιες άσκοπες μαγκιές και με την Αιμιλία τις έχουμε ξεπεράσει προ πολλού. Κάποτε ο νότος πρέπει να μάθει να δείχνει τη μαχητικότητά του για τα πιο ουσιώδη.

Είπαμε στους δυο νεαρούς ότι είμαστε Ελληνίδες και δεν το πίστεψαν. Μας έλεγαν Αυστραλές. Άλλο και τούτο! Συνήθως με λένε ανατολική. Νομίζω πως προτιμώ το Αυστραλή στιγμιαία, είναι πιο εξωτικό. Βγάζουμε ταυτότητα και τους δείχνουμε. Κι εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Τα πιτσιρίκια αρχίζουν και χοροπηδάνε και φωνάζουν Μύκονος, Μύκονος! Και ξεσηκώνουν τον κόσμο γύρω και χορεύουν.

Το μαγαζί έκλεινε στις δύο, όπως όλα στη Μασσαλία. Μόνο εκτός πόλης μένουν ανοικτά 2-3 κλαμπάκια. Βέβαια οι κάτοικοι δε δείχνουν να πτοούνται και συνεχίζουν επί ώρες να περιφέρονται με ποτά στο χέρι σε δρόμους και πεζοδρόμια κάνοντας φασαρία. Είπαμε στα παιδιά που μέναμε και μας είπαν ότι είναι λίγο επικίνδυνα γιατί εκεί αρχίζει μια περιοχή πορνείων και μουσουλμάνων. Βασικά φρικάρανε όταν τους είπαμε που μέναμε. Κι όμως σε μας είχε φανεί μια χαρά και το ξενοδοχείο παρότι παλιό οίκημα ήταν πλήρως ανακαινισμένο. Μας συνόδεψαν στην πόρτα, μας φίλησαν σταυρωτά και μας είπαν ότι αν ξαναβρεθούμε στη Μασσαλία αυτοί καθαρίζουν! Εκεί στο νότο!

10464284_10152344786254807_2795161735578016764_n

Την επόμενη μέρα ακολουθήσαμε τη συμβουλή τους και η Μεσόγειος μας «ξέβρασε» στο Κασσίς. Το υπέροχο, περιποιημένο, καταπράσινο, γραφικό Κασσίς! Ξετρελαθήκαμε! Τι ωραία να ακούς τους ντόπιους τελικά. Αφήσαμε το αυτοκίνητο ψηλά σε πλαγιά σε ένα παρκινγκ και από εκεί είχε πούλμαν κάθε δέκα λεπτά για την παραλία. Ένα απίστευτο λιμανάκι με δυο υπέροχες αμμουδιές δίπλα του. Λιώσαμε τα κορμιά μας κάτω από τον ήλιο και τα δείραμε στα παγωμένα κύματα της Μεσογείου. Για μια στιγμή αμφιταλαντευτήκαμε. Σαν Τροπέ ή σπίτι Γενεύη; Το ένα σήμαινε 6 ώρες δρόμο, το άλλο δυο ώρες για εκεί και 7 επιστροφή. Δεν το συζητήσαμε πολύ. Στον Σαν Τροπέ! «Φεγγάρια και νύχτες τρελές και με ένα τουίστ ανάβω στην πίστα φωτιές!»

Αν ξέραμε τι θα συναντούσαμε υπάρχει η μηδαμινή πιθανότητα να αλλάζαμε γνώμη. Στη Γαλλική Ριβιέρα μεταξύ των κοσμοπολίτικων Κασσίς και Σαν Τροπέ δεν υπάρχει Εθνική οδός. Πήγαμε από έναν τοπικό, με μια λωρίδα, μέσα από βουνά και ρεματιές, πανέμορφο κατά τα άλλα, αλλά με στροφές υψηλού κινδύνου και ταχύτητα μηδέν. Νότος!

10492520_10152344786359807_5689180382193633103_n 10557194_818606258173540_6678969452021651488_n

Το Σαν Τροπέ ήταν όπως μας το περιέγραψαν οι Μασσαλοί φίλοι μας. Άλλος έχει το όνομα και άλλος έχει τη χάρη. Δεν ήταν άσχημο, αντιθέτως. Απλώς όχι τόσο ωραίο όσο το Κασσίς, όσο η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Ρόδος, τα Χανιά κτλ. Ένα γραφικό χωριουδάκι, με λιμανάκι, το οποίο έσφυζε από τεράστια, ογκώδη σκάφη. Το χρήμα χάνει την έννοια του στο Σαν Τροπέ. Αυτό μόνο. Δίπλα μας περπατάει ο Αρμάνι. Άρχοντας, σε κάθε βήμα, σε κάθε σταμάτημα. Τον φωτογραφίζουμε. Θέλω να του πω να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί αλλά ντρέπομαι. Είναι εκεί για να ηρεμήσει. Γιατί οι πιο πολλοί είναι πιο πλούσιοι από αυτόν και δεν του δίνουν σημασία. Κι εγώ τώρα τι; Με ένα λευκό πουκάμισο γεμάτο αρμύρα και άμμο, ένα τζίν σορτσάκι και κάτι προπέρσινες havaianas να του πω τι; Τον φωτογραφίζω από μακριά. Δεν έχω γνώσεις μόδας και ούτε είμαι η γυναίκα που θα σε καθοδηγήσει σε αυτά. Αλλά τα Armani τα ξέρω. Μόνο αυτά. Και τον αφήνω να μου φύγει. Δεν πειράζει. Αν ήμουν στη Σκανδιναβία δεν θα τον έβλεπα ποτέ. Τι να κάνει ένας οραματιστής και καλλιτέχνης στο Βορρά; Εκεί στο Νότο γίνονται όλα! Παίζονται όλα! Και όλοι με το τι γίνεται στο Νότο ασχολούνται. Τον βρίζουν, τον κατηγορούν, τον μειώνουν αλλά εκεί άρχισαν όλα και για εκεί συνεχίζονται. Αν υπήρχε μόνο Βορράς θα ήταν τόσο βαρετό το παιχνίδι.

Ο Νότος. Εκείνη η γυναίκα, όχι η όμορφη, η καπάτσα! Εκείνος ο άντρας όχι ο γοητευτικός, ο αλέγκρος. Ο Νότος. Εκείνοι οι άνθρωποι οι ζεστοί, οι φιλόξενοι, οι ανοργάνωτοι, οι απείθαρχοι. Που ζουν για ένα έρωτα ή για μια νύχτα μόνο. Άντε για ένα κόκκινο ξημέρωμα και δυο ποτά που τους μέθυσαν και δεν ξέρουν τι λένε. Δεν φταίνε αυτοί που είναι έτσι. Ατομιστές μέσα στη ζεστασιά τους, και επαναστάτες μέσα σε μια ζόρικη καθημερινότητα που δεν θέλουν να αλλάξουν.

Οι Νότιοι. Δε φταίμε. Γεννηθήκαμε σε ένα μέρος που ήταν σαν να μας λέει ο θεός, είστε οι καλύτεροι και το αξίζετε. Και γεννήσαμε εγωισμό από αυτό. Μας ακούμπησαν στον παράδεισο, νιώσαμε ευλογημένοι και τελικά ίσως γίναμε αλαζόνες. Ίσως λέω. Οι νότιοι, και συγκεκριμένα οι μεσογειακοί ζουν στο καλύτερο μέρος του πλανήτη μας. Κι όμως αυτή η ίδια η ομορφιά και η τρέλα είναι που τους εγκλωβίζουν.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Όσο τέλειωνε το μεσογειακό τοπίο και έβλεπα αλπικό έσβηνε η ψυχή μου. Πάλι στο κρύο. Και να σκεφτεί κανείς πως το αλπικό στη λίμνη Πλαστήρα πάμε να το πουλήσουμε για αξιοθέατο. Δεν χρειάζεται. Ο Νότος πρέπει να μείνει νότος. Να μη ζηλεύει. Να αισθάνεται και να καμαρώνει αυτό που είναι. Αυτό το βρώμικο, το ωραίο, που σε συνεπαίρνει, που σε κερδίζει. Ότι και να του κάνεις, από το νότο θα χάνεις! Γιατί είναι πάντα πιο έξυπνος από εσένα.

Εκεί στο Νότο. Που τρίζει ο θάνατος και η αγάπη κάνει κρότο. Αυτός είναι ο νότος. Ο τσαμπουκάς, η δύναμη, το φως, ο εγωισμός, η ζέστη… αυτή η ζέστη…

Όσο οδηγούσαμε βόρεια στην επιστροφή βρήκαμε βροχές και χαλάζι. Οδηγήσαμε 8 ώρες μέσα στη βροχή της νύχτας. Δε βαριέσαι. Ήμασταν στο νότο. Τον χαρήκαμε, τον απολαύσαμε. Ο νότος που γεμίζει τις καρδιές μας. Κοστίζει μερικές ώρες οδήγηση μέσα στη βροχή. Εκεί στο νότο. Που τρίζει ο θάνατος και η αγάπη κάνει κρότο. Τι άλλο θα γινόταν στο νότο; Μόνο ο νότος τα σηκώνει και τα αισθάνεται αυτά…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!