Με το Μέταλλο να πρωταγωνιστεί στο σημερινό μας post θα εξερευνήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά το περιβάλλον με τα κτίρια, αλλά και με την ενδυμασία. Τόσο στον χώρο της αρχιτεκτονικής όσο και σε αυτόν της ένδυσης, χρησιμοποιήθηκε το μέταλλο για να διαμορφωθούν επιφάνειες που θα καθρεπτίζουν το τοπίο και για να αντιστραφεί η εστίαση του θεατή.

Η αναφορά μου στις κτιριακές δομές αυτή τη φορά θα είναι περιορισμένη, μιας και όλοι έχουμε ακούσει για τα μεταλλικά κτίρια και σίγουρα έχουμε δει ολόκληρες επενδύσεις από μεταλλικές επιφάνειες στις κατασκευές. Το τιτάνιο συγκεκριμένα, αν και θεωρήθηκε κατά τη δεκαετία του ’50 ως ένα καθαρά αεροδιαστημικό υλικό, λόγω του μικρού του βάρους και της υψηλής αντοχής του, από το ’90 και μετά, όταν οι τεχνικές παραγωγής του τελειοποιήθηκαν, αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά υλικά, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στο χώρο της αρχιτεκτονικής.

Η τάση για τη δημιουργία αντανακλώμενων επιφανειών έγινε έκτοτε ευρέως γνωστή από τα σχέδια των αρχιτεκτόνων Frank Gehry και Daniel Libeskind, οι οποίοι χρησιμοποίησαν αντανακλαστικά υλικά για να συμπεριλάβουν θεατές και περιβάλλον σε ένα συνεχές παιχνίδι συνδιαλλαγής. Τα κτίριά τους καθρεπτίζουν το τοπίο γύρω τους και εντείνουν το φως που τα ίδια αντανακλούν, παραπλανώντας και δημιουργώντας οπτικές ψευδαισθήσεις στους θεατές. Συχνά, ο παρατηρητής αντιλαμβάνεται τη μάζα περισσότερο σαν μια ποσότητα συγκεντρωμένου φωτός παρά σαν ένα “σαφές” κτίριο. Το μέταλλο μοιάζει να απορροφά το φως καθώς το αντανακλά, ενώ η όψη των εκάστοτε κτιρίων αλλάζει ανάλογα με την εμφάνιση των σύννεφων και τη θέση του ήλιου.

Εικόνα3

Εικόνα2

Οκ έως εδώ…! Μα… μέταλλο στα ρούχα…;;;!! Κι όμως, στο χώρο της ένδυσης, η χρήση μεταλλικών στοιχείων ξεκινά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, όταν ο σχεδιαστής μόδας Paco Rabanne προασπίζεται τη χρήση μη συμβατικών υλικών, ως ένα μέσο για καθαρά οπτική έκφραση και σχεδιάζει ενδύματα τα οποία αποκαλεί “ακατάλληλα να φορεθούν” (σίγουρα οξύμωρο!). Χρησιμοποιεί μικρούς δίσκους αλουμινίου για να κατεργαστεί φορέματα που πολλές φορές μοιάζουν με τον αλυσόπλεκτο θώρακα ενός πολεμιστή, κάνοντας την αρχή για μια νέα εποχή στο χώρο της ένδυσης. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, το μέταλλο βρίσκει εφαρμογή σε ολοένα και περισσότερες δημιουργίες σχεδιαστών με διαφορετική κάθε φορά προσέγγιση.

Εικόνα1

Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που μεταχειρίζεται ο Issey Miyake το μέταλλο. Χρησιμοποιεί φύλλα χρυσού ή αργύρου για το έργο του με την ονομασία “αστρική έκρηξη” (Starburst, 1998). Στη σειρά αυτή, ένα μεταχειρισμένο βαμβακερό πουκάμισο διπλώνεται ανάμεσα σε μεταλλικά ελάσματα χρυσού ή ασημένιου χρώματος, ενώ στη συνέχεια τοποθετείται ανάμεσα σε φύλλα χαρτιού και συμπιέζεται μέσω μιας θερμαντικής μεθόδου υψηλής τεχνολογίας. Για να φορέσει κανείς το πουκάμισο πρέπει να σκίσει πρώτα τα μεταλλικά φύλλα, τα οποία δημιουργούν τυχαία σχέδια αποκαλύπτοντας το πουκάμισο από κάτω – σαν ένα άλλο δέρμα. Και… voilà!

IM-STARBURST02

IM-STARBURST

Ο εκκεντρικός σχεδιαστής Hussein Chalayan, με τη βοήθεια του Nitinol, ενός υλικού που περιέχει μείγμα νικελίου και τιτανίου πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω. Δημιουργεί ένα ιδιαίτερα ελαστικό φόρεμα που κατατάσσεται στην κατηγορία των “Shapeshifting dresses”. Με το nitinol επιτρέπει στο φόρεμα να αλλάζει σχήμα καθώς οι θερμοκρασίες αυξάνονται και μειώνονται, ενώ επανέρχεται στην “αυθεντική” του μορφή όταν η θερμοκρασία σταθεροποιείται. Εξαιτίας της ικανότητας του Nitinol να αναμειγνύεται με άλλα υλικά, δίνεται στο ένδυμα η δυνατότητα να διαμορφώνεται προς διάφορες κατευθύνσεις ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες θερμοκρασίας. Κατά συνέπεια το ένδυμα επηρεάζεται από τις ιδιότητες ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος και τα αποτελέσματα είναι εκθαμβωτικά..!

 

Elena Xipolia

About Elena Xipolia

Η Έλενα είναι Αρχιτέκτονας και μέλος της ομάδας Krama. Σπούδασε αρχικά Ανακαίνιση και Αποκατάσταση Κτιρίων αλλά ποτέ δε ξέχασε τον βασικό της στόχο και αυτός δεν ήταν άλλος από την Αρχιτεκτονική. Υποστηρίζει πως η αρχιτεκτονική είναι τρόπος ζωής, γι’ αυτό και κατά καιρούς έχει κάνει πολλές εθελοντικές εργασίες. Της αρέσει η απλότητα και εκτιμά το οτιδήποτε vintage. Αγαπημένο της μότο «η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά»…Μέχρι τώρα σχεδίαζε ρούχα μόνο στον ύπνο της, αλλά αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να το κάνει πραγματικότητα. Αν και κάποιες φίλες της την αποκαλούν “Madame Figaro”, την εξιτάρει η περιπέτεια και θα ‘θελε να κάνει extreme sports πριν ακόμα μεγαλώσει κι άλλο…!