«Όλο το νόημα της ζωής μας συμπυκνώνεται στην ευδαιμονία ενός μεσημεριού Κυριακής γύρω από ένα τραπέζι με αγαπημένα πρόσωπα…»

Το έγραψε ο φίλος μου ο Γιάννης στο facebook την Κυριακή. Πόσο δίκιο έχει! Πόσο ακριβή στιγμή αυτή που περιγράφει. Φαντάζομαι πως όλοι έχουμε μεγαλώσει με μια τέτοια εικόνα. Από παιδί θυμάμαι ότι τα Κυριακάτικα τραπέζια ήταν πιο σπουδαία από όλα τα άλλα. Τα φαγητά ήταν πιο πολλά, τα μαγειρέματα πιο περίπλοκα, συνήθως όλη η οικογένεια εκεί μαζί με άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Και πλημμύριζε ο χώρος αρώματα, γεύσεις και συναισθήματα. Τόσα συναισθήματα που μπορούσες να τα μυρίσεις, να τα γευτείς, ακόμα και να τα αναπνεύσεις.

Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα πως όλο αυτό δε συμβαίνει τυχαία. Γύρω από ένα τραπέζι ολοκληρώνονται όλες οι αισθήσεις μας. Μυρίζουμε τα φαγητά και τα ποτά, τα γευόμαστε, αγγίζουμε τόσο αυτά όσο και τους ανθρώπους μας, βλέπουμε, ακούμε τον ήχο τον ποτηριών που τσουγκρίζουν και τις συζητήσεις που έπονται. Όταν κάθεσαι με κάποιον σε ένα τραπέζι και μοιράζεσαι όλα αυτά τότε ενεργοποιείται και μια άλλη κρυμμένη αίσθησή μας. Αυτή να αισθανόμαστε ο ένας τον άλλο. Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίσεις καλύτερα κάποιον παρά σε ένα τραπέζι. Δεν περνάει τυχαία ο έρωτας από το στομάχι. Ο κάθε έρωτας. Τον «έρωτά» μας πιο εύκολα τον εκφράζουμε γύρω από ένα τραπέζι. Μαζί και το χαρακτήρα μας.

Γενεύη, τέλη Ιουλίου. Μαγείρευα από το πρωί. Μπορεί και από την προηγούμενη μέρα, δε θυμάμαι. Είχαμε ένα τραπέζι στο σπίτι. Κάποιους τους ήξερα και κάποιους θα τους γνώριζα εκείνο το βράδυ, άλλοι γνωρίζονταν ήδη και άλλοι θα συναντιόντουσαν πρώτη φορά εκείνο το βράδυ. Είναι δύσκολο να ετοιμάσεις ένα τραπέζι για ανθρώπους που δεν ξέρεις καλά. Θα πρέπει να τους φέρεις κοντά και μεταξύ τους. Μια Ρουμάνα, ένα παντρεμένο ζευγάρι γκέι Ολλανδών, ένας Γερμανός και ένα παντρεμένο ζευγάρι, εκείνη Βραζιλιάνα, εκείνος Ιταλός. Όχι, δεν ξεκινάω να σας πω ανέκδοτο, αυτοί ήταν γύρω από το τραπέζι που στρώσαμε και μοιραστήκαμε εκείνο το βράδυ. Μαγείρεψα λίγο από όλα.

Η Λούση είχε μόλις επιστρέψει από το γάμο της μικρότερης αδερφής στη Ρουμανία. Είχε μια μόνιμη γκρίνια για την ταλαιπωρία που τράβηξε να βοηθήσει σε όλη τη διαδικασία που ήταν από ότι καταλάβαμε υπερπαραγωγή. Στην εξέλιξη της συζήτησης αποκαλύφθηκε μια κρυφή επιθυμία να ήταν κι εκείνη η πρωταγωνίστρια σε μια τέτοια τελετή και ένα παράπονο γιατί ο καλός της δεν την είχε συνοδεύσει στο γάμο. Ο Ματτίας μας είπε πως έχει ήδη ένα γάμο, ένα διαζύγιο αλλά και μια καινούρια σοβαρή σχέση στη Γερμανία. Εξαιτίας της εμπειρίας του, δεν αισθάνεται ούτε ότι πρέπει να την παντρευτεί, ούτε να τη γυροφέρνει σε εκδηλώσεις και τελετές για να είναι ευτυχισμένος μαζί της.

Ο Ραφαέλο με τη Γκαμπριέλα είχαν τσακωθεί την προηγούμενη μέρα. Και να μην το παραδεχόντουσαν μπορούσες να το διακρίνεις από τον τρόπο που κάθισαν και που απαντούσαν μέσω τρίτων ο ένας στον άλλο. Ο Ραφαέλο είχε πετάξει τη βέρα του κάπου μέσα στα νεύρα του και δεν μπορούσε να τη βρει. Φανερή αιτία για να συνεχιστεί ο καβγάς και η γκρίνια της Γκαμπριέλα. Ο Μάικ, ένας από το ζευγάρι των γκέι, της έδειξε τα άδεια του δάχτυλα. «Έχουμε βέρες» μας είπε. «Αλλά όταν ο κόσμος τις βλέπει ψάχνει κάπου δίπλα μας τις γυναίκες μας και τότε αρχίζουν οι ερωτήσεις και τα περίεργα βλέμματα. Κι εγώ έχω κουραστεί να δίνω εξηγήσεις. Αυτοί που τις αξίζουν δεν τις χρειάζονται κι η βέρα δε χρειάζεται να για να εξηγήσει στον Μίκαελ ότι τον αγαπώ».

Ήταν από τα ωραιότερα και τα πιο ενδιαφέροντα τραπέζια που έχω κάτσει. Η διαφορετικότητα των εθνικοτήτων, των εργασιών και των σεξουαλικών προτιμήσεων όχι μόνο δε χώρισε την παρέα αλλά την έδεσε περισσότερο, καθώς ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο. Όπως τα συνοδευτικά τα κυρίως πιάτα.

Πλατεία Καρύτση, Αθήνα, τέλη Αυγούστου. Η φίλη μου η Δάφνη είναι ψυχολόγος με ιδιαίτερες ευαισθησίες για τον άνθρωπο και ωραίο θεωρητικό μυαλό. Ο φίλος μου ο Νίκος είναι των οικονομικών σπουδών, νέος επιχειρηματίας, βραβευμένος και με δείκτη ευφυΐας που σπανίζει. Δε γνωρίζονταν. Αλλά κάπως το συνδύασα να βγούμε όλοι μαζί με μια σχετική αγωνία για το πώς θα συνδυάζαμε στη συζήτηση τα θέματα που ενδιαφέρουν τον καθένα.

«Χώρισα, δεν θέλω άλλο. Έδωσα και ξαναέδωσα ευκαιρίες αλλά δεν κάλυπτε όλα αυτά που ήθελα από ένα σύντροφο. Δεν με γέμιζε, δεν ένιωθα αυτό που λέμε συντροφικότητα. Εσύ; Από πού παίρνεις συντροφικότητα;» έλεγε κάποια στιγμή η Δάφνη στο Νίκο.  «Εγώ δουλεύω μεταξύ τριών χωρών, αλλάζω σπίτια συνέχεια, σαν νομάς είμαι. Δε μου λείπει όμως η συντροφικότητα. Μου τη χαρίζουν 3 ή 4 άνθρωποι και δεν το εννοώ σεξουαλικά. Με γεμίζουν όμως» είχε απαντήσει εκείνος. «Και ο έρωτας..;» συνέχισε η Δάφνη…

Η φιλοσοφική περιπλάνηση περί έρωτα και άλλων αισθήσεν τράβηξε ώρες χωρίς κολλήσει πουθενά και χωρίς να καταλήξουμε κάπου συγκεκριμένα. Η αλήθεια είναι πως απέβαλα την αγωνία μου την πρώτη στιγμή που κάτσαμε στο τραπέζι. Η Δάφνη και ο Νίκος όσο διαφορετικοί και αν είναι, είχαν παραγγείλει το ίδιο κοκταίηλ. Όταν τους αγκάλιασα ξεχωριστά για να τους καληνυχτίσω αισθάνθηκα πως αξίζουν όλη τη συντροφικότητα και όλο τον έρωτα του κόσμου!

Πλατεία Καισαριανής, Σεπτέμβρης. Ο ξαδερφός μου ο Γιώργος ανέλαβε να οργανώσει το γραφείο επικοινωνίας του Δήμου. Αργά το βράδυ μετά από μια κουραστική γι αυτούς μέρα, πήρε την ομάδα του και πήγανε να τσιμπήσουν κάτι σε ένα ρακάδικο στην πλατεία. Εκεί τους συνάντησα. Δεν ήξερα κανένα. Ή καλύτερα καμία, μιας και την παρέα αποτελούσαν τρεις γυναίκες συνεργάτιδές του. Γυναίκες σε άλλες ηλικίες, με άλλα βιώματα, με άλλες πεποιθήσεις και πιστεύω. Κι ενώ με τα πρώτα πιάτα η συζήτηση παγωμένα τριγύριζε μέσα στο πλαίσιο συνεργασίας τους, λίγες ρακές αργότερα όλοι οι έρωτες βγήκαν στην επιφάνεια. Εκείνος για τα παιδιά τους, εκείνος για την πόλη τους, αυτός για τα βιβλία και την τέχνη, αυτός για την προσφορά στο κοινό καλό. Οι ψυχές άνοιξαν, τα συναισθήματα αναδύθηκαν και μέχρι πριν καθίσουμε στο τραπέζι άγνωστα πρόσωπα, έγιναν αγαπημένα. Το κέρδισαν.

«Όλο το νόημα της ζωής μας συμπυκνώνεται στην ευδαιμονία ενός μεσημεριού Κυριακής γύρω από ένα τραπέζι με αγαπημένα πρόσωπα…»

Μπορεί να μην είναι πάντα Κυριακή και να μην είναι μεσημέρι. Μπορεί τα πρόσωπα να μην είναι ήδη αγαπημένα, είτε σε μας, είτε μεταξύ τους. Πάντως οπωσδήποτε όλο το νόημα της ζωής συμπυκνώνεται στην ευδαιμονία του να μοιράζεσαι ένα τραπέζι. Γεύσεις, αρώματα, ήχους, βλέμματα και αγγίγματα. Να ικανοποιείς και τις πέντε σου αισθήσεις και να αναδύεται από μέσα σου η έκτη. Εκείνη να αισθανόμαστε τον άλλο. Να ακούμε τους «έρωτές» του και να τον ερωτευόμαστε μέσα από αυτούς.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!