«Έβαλα κι εγώ γκολ στη Βραζιλία». Ένα από τα άπειρα χιουμοριστικά αποφθέγματα που πλημμύρισαν το διαδίκτυο λίγα λεπτά μετά την ιστορική ήττα της Βραζιλίας από τη Γερμανία μέσα στη χώρα της με 7-1. Από το 1975 είχε να χάσει σε παιχνίδι εντός έδρας. Δε βαριέσαι… όλα για τους ανθρώπους είναι…

Άλλο άρθρο είχα ξεκινήσει να γράφω σήμερα. Καμία σχέση με ποδόσφαιρο και μπάλα μιας και είχα ασχοληθεί λίγες εβδομάδες πριν. Αλλά μπαίνοντας στη μέση αυτό το επιστημονικής φαντασίας παιχνίδι, το αποτέλεσμά του και τα παρατράγουδά του δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να μην σχολιάσω…

Να ξεκαθαρίσω εξ αρχής ότι υποστήριζα τη Γερμανία. Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο κατά της Βραζιλίας, αντιθέτως έχω και φίλους Βραζιλιάνους. Απλώς έχει τύχει να ζήσω ένα διάστημα στη Γερμανία, να έχω πολλές ισχυρές και μακρόχρονες φιλίες, μια δεύτερη «οικογένεια» εκεί που με λατρεύει και τη λατρεύω, έχω περάσει μοναδικές φοιτητικές στιγμές, γενικά είμαι ελαφρώς γερμανόφωνη και γερμανοτραφής. Και φυσικά οι Γερμανοί ως άνθρωποι καμία σχέση δεν έχουν με όλο αυτό που μας έχουν περάσει στο μυαλό λόγω μνημονίων, Μέρκελ και γενικότερα των πολιτικών δρώμενων. Άλλωστε εκείνοι ήταν που με φανάτισαν πρώτοι με το ποδόσφαιρο, σε εποχές που είχαμε στραμμένα τα βλέμματά μας κυρίως στο μπάσκετ.

Στο σημερινό παιχνίδι, λοιπόν, τα χάρηκα τα γκολ. Σχεδόν τα πανηγύρισα. Και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μετά τα μισά του παιχνιδιού ξεκίνησαν κάποιοι να λένε ότι έπρεπε η Γερμανία να «σεβαστεί» την άλλη ομάδα και να δείξει έλεος, μη βάζοντας άλλο γκολ. Είμαι φανατικά υπέρ του σεβασμού και του ελέους τόσο σαν έννοιες όσο και σαν πράξεις. Αλλά πως ακριβώς θα έπρεπε να γίνει αυτό χτες στο παιχνίδι και πάνω από όλα γιατί;

Σκοπός και διαδικασία του παιχνιδιού είναι να παίρνουν οι παίχτες μιας ομάδας τη μπάλα, να την κατευθύνουν στην περιοχή της άλλης και να προσπαθούν να βάλουν γκολ. Αυτό έκαναν και οι Γερμανοί και δυστυχώς οι Βραζιλιάνοι δεν μπορούσαν να σταματήσουν ούτε τα πιο εύκολα. Χωρίς «ξύλο», χωρίς κάρτες, χωρίς πολλά φάουλ, δεν έκαναν οι Γερμανοί άγριο παιχνίδι, απλώς συνέχισαν να παίζουν και οι άλλοι δεν έκαναν τίποτα. Τι έπρεπε να κάνουν δηλαδή; Να κάθονται με τη μπάλα στη μέση του γηπέδου και να παίζουν πασούλες μεταξύ τους μέχρι να δεήσει η Βραζιλία να τους πάρει τη μπάλα; Παίξατε ποτέ τάβλι, φέρατε εξάρες, είχε ο άλλος 7 πούλια «ανοιχτά» και τα αφήσατε για να τον σεβαστείτε επειδή έχανε 7-0 και παίζατε σπίτι του; Μόνο αν παίζατε με το μικρό σας βαφτιστήρι ή με κάποιον ασθενή.

Εδώ όμως η ομάδα της Βραζιλίας δεν ήταν ούτε καμιά μικρή ομάδα, αντιθέτως είναι διαχρονικά μια από τις καλύτερες του κόσμου, όλοι οι παίκτες της είναι ακριβοπληρωμένοι, έπαιζε κανονικά με 11 (και όχι με 10, να πεις, άντε να χαλαρώσω λίγο) και κανένας δεν είχε κάποιον τραυματισμό. Μια υγιής, σπουδαία ομάδα και μπράβο της! Απουσίαζαν δυο δυνατοί παίκτες της, αλλά αλίμονο αν μια ομάδα στηρίζεται σε δυο παίκτες μόνο.

Γιατί οι Γερμανοί να κόψουν το ρυθμό επειδή βρέθηκε σε κακή μέρα ο αντίπαλος και αποσυντονίστηκε; Άσε που αν χαλάρωναν το παιχνίδι τους μπορεί να έτρωγαν 3 γκολ. Τι θα λέγαμε μετά; Τους χαζούς, χαλαρώσανε και τα φάγανε. Και δεν τα λέω αυτά επειδή την υποστήριζα, θα το έλεγα ακόμα κι αν είχαμε χάσει εμείς. Παιχνίδι είναι, έτσι παίζεται… Είναι σπάνιο μεν, αλλά κάποιες φορές θα μπουν και πολλάάάά γκολ! Για να έχουμε άλλωστε να τα θυμόμαστε!

Από την άλλη δεν θεωρώ καθόλου ότι η ομάδα της Βραζιλίας έχασε την αίγλη της και άλλα άκυρα που άκουσα επειδή έχασε το ματς. Εντάξει, δεν είναι ωραίο να τρως 7 γκολ, ούτε δείχνει ότι έκανες καλό παιχνίδι. Δε την αποκαθηλώνει όμως αυτόματα από τα πρώτα έδρανα παγκοσμίως. Ήταν απλώς μια ήττα. Βαριά! Οπωσδήποτε! Πολύ βαριά! Και στη μεγαλύτερη διοργάνωση. Αλλά απλώς μια ήττα. Και διασυρμός δεν ήταν τα 7 γκολ που φάγανε (άλλωστε σώσανε την τιμή τους στο 90), αλλά ο τρόπος που συμπεριφέρθηκε μετά μερίδα των οπαδών τους. Κράξανε, γιουχάρανε, ενεπλάκησαν σε επεισόδια, κάψανε την ίδια τους τη βραζιλιάνικη σημαία (κυκλοφορεί φωτό). Αυτό είναι διασυρμός! Και δεν ευθύνεται η Γερμανία, ούτε οι παίκτες της Βραζιλίας αλλά αυτή η μερίδα οπαδών που έκανε όλα αυτά. Αυτή διέσυρε και την ομάδα και τη χώρα της. Αυτή έβαλε αυτογκόλ στη Βραζιλία!

Ο γερμανός φίλος μου Ντιρκ ανέβασε στο προφίλ του στο fb το ακόλουθο post αμέσως μετά τον αγώνα. «Προς όλους τους Βραζιλιάνους φίλους και συναδέλφους μου… Χαρίσατε σε όλο τον κόσμο ένα απίστευτο τουρνουά, μια φανταστική ατμόσφαιρα και το πάθος σας για το άθλημα που είναι μοναδικό στον κόσμο! Η ομάδα σας θα σηκωθεί και πάλι και ισχυρότερο από ποτέ το αστέρι σας θα λάμψει ξανά!» Είναι εύκολο ο νικητής να είναι ευγενικός και μεγαλόψυχος θα μου πείτε. Ίσως, δεν είμαι και σίγουρη. Αλλά εκείνο που ήθελα να τονίσω είναι ότι συμφωνώ σε κάθε περίπτωση με το Ντιρκ. Θα επανεμφανιστούν οι Βραζιλιάνοι σε επόμενες διοργανώσεις και είμαι σίγουρη πως θα σαρώσουν και πάλι. Ήταν απλώς μια ήττα. Προς τι τόσος πόνος και αλληλοσπαραγμός;

Ας κάτσουνε να δούνε τι έφταιξε, να αναδιοργανωθούνε κι εδώ είμαστε! Κάπως έτσι δεν κάνουμε όλοι στις ζωές μας άλλωστε; Δεν μπορώ ή μάλλον δεν θέλω να κατανοήσω ποιος έχει επιτρέψει σε ένα τόσο πολυπληθή και χαρωπό λαό να θεωρεί το ποδόσφαιρο ζωτικής σημασίας γεγονός. Λες και θα άλλαζε η ζωή τους προς το καλύτερο αν κέρδιζαν ή λες και δεν θα ξημερωθούν αύριο να πάνε στις δουλειές τους. Ήταν απλώς μια ήττα. Και ακόμα πιο πολύ, μια ήττα σε ένα παιχνίδι! Παιχνίδι!

Άκουγα τον εκφωνητή του αγώνα να τονίζει ξανά και ξανά τη σημαντικότητα της μπάλας για τους Βραζιλιάνους. Κάποια στιγμή δείχνει το πλάνο ένα μικρό παιδί να κλαίει. «Τι θα του πει ο μπαμπάς του τώρα αυτού του παιδιού;» λέει ο εκφωνητής. Για αρχή ας του πει ότι δεν χάθηκε ο κόσμος! Στην κυριολεξία δηλαδή! Ότι υπάρχουν ένα σωρό πιο σημαντικά για τη ζωή μας πράγματα από το ποδόσφαιρο, σχεδόν όλα τα υπόλοιπα. Ότι το αγαπάμε, το βλέπουμε, το υποστηρίζουμε, θα φωνάζουμε, θα κουνάμε σημαίες, θα πωρωνόμαστε, θα είμαστε πάντα εκεί, αλλά ως εκεί!

Άρτος και θεάματα, το όπιο των λαών. Συμβαίνει δυστυχώς και στη δική μας χώρα και σε άλλες, μερίδα κόσμου να πολλαπλασιάζει μέσα του αδικαιολόγητα τη σημαντικότητα και την επίπλαστη επιρροή που έχει στη ζωή του μια ήττα ή μια νίκη κάποιας ομάδας στο ποδόσφαιρο. Παραπάνω από λυπηρό… σχεδόν επικίνδυνο!

Ο αθλητισμός και κατ’ επέκταση το ποδόσφαιρο είναι όμορφα να υπάρχουν στον κόσμο μας. Αρκεί να παίρνουν μέσα μας την έκταση που αντικειμενικά τους αναλογεί.

Όταν δεν πέρασε η Ελλάδα στους 8 όλοι πικραθήκαμε, ούτε λόγος. Αλλά λατρεύω αυτό το ταλέντο μας ως λαός, το μοναδικό, το έξω από κάθε λογική, να διακωμωδούμε τα πάντα και να αυτοσαρκαζόμαστε. Σπουδαίο πράγμα! Πιο σπουδαίο από το ποδόσφαιρο. Θα θυμάστε όλοι καλά όλα τις αστείες ατάκες που κυκλοφόρησαν μετά την ήττα μας. Διάβασα και μια σχετική χτες τη νύχτα: «Να ευχαριστήσουμε ξανά τον Σάντος και τα παιδιά της Εθνικής που αγωνίστηκαν σαν ήρωες και πάνω από όλα που έφυγαν στο σωστό timing! Ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις μπροστά σου!»

Διάβασα και άλλα, όπως άλλωστε όλοι σας. Μερικά highlights:

-Σήμερα για αλλαγή θα μετρήσω τα γκολ της Γερμανίας για να κοιμηθώ.

-Και τι καταλάβατε τώρα που έχασε η Βραζιλία; Καμία γερμανίδα δεν θα τα πετάξει έξω για τη νίκη.

-Ο μόνος που δεν έβαλε γκολ σήμερα ήταν ο Γερμανός με τα κινητά.

-Και ο Γκέκας να έπαιζε σήμερα θα έβαζε γκολ.

-Έβαλα κι εγώ γκολ στη Βραζιλία.

«Έβαλα κι εγώ γκολ στη Βραζιλία». Ένα από τα άπειρα χιουμοριστικά αποφθέγματα που πλημμύρισαν το διαδίκτυο λίγα λεπτά μετά την ιστορική ήττα της Βραζιλίας από τη Γερμανία μέσα στη χώρα της με 7-1. Από το 1975 είχε να χάσει σε παιχνίδι εντός έδρας. Δε βαριέσαι… όλα για τους ανθρώπους είναι… Και υπάρχουν και χειρότερα… Ας ήταν όλα τόσο απλά όσο το να χάσει μια ομάδα στο ποδόσφαιρο. Συμβαίνει συνέχεια! Κάθε μέρα! Και μόνο από αυτό δεν θα πάμε!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!